خروج 20

20 ¹آنگاه پدر ما همهٔ این سخنان را بیان فرمود:

²«من پدرِ تو هستم، که تو را از سرزمین مصر، از خانهٔ بندگی بیرون آوردم.

³«تو را خدایانِ دیگر در حضور من نباشد.

⁴«برای خود هیچ بتِ تراشیده‌ای مساز، و نه هیچ تمثالی از آنچه بالا در آسمان‌هاست، یا پایین بر زمین، یا در آب‌های زیرِ زمین. ⁵در برابر آنها سجده مکن و آنها را عبادت منما؛ زیرا من، پدرِ تو، پدری غیورم که گناهِ پدران را بر فرزندان، تا نسل سوم و چهارمِ آنان که از من نفرت دارند، مجازات می‌کنم، ⁶اما محبتِ عهد را به هزاران نفر از آنان که مرا دوست می‌دارند و احکام مرا نگاه می‌دارند، نشان می‌دهم.

⁷«نامِ پدرِ خود را به باطل بر زبان میاور، زیرا پدر ما کسی را که نامش را به باطل بر زبان آورد، بی‌گناه نخواهد شمرد.

⁸«روزِ سَبَّت را به یاد داشته باش تا آن را مقدس بداری. ⁹شش روز کار کن و همهٔ کارهای خود را انجام ده، ¹⁰اما روزِ هفتم سَبَّتِ پدرِ توست. در آن هیچ کاری مکن—نه تو، نه پسرت، نه دخترت، نه غلام یا کنیزت، نه چارپایانت، و نه غریبی که درونِ دروازه‌های توست. ¹¹زیرا پدر ما در شش روز آسمان‌ها و زمین و دریا و هر آنچه را که در آنهاست بساخت، و روزِ هفتم آرام گرفت؛ پس پدر ما روزِ سَبَّت را برکت داد و آن را مقدس ساخت.

¹²«پدر و مادرِ خود را احترام کن، تا روزهایت در سرزمینی که پدرِ تو به تو می‌بخشد، دراز شود.

¹³«قتل مکن.

¹⁴«زنا مکن.

¹⁵«دزدی مکن.

¹⁶«بر ضدِ همسایهٔ خود شهادتِ دروغ مده.

¹⁷«به خانهٔ همسایه‌ات طمع مورز. به زنِ همسایه‌ات، یا غلام و کنیزش، یا گاو و الاغش، یا هر آنچه از آنِ همسایه‌ات است، طمع مکن.»

¹⁸تمامیِ قوم رعد و درخششِ برق و صدای شیپور و کوهِ پُردود را دیدند. چون این را دیدند، لرزیدند و از دور ایستادند.

¹⁹به موسی گفتند: «تو با ما سخن بگو و ما گوش خواهیم داد. اما مگذار پدر ما با ما سخن گوید، مبادا بمیریم.»

²⁰موسی به قوم گفت: «مترسید؛ پدر ما آمده است تا شما را بیازماید، تا ترسِ او با شما بماند و گناه نکنید.» ²¹قوم از دور ایستادند، در حالی که موسی به تاریکیِ غلیظی که پدر ما در آن بود، نزدیک شد.

موسی نزدیک می‌شود

²²آنگاه پدر ما به موسی گفت: «به بنی‌اسرائیل بگو: خود دیدید که من از آسمان با شما سخن گفتم. ²³خدایانی از نقره در کنارِ من مسازید، و برای خود خدایانی از طلا نیز مسازید. ²⁴برای من مذبحی از خاک بساز، و بر آن قربانی‌های سوختنی و قربانی‌های سلامتیِ خود، گوسفندان و گاوانت را تقدیم کن. در هر جایی که نامِ خود را در آن به یادگار بگذارم، نزد تو خواهم آمد و تو را برکت خواهم داد. ²⁵و اگر مذبحی از سنگ برای من بسازی، آن را از سنگ‌های تراشیده بنا مکن، زیرا اگر ابزارِ خود را بر آن به کار بری، آن را نجس می‌سازی. ²⁶و بر مذبحِ من از پلّه‌ها بالا مرو، مبادا برهنگی‌ات بر آن آشکار شود.»