Perjangjian di Moab

Perjangjian kadua dijieun di Moab, sarta sarerea nangtung di dinya: para pamingpin, pamajikan, budak, tukang nuar kai, tukang nyiar cai, jeung anu acan lahir. Bahaya anu disebut nyaeta jalma anu ngadenge sumpah tapi tetep ngaberkahan dirina sorangan. Hal-hal anu disumputkeun kagungan Rama urang; hal-hal anu diungkabkeun kagungan urang, pikeun dilakonan.

Pasal 29.

Ieu teh kecap-kecap perjangjian anu ditimbalan ku Rama urang ka Musa, supaya diikrarkeun jeung urang Israil di tanah Moab, saselian ti perjangjian anu geus dikersakeun ka maranehna di Gunung Horeb. Musa ngempelkeun sakumna urang Israil, tuluy saurna ka maranehna: Maraneh geus narenjo sagala anu dipidamel ku Rama urang di hareupeun panon maraneh di tanah Mesir—ka Piraon, ka sakabeh pagawena, jeung ka sakabeh tanahna. Nya eta cocoba-cocoba nu agung anu geus katenjo ku panon maraneh sorangan, tanda-tanda jeung kaahengan nu araheng tea. Tapi nepi ka kiwari Rama urang tacan maparin maraneh hate pikeun ngarti, panon pikeun nenjo, jeung ceuli pikeun ngadenge.

“Opat puluh taun lilana Kami nungtun maraneh di gurun keusik; pakean maraneh teu burukan, kitu deui tarumpah dina suku maraneh teu rusakan. Maraneh henteu dahar roti, henteu nginum anggur atawa inuman nu keras, supaya maraneh nyaho yen Kami teh Rama maraneh.”

Waktu maraneh nepi ka ieu tempat, Sihon raja Hesbon jeung Og raja Basan budal merangan urang, tuluy ku urang dieleh-eleh. Tanahna ku urang dirampas, tuluy dibikeun jadi warisan ka urang Rubin, urang Gad, jeung ka satengah kaom Menase. Kudu nyekelan kecap-kecap ieu perjangjian sarta kudu dilampahkeun, supaya maraneh mujur dina sagala pagawean maraneh. Poe ieu maraneh kabeh narangtung di payuneun Rama maraneh: para kapala kaom maraneh, para kokolot jeung para mantri, sakabeh lalaki Israil, barudak maraneh, pamajikan-pamajikan maraneh, jeung urang asing anu aya di pasanggrahan maraneh, ti anu ngala kai nepi ka anu nyiuk cai pikeun maraneh, supaya maraneh asup kana perjangjian Rama maraneh, jeung kana sumpah-Na, anu diikrarkeun ku Rama maraneh ka maraneh poe ieu, supaya ngajadikeun maraneh umat-Na poe ieu, sarta supaya Mantenna jadi Rama maraneh, sakumaha anu geus dijangjikeun ka maraneh sarta anu geus disumpahkeun ka karuhun maraneh, Ibrahim, Isak, jeung Yakub. Lain jeung maraneh wungkul ieu perjangjian diikrarkeun teh, anu dikuatkeun ku sumpah, tapi jeung saban jalma anu ayeuna narangtung di dieu babarengan jeung urang di payuneun Rama urang, kitu deui jeung saban jalma anu poe ieu teu aya di dieu babarengan jeung urang. Maraneh nyaraho kumaha urang bareto hirup di Mesir sarta ngaliwatan bangsa-bangsa anu ku maraneh kasorang. Maraneh geus narenjo barang-barangna anu pikaijideun sarta brahala-brahala tina kai, batu, perak, jeung emas di kalangan maranehna. Ulah aya saurang oge di antara maraneh—lalaki, awewe, kulawarga, atawa kaom—anu poe ieu malikkeun hatena ti Rama urang tuluy ngabakti ka dewa-dewa bangsa-bangsa eta, sarta ulah aya akar di antara maraneh anu ngabuahkeun racun jeung buah nu pait, nya eta jalma anu ngadenge kecap-kecap ieu sumpah tapi dina hatena ngarasa bagja, pokna, Kuring bakal salamet sanajan nuturkeun hate sorangan nu wangkelang—anu matak nyapukeun tanah nu cur-cor caina katut tanah nu gararing. ^a Rama urang moal kersa ngahampura ka jelema eta; sabalikna bebendu jeung timburu-Na bakal hurung ka jalma eta, sakabeh panyapa anu kaungel dina ieu kitab bakal nerap ka manehna, sarta Rama urang bakal mupus ngaranna ti kolong langit. Rama urang bakal milih manehna pikeun katarajang balai ti sakabeh kaom Israil, luyu jeung sakabeh panyapa perjangjian anu kaungel dina ieu Kitab Toret.

Turunan nu bakal datang, nya eta anak-anak maraneh sapandeurieun maraneh, jeung urang asing anu datang ti nagri nu jauh, bakal narenjo balai-balai tanah eta sarta kasakit-kasakit anu ditibankeun ku Rama urang ka dinya. Walirang jeung uyah, sakuliah tanahna haruang, teu bisa dipelakan, teu jadi nanaon, taya tutuwuhan anu jadi di dinya, kawas ruksakna Sodom, Gomora, Adma, jeung Seboim, anu diruksak ku Rama urang dina bebendu jeung wera-Na, sakabeh bangsa bakal nanya, Naha Rama urang midamel kitu ka ieu tanah? Naon sababna ieu bebendu nu hurung kacida?

Maranehna bakal ngajawab: Sabab maranehna geus naringgalkeun perjangjian Rama urang, Allah karuhunna, anu diikrarkeun ka maranehna basa dikaluarkeun ti tanah Mesir, sarta ngabarakti ka dewa-dewa sejen, nareket ka dinya—dewa-dewa anu tacan dipikawanoh ku maranehna, anu henteu kungsi dipaparinkeun ku Mantenna ka maranehna. Nya kituna bebendu Rama urang hurung ka tanah eta, tuluy nibankeun ka dinya sakabeh panyapa anu kaungel dina ieu kitab. Tuluy Rama urang ngarabut maranehna ti tanahna kalawan bebendu, amarah, jeung kaambek nu kacida, tuluy dialungkeun ka tanah sejen, sakumaha nu kanyahoan poe ieu.

Perkara-perkara nu rusiah mah kagungan Rama urang, tapi perkara-perkara nu geus diebrehkeun mah milik urang jeung anak incu urang salalanggengna, supaya urang ngalampahkeun sakabeh kecap ieu Toret.