تثنیه 29

29 ¹این است سخنان عهدی که پدر ما به موسی فرمان داد تا با بنی‌اسرائیل در موآب ببندد، جدا از عهدی که در حوریب با ایشان بسته بود. ²موسی همهٔ اسرائیل را فراخواند و به ایشان گفت: شما هرآنچه را که پدر ما در سرزمین مصر پیش چشمانتان انجام داد دیدید—با فرعون، با همهٔ خادمانش و با تمامی سرزمینش. ³آن آزمایش‌های بزرگ را که با چشمان خود دیدید، آن آیات و معجزات پرقدرت را. ⁴اما تا به امروز پدر ما دلی برای دانستن، چشمانی برای دیدن و گوش‌هایی برای شنیدن به شما نداده است.

⁵«چهل سال شما را در بیابان رهبری کردم؛ جامه‌هایتان کهنه نشد و کفش‌هایتان نیز بر پاهایتان نپوسید. ⁶نانی نخوردید و شراب و نوشیدنی مست‌کننده‌ای ننوشیدید، تا بدانید که من پدر شما هستم.»

⁷چون به این مکان رسیدید، سیحون پادشاه حِشبون و عوج پادشاه باشان برای جنگ با ما بیرون آمدند، و ما ایشان را شکست دادیم. ⁸سرزمینشان را گرفتیم و آن را همچون میراثی به رئوبینیان، جادیان و نیم‌سبط منسی دادیم. ⁹سخنان این عهد را نگاه دارید و به آنها عمل کنید، تا در هر کاری که می‌کنید کامیاب شوید. ¹⁰امروز همگی شما در حضور پدر خود ایستاده‌اید: سران سبطهایتان، مشایخ و صاحب‌منصبانتان، همهٔ مردان اسرائیل، ¹¹کودکانتان، زنانتان، و آن غریبه‌ای که در اردوگاه شماست، از هیزم‌شکنانتان تا آب‌کشانتان، ¹²تا به عهد پدر خود و به سوگند او درآیید، عهدی که پدر شما امروز با شما می‌بندد، ¹³تا امروز شما را قوم خود سازد و پدر شما باشد، چنانکه به شما وعده داد و برای پدرانتان ابراهیم، اسحاق و یعقوب سوگند خورد. ¹⁴این عهد را که با سوگند مؤکد است، تنها با شما نمی‌بندم، ¹⁵بلکه با هر که امروز اینجا با ما در حضور پدر ما ایستاده است، و نیز با هر که امروز اینجا با ما نیست. ¹⁶شما می‌دانید که چگونه در مصر زیستیم و چگونه از میان قوم‌هایی که در راه از آنها گذشتید، عبور کردیم. ¹⁷چیزهای نفرت‌انگیز و بت‌های چوبی و سنگی و نقره‌ای و طلایی ایشان را در میانشان دیدید. ¹⁸مباد که کسی در میان شما—مرد یا زن، طایفه یا سبط—امروز دل خود را از پدر ما بگرداند تا خدایان آن قوم‌ها را خدمت کند، و مباد که ریشه‌ای در میان شما میوهٔ زهرآگین و تلخ بار آورد، ¹⁹کسی که سخنان این سوگند را می‌شنود، اما در دل به خود تبریک می‌گوید و می‌گوید: هرچند به سرکشیِ دل خود بروم، در امان خواهم بود—و بدین‌سان زمین سیراب را با زمین خشک با هم نابود می‌کند. ^a a v19 «زمین سیراب را با زمین خشک نابود می‌کند» — اصطلاحی عبری برای ویرانی کامل و فراگیر است: همه‌چیز نابود می‌شود، سرسبز و خشک به یک اندازه. ²⁰پدر ما حاضر نخواهد شد او را ببخشد؛ بلکه خشم و غیرت او بر آن مرد شعله خواهد کشید، و هر لعنتی که در این کتاب نوشته شده بر او فرود خواهد آمد، و پدر ما نام او را از زیر آسمان محو خواهد کرد. ²¹پدر ما او را از میان تمامی سبطهای اسرائیل برای بلا جدا خواهد ساخت، مطابق با تمامی لعنت‌های عهد که در این کتاب شریعت نوشته شده است.

²²نسل آینده، فرزندان شما که پس از شما می‌آیند، و غریبه‌ای که از سرزمینی دور می‌آید، بلاهای آن سرزمین و بیماری‌هایی را که پدر ما بر آن نازل کرد خواهند دید. ²³گوگرد و نمک، و تمامی آن سرزمین سوخته، بی‌کشت و بی‌ثمر، که هیچ گیاهی در آن نمی‌روید، همچون ویرانی سُدوم و عَموره و اَدمَه و صَبوئیم که پدر ما آنها را در خشم و غضب خود ویران کرد، ²⁴همهٔ قوم‌ها خواهند پرسید: چرا پدر ما با این سرزمین چنین کرد؟ این خشم سوزان بزرگ برای چیست؟

²⁵پاسخ خواهند داد: از آن رو که عهد پدر ما، خدای پدرانشان را که هنگام بیرون آوردن ایشان از سرزمین مصر با آنان بست، ترک کردند، ²⁶و خدایان دیگر را خدمت کرده، در برابر آنها سجده کردند—خدایانی که هرگز نشناخته بودند و او هرگز به ایشان نداده بود. ²⁷پس خشم پدر ما بر آن سرزمین شعله کشید و هر لعنتی را که در این کتاب نوشته شده بر آن نازل کرد. ²⁸و پدر ما ایشان را با خشم و غضب و غیظ عظیم از سرزمینشان برکَند و به سرزمینی دیگر افکند، چنانکه امروز هست.

²⁹چیزهای پنهان از آنِ پدر ما است، اما چیزهای آشکارشده تا ابد از آنِ ما و فرزندان ماست، تا همهٔ سخنان این شریعت را به جای آوریم.