ايوب 22 FHB Father's Heart Bible™

22 ¹تڏهن تيماني اليفز وراڻيو تہ ²”ڇا ماڻهو خدا کي ڪو فائدو پهچائي سگهي ٿو؟ بيشڪ دانا ماڻهو رڳو پنهنجو ئي فائدو ٿو ڪري. ³جيڪڏهن تون سچار آهين تہ ڇا قادر مطلق کي ڪا خوشي ٿيندي، يا جيڪڏهن تون بي عيب زندگي گذارين تہ ڇا کيس ڪو فائدو ٿيندو؟ ⁴ڇا تنهنجي خدا جي خوف ڪري هو تو کي ڌمڪائي ٿو ۽ عدالت ۾ آڻي ٿو؟ ⁵ڇا تنهنجي بدڪاري وڏي ناهي؟ ڇا تنهنجا گناهہ بي انتها ناهن؟ ⁶ڇاڪاڻ تہ تو پنهنجن ڀائرن کان بي سبب گروي کنيو ۽ ننگن جا ڪپڙا لاهي ڇڏيا. ⁷تو ٿڪل ماندن کي پيئڻ لاءِ پاڻي نہ ڏنو، ۽ بکايلن کان ماني روڪي ڇڏي. ⁸طاقتور ماڻهو زمين جو مالڪ هو، ۽ معزز ماڻهو انهيءَ ۾ رهندو هو. ^a a v8 اليفز جو اشارو آهي تہ ايوب زمين کي رڳو طاقتورن جي ملڪيت سمجهيو ۽ غريبن لاءِ ڪجهہ بہ نہ ڇڏيائين. ⁹تو بيواهن کي خالي هٿين موڪلي ڇڏيو ۽ يتيمن جون ٻانهون ڀڃي ڇڏيون. ¹⁰انهيءَ ڪري ڦندا تو کي گھيريو بيٺا آهن، ۽ اوچتي دهشت تو تي غالب ٿي ٿي؛ ¹¹يا اهڙي اونداهي آهي جو تون ڏسي نٿو سگهين، ۽ پاڻيءَ جي ٻوڏ تو کي ڍڪي ٿي. ¹²ڇا خدا آسمان جي بلندين ۾ ناهي؟ ڏس تہ سڀ کان مٿاهان تارا ڪيڏو نہ مٿي آهن! ¹³پر تون چوين ٿو تہ ’خدا ڇا ٿو ڄاڻي؟ ڇا هو اهڙي گھري اونداهيءَ مان فيصلو ڪري سگهي ٿو؟ ¹⁴گھاٽن ڪڪرن کيس ڍڪي ڇڏيو آهي تہ هو ڏسي نٿو سگهي، ۽ هو آسمان جي گول ڇت تي گھمي ٿو.‘ ¹⁵ڇا تون انهيءَ قديم واٽ تي قائم رهندين جنهن تي بدڪار ماڻهو هلندا آيا آهن؟ ¹⁶اهي پنهنجي وقت کان اڳ کسجي ويا، سندن بنياد ٻوڏ ۾ لڙهي ويو. ¹⁷هنن خدا کي چيو تہ ’اسان کي ڇڏي ڏي! قادر مطلق اسان جو ڇا ڪري سگهي ٿو؟‘ ¹⁸پر هن ئي سندن گھر چڱين شين سان ڀريا—تنهنڪري بدڪارن جي منصوبن سان منهنجو ڪو واسطو ناهي. ¹⁹سچار اهو ڏسي خوش ٿين ٿا؛ بيگناهہ بدڪارن تي ٺٺولي ڪري چون ٿا تہ ²⁰’بيشڪ اسان جا دشمن ناس ٿي ويا آهن، ۽ باھ سندن بچيل شين کي کائي ويئي آهي.‘ ²¹هاڻي خدا جي تابعداري ڪر ۽ ساڻس صلح ڪر؛ انهيءَ طرح تو وٽ چڱائي ايندي. ²²سندس وات کان هدايت وٺ، ۽ سندس ڳالهيون پنهنجي دل ۾ سانڍي رک. ²³جيڪڏهن تون قادر مطلق ڏانهن موٽندين تہ بحال ٿيندين؛ جيڪڏهن تون ناانصافيءَ کي پنهنجي گھر کان پري ڪڍي ڇڏيندين، ²⁴پنهنجو سون مٽيءَ ۾ رکي ڇڏيندين، اوفير جو سون ندي جي پٿرن ۾، ^b b v24 اوفير قديم دنيا ۾ نهايت سٺي سون جي ڪاڻ طور مشهور هو. ²⁵تڏهن قادر مطلق پاڻ تنهنجو سون ۽ تنهنجي قيمتي چاندي ٿيندو. ²⁶پوءِ تون قادر مطلق ۾ خوش رهندين ۽ خدا ڏانهن پنهنجو منهن مٿي کڻندين. ²⁷تون ساڻس دعا ڪندين