موآب جو عهد
موآب ۾ ٻيو عهد ٻڌو وڃي ٿو، ۽ هرڪو اتي بيٺو آهي: سردار، زالون، ٻار، ڪاٺيون ڪٽيندڙ، پاڻي ڀريندڙ، ۽ اهي به جيڪي اڃا پيدا نه ٿيا آهن. جنهن خطري جو نالو ورتو ويو آهي اهو اهو ماڻهو آهي جيڪو قسم ٻڌي به پاڻ کي برڪت ڏئي ٿو. ڳجهيون ڳالهيون اسان جي پيءُ جون آهن؛ ظاهر ڪيل ڳالهيون اسان جون آهن، عمل ڪرڻ لاءِ.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 5–6
29 1اهي عهد جا اهي ڪلام آهن جن بابت اسان جي پيءُ موسيٰ کي حڪم ڏنو تہ اهي بني اسرائيل سان موآب ۾ ڪري، انهيءَ عهد کان سواءِ جيڪو هن حوريب ۾ انهن سان ڪيو هو. 2موسيٰ سڄي اسرائيل کي گهرائي کين چيو تہ اوهان پنهنجين اکين سان اهو سڀ ڏٺو جيڪو اسان جي پيءُ مصر جي ملڪ ۾ فرعون، سندس سڀني نوڪرن ۽ سندس سڄي ملڪ سان ڪيو، 3اهي وڏيون آزمائشون جيڪي اوهان پنهنجين اکين سان ڏٺيون، اهي زبردست نشان ۽ عجائب. 4پر اڄ ڏينهن تائين اسان جي پيءُ اوهان کي ڄاڻڻ لاءِ دل، ڏسڻ لاءِ اکيون ۽ ٻڌڻ لاءِ ڪن نہ ڏنا آهن.
5”چاليهه سال مون اوهان کي بيابان ۾ هلايو؛ اوهان جا ڪپڙا پراڻا ٿي نہ ڦاٽا، نڪي اوهان جي پيرن ۾ جوتا گهسيا. 6اوهان ماني نہ کاڌي، نڪي مئي يا سخت شراب پيتو، تہ جيئن اوهان ڄاڻو تہ آءٌ اوهان جو پيءُ آهيان.“
7جڏهن اوهان هن هنڌ تي پهتا، تڏهن حشبون جو بادشاهه سيحون ۽ بسن جو بادشاهه عوج اسان جي مقابلي ۾ نڪري آيا، ۽ اسان کين ماريو. 8اسان سندن ملڪ ورتو ۽ روبينين، جدين ۽ منسي جي اڌ قبيلي کي ورثي طور ڏنوسين. 9تنهنڪري هن عهد جي ڪلامن کي مڃيو ۽ انهن تي عمل ڪريو، تہ جيئن اوهان جيڪي بہ ڪريو، تنهن ۾ ڪامياب ٿيو. 10اڄ اوهان سڀ پنهنجي پيءُ جي اڳيان بيٺا آهيو: اوهان جا قبيلن جا سردار، بزرگ ۽ عملدار، اسرائيل جو هر مرد، 11اوهان جا ننڍا ٻار، زالون ۽ اوهان جي ڇانوڻيءَ ۾ رهندڙ پرديسي، اوهان جي ڪاٺيون ڪٽڻ وارن کان وٺي اوهان جو پاڻي ڀرڻ وارن تائين، 12تہ جيئن اوهان پنهنجي پيءُ جي عهد ۾ ۽ سندس قسم ۾ داخل ٿيو، جيڪو اوهان جو پيءُ اڄ اوهان سان ٿو ڪري، 13تہ جيئن اڄ اوهان کي پنهنجي قوم بڻائي ۽ اوهان جو پيءُ ٿئي، جيئن هن اوهان سان واعدو ڪيو هو ۽ اوهان جي ابن ڏاڏن ابراهيم، اسحاق ۽ يعقوب سان قسم کنيو هو. 14آءٌ هي قسم وارو عهد رڳو اوهان سان ئي نہ ٿو ڪريان، 15پر انهن سڀني سان بہ جيڪي اڄ اسان سان گڏ هتي اسان جي پيءُ جي اڳيان بيٺا آهن، ۽ انهن سان بہ جيڪي