Nalika Kowe Eling
Sanadyan sawise ipat-ipat lan kabuyarake, isih ana dalan bali: baliya kanthi gumolonging atimu, lan Ramamu bakal nglumpukake kowe saka pucuking langit lan nyunati atimu supaya kowe tresna marang Panjenengane. Pangandika iki ora ana ing swarga, nanging ana ing cangkemmu.
30 1Bareng kabeh prakara iki tumiba marang kowe—berkah lan ipat-ipat kang wis dakpaparake ana ing ngarepmu—lan kowe eling marang prakara iku ana ing satengahe sakehing bangsa, panggonan kang Ramamu wis nundhung kowe mrana, 2lan kowe bali marang Ramamu sarta ngestokake dhawuhe ing samubarang kang dakdhawuhake marang kowe ing dina iki, kowe lan anak-anakmu, kanthi gumolonging atimu lan gumolonging jiwamu, 3ing kono Ramamu bakal mulihake kowe saka ing pambuwangan, panggalihe bakal luluh marang kowe kanthi welas asih, sarta Panjenengane bakal nglumpukake kowe maneh saka sakehing bangsa, panggonan kang Ramamu wis mbuyarake kowe mrana. 4Senajan kowe kabuwang nganti tekan pungkasaning langit, saka ing kono Ramamu bakal nglumpukake kowe, saka ing kono Panjenengane bakal mboyong kowe. 5Ramamu bakal ngirid kowe menyang tanah kang wis diduweni para leluhurmu; kowe bakal ndarbeni tanah iku, sarta Panjenengane bakal mberkahi lan ngakehake kowe ngluwihi para leluhurmu. 6Ramamu bakal netaki atimu lan atine turunmu, supaya kowe tresna marang Ramamu kanthi gumolonging atimu lan gumolonging jiwamu, satemah kowe bisa urip. a a v6 Rama kita janji bakal nindakake pakaryan batin iku piyambak — ngowahi ati supaya para putrane bisa tresna temenan marang Panjenengane. Iki owah-owahaning ati kang kagenepan ing prajanjian anyar, nalika Sang Roh nyerat katresnan ing batin kita. 7Ramamu bakal numpahake sakehing ipat-ipat iki marang mungsuh-mungsuhmu lan marang wong-wong kang sengit sarta mburu marang kowe. 8Kowe bakal ngestokake dhawuhe Ramamu maneh, nindakake sakehing pepakon kang dakdhawuhake marang kowe ing dina iki. 9Ramamu bakal mberkahi kowe kanthi lubering berkah ing sakehing pakaryan tanganmu, ing woh wetenganmu, woh raja-kayamu, lan woh bumimu, kanggo karaharjanmu. Awit Ramamu bakal rena maneh marang kowe kanggo karaharjanmu, kaya enggone Panjenengane rena marang para leluhurmu, 10yaiku samangsa kowe ngestokake dhawuhe Ramamu, netepi pepakon lan katetepane kang katulis ing Kitab Toret iki, sarta mratobat marang Ramamu kanthi gumolonging atimu lan gumolonging jiwamu.
Luwih Cedhak tinimbang Kang Kokira
11Pepakon kang dakdhawuhake marang kowe ing dina iki iku ora angel banget tumrap kowe, lan uga ora adoh. 12Pepakon iku ora ana ing langit, nganti kowe kudu ngucap, “Sapa kang bakal munggah menyang langit kanggo aku kabeh, njupuk pepakon iku, lan nggawa mrene, supaya aku padha bisa krungu lan nglakoni?” 13Uga ora ana ing sabranging sagara, nganti kowe kudu ngucap, “Sapa kang bakal nyabrang sagara kanggo aku kabeh, njupuk lan nggawa mrene, supaya aku padha bisa krungu lan nglakoni?” 14Awit pangandika iku cedhak banget karo kowe, ana ing cangkemmu lan ing atimu, satemah kowe bisa nglakoni. b b v14 Rasul Paulus ngagem ayat iki kanggo nggambarake Injil dhewe — pangandikaning pracaya kang cedhak karo kita, ana ing cangkem lan ati kita, kang njalari kita pracaya marang Gusti Yesus sarta kaslametake. 15Delengen, ing dina iki aku wis maparake ana ing ngarepmu urip lan kabecikan, pati lan piala. 16Manawa ing dina iki kowe ngestokake pepakone Ramamu—tresna marang Panjenengane, lumaku ing dalan-dalane, netepi pepakon, katetepan, lan pranatane—kowe bakal urip, tangkar-tumangkar, sarta Panjenengane bakal mberkahi kowe ing tanah kang bakal kokleboni kanggo kokenggoni. 17Nanging manawa atimu nyleweng, emoh ngrungokake, sarta kowe kepilut nyembah marang allah-allah liya lan ngabekti marang iku, 18Ing dina iki aku ngandhakake marang kowe: kowe mesthi bakal tumpes, ora bakal urip suwe ing tanah kang bakal kokleboni sawise nyabrang Bengawan Yarden kanggo kokenggoni. 19Ing dina iki aku nyeksekake langit lan bumi kanggo nglawan kowe: aku wis maparake urip lan pati ana ing ngarepmu, berkah lan ipat-ipat. Miliha urip, supaya kowe lan anak-anakmu padha bisa urip, 20kanthi tresna marang Ramamu, ngestokake dhawuhe, sarta rumaket marang Panjenengane, awit Panjenengane iku uripmu lan dawaning umurmu, supaya kowe bisa urip ing tanah kang wis diprasetyakake dening Ramamu marang para leluhurmu, yaiku Abraham, Iskak, lan Yakub, bakal diparingake marang wong-wong mau.