Pangandharing Toret 29 FHB Father's Heart Bible™

29 ¹Iki tembung-tembunge prajanjian kang didhawuhake dening Rama kita marang Musa, supaya digawe karo wong Israel ing tanah Moab, kejaba prajanjian kang wis digawe karo wong-wong mau ing gunung Horeb. ²Musa nyeluk wong Israel kabeh, banjur ngandika marang wong-wong mau: Kowe kabeh wis padha nyipati samubarang kang ditindakake dening Rama kita ana ing ngarepmu ing tanah Mesir, marang Firaun, para abdine kabeh, lan sakabehe tanahe. ³yaiku pacoban-pacoban kang gedhe kang wis padha kokdeleng dhewe, pratandha-pratandha lan kaelokan-kaelokan kang ngedab-edabi mau. ⁴Nanging nganti dina iki Rama kita durung maringi ati kang bisa ngerti, mripat kang bisa ndeleng, lan kuping kang bisa krungu marang kowe.

⁵“Patang puluh taun lawase kowe wis Daktuntun ana ing ara-ara samun; sandhanganmu ora nganti lawas, semono uga trumpahmu ing sikilmu ora nganti rusak. ⁶Kowe ora padha mangan roti, ora ngombe anggur utawa inuman keras, supaya kowe padha ngerti yen Aku iki Ramamu.”

⁷Bareng kowe padha tekan ing panggonan iki, Sihon raja ing Hesbon lan Og raja ing Basan padha metu arep nglawan kita, banjur padha kita kalahake. ⁸Tanahe banjur padha kita rebut, lan kita wenehake minangka warisan marang wong Ruben, wong Gad, lan saperangan taler Manasye. ⁹Mulane padha netepana tembung-tembunge prajanjian iki lan padha lakonana, supaya kowe padha bisa oleh kabegjan ing samubarang kang koktindakake. ¹⁰Ing dina iki kowe kabeh padha ngadeg ana ing ngarsane Ramamu: para penggedhening talermu, para pinituwa lan para pangreh, sarta saben wong lanang Israel, ¹¹anak-anakmu, somahmu, lan wong manca kang ana ing palerebanmu, wiwit wong kang ngethoki kayumu nganti wong kang ngangsu banyumu, ¹²supaya kowe padha mlebu ing prajanjiane Ramamu, lan sumpahe, kang digawe dening Ramamu karo kowe ing dina iki, ¹³supaya kowe padha didadekake umate ing dina iki, lan supaya Panjenengane dadi Ramamu, kaya kang wis diprasetyakake marang kowe lan kang wis disumpahake marang para leluhurmu, yaiku Abraham, Iskak, lan Yakub. ¹⁴Dudu mung karo kowe dhewe anggonku nggawe prajanjian iki, kang kakuwatake kanthi sumpah iki, ¹⁵nanging uga karo saben wong kang ngadeg ana ing kene bareng karo kita ing dina iki ana ing ngarsane Rama kita, lan karo saben wong kang ora ana ing kene bareng karo kita ing dina iki. ¹⁶Kowe padha ngerti kepriye anggon kita manggon ing tanah Mesir lan anggon kita ngliwati bangsa-bangsa kang padha kokliwati. ¹⁷Kowe wis padha ndeleng barang-barange kang njijiki lan brahala-brahalane kang digawe saka kayu, watu, salaka, lan mas ana ing antarane. ¹⁸Aja nganti ana wong siji bae ing antaramu—lanang, wadon, brayat, utawa taler—kang mingkuhake atine ing dina iki saka Rama kita, banjur ngabekti marang allah-allahe bangsa-bangsa mau, lan aja nganti ana oyod ing antaramu kang metokake woh wisa lan pait, ¹⁹yaiku wong kang ngrungokake tembung-tembunge sumpah iki, nanging ngalembana awake dhewe ing sajroning ati, kandhane: Aku bakal slamet, sanadyan aku nuruti atiku kang wangkal—satemah tanah kang kebanyon disirnakake bebarengan karo tanah kang garing. ^a a v19 “Nyirnakake tanah kang kebanyon bebarengan karo tanah kang garing” — iki pepindhan basa Ibrani kanggo karusakan kang total lan nyapu rata: samubarang disirnakake, kang subur lan kang garing padha bae. ²⁰Rama kita ora bakal kersa ngapura wong mau; malah bebenduning panggalihe lan butarepane bakal murub tumrap wong iku, sakabehe ipat-ipat kang katulis ing kitab iki bakal tumiba marang dheweke, lan Rama kita bakal mbusak jenenge saka sangisoring langit. ²¹Rama kita bakal milihi wong mau kanggo karusakan, kapisah saka sakabehe taler Israel, cundhuk karo sakabehe ipat-ipat prajanjian kang katulis ing Kitab Toret iki.

²²Turunan ing tembe, yaiku anak-anakmu sawise kowe, lan wong manca kang teka saka tanah kang adoh, bakal padha ndeleng wewelak ing tanah iku lan lelara-lelara kang ditibakake dening Rama kita marang tanah mau. ²³Kabeh tanah iku kebak welirang lan uyah, kabesmi, ora ditanduri, ora thukul apa-apa, ora ana tetuwuhan siji bae kang bisa urip ing kono, kaya rusake Sodom, Gomora, Adma, lan Zeboim, kang wis disirnakake dening Rama kita ing sajroning bebendu lan dukane, ²⁴sakabehe bangsa bakal padha takon: Yagene Rama kita nganti nindakake kang kaya mangkono marang tanah iki? Apa tegese bebendu kang mulad-mulad kang semono gedhene iki?

²⁵Wong-wong bakal padha mangsuli: Amarga padha ninggal prajanjiane Rama kita, Allahe para leluhure, kang digawe karo wong-wong mau nalika padha diirid metu saka tanah Mesir, ²⁶sarta padha ngabekti marang allah-allah liyane lan padha sujud marang allah-allah mau—yaiku allah-allah kang ora tau disumurupi, lan kang ora tau diparingake marang wong-wong mau. ²⁷Mulane bebenduning panggalihe Rama kita murub tumrap tanah iku, satemah numpuk marang tanah mau sakabehe ipat-ipat kang katulis ing kitab iki. ²⁸Rama kita banjur mbedhol wong-wong mau saka tanahe kanthi bebendu, deduka, lan nepsu kang gedhe, sarta nguncalake wong-wong mau menyang tanah liya, kaya kang kelakon ing dina iki.

²⁹Prakara-prakara kang sinengker iku kagungane Rama kita, nanging prakara-prakara kang wis kalairake iku dadi darbek kita lan anak-anak kita salawas-lawase, supaya kita padha nindakake sakabehe tembunge Toret iki.