اڄ اسان سان گڏ هتي ناهن. 16اوهان ڄاڻو ٿا تہ اسان مصر ۾ ڪيئن رهياسين، ۽ جن قومن جي وچ مان اوهان لنگهيا، تن مان ڪيئن گذريا سين. 17اوهان انهن جون نفرت جوڳيون شيون ۽ انهن وٽ ڪاٺ، پٿر، چانديءَ ۽ سون جا بت ڏٺا. 18اوهان مان ڪو بہ — مرد، عورت، گهراڻو يا قبيلو — اڄ اسان جي پيءُ کان دل ڦيرائي انهن قومن جي معبودن جي پوڄا نہ ڪري، ۽ اوهان مان ڪا اهڙي پاڙ نہ هجي جيڪا زهر ۽ ڪڙو ميوو ڏئي، 19جيڪو هن قسم جا لفظ ٻڌي بہ پنهنجي دل ۾ پاڻ کي مبارڪ ڏيندي چوي ٿو تہ آءٌ سلامت رهندس، ڀل پنهنجي ضدي دل جي پويان هلان — ۽ هو آبپاش زمين کي سڪل سان گڏ لوڙهي ڇڏي ٿو. a a v19 ”آبپاش زمين کي سڪل سان گڏ لوڙهي ڇڏڻ“ — مڪمل ۽ سڄي تباهيءَ لاءِ عبراني محاورو: هر شيءِ برباد ٿي وڃي، هريل ڀريل ۽ سڪل ٻئي. 20اسان جو پيءُ کيس معاف ڪرڻ لاءِ راضي نہ ٿيندو؛ بلڪ سندس غضب ۽ غيرت انهيءَ ماڻهوءَ تي ڀڙڪندا، هن ڪتاب ۾ لکيل هر لعنت مٿس اچي ويهندي، ۽ اسان جو پيءُ آسمان هيٺان سندس نالو ميٽي ڇڏيندو. 21اسان جو پيءُ کيس اسرائيل جي سڀني قبيلن مان الڳ ڪري آفت لاءِ ڇنڊي ڪڍندو، هن شريعت جي ڪتاب ۾ لکيل عهد جي سڀني لعنتن موجب.
22ايندڙ نسل، اوهان کان پوءِ اوهان جا ٻار، ۽ پري ملڪ مان آيل پرديسي، انهيءَ ملڪ جون آفتون ۽ بيماريون ڏسندا، جيڪي اسان جي پيءُ ان تي نازل ڪيون هيون. 23ڳنڌڪ ۽ لوڻ، سڄو ملڪ سڙيل، اڻ پوکيل، ڪجهہ نہ اڀاريندڙ، ڪو ٻوٽو بہ اُن ۾ نہ ڄمندڙ، سدوم، عمورہ، ادما ۽ ضبويم جي تباهيءَ جهڙو، جن کي اسان جي پيءُ پنهنجي ڪاوڙ ۽ غضب ۾ تباهه ڪيو هو، 24سڀ قومون پڇنديون تہ اسان جي پيءُ هن ملڪ سان اهڙو ڇو ڪيو؟ هي وڏي ڀڙڪندڙ ڪاوڙ ڇا لاءِ آهي؟
25اهي وراڻيندا تہ انهيءَ ڪري تہ هنن اسان جي پيءُ جو، سندن ابن ڏاڏن جي خدا جو، عهد ڇڏي ڏنو، جيڪو هن کين مصر جي ملڪ مان ڪڍڻ مهل ساڻن ڪيو هو، 26ٻين معبودن جي پوڄا ڪئي ۽ انهن اڳيان جهڪيا، اهي معبود جن کي هو ڪڏهن نہ ڄاڻندا هئا ۽ جيڪي هن کين ڏنا نہ هئا. 27تنهنڪري اسان جي پيءُ جو غضب انهيءَ ملڪ تي ڀڙڪيو ۽ هن ڪتاب ۾ لکيل سڀ لعنتون ان تي اچي پيون. 28اسان جي پيءُ کين ڪاوڙ، غضب ۽ وڏي ڪرڌ ۾ سندن ملڪ مان پٽي ڪڍيو، ۽ ٻئي ملڪ ۾ اڇلائي ڇڏيائين، جيئن اڄ آهي.
29ڳجهيون ڳالهيون اسان جي پيءُ جون آهن، پر ظاهر ڪيل ڳالهيون هميشه لاءِ اسان ۽ اسان جي ٻارن جون آهن، تہ جيئن اسان هن شريعت جا سڀ ڪلام پورا ڪريون.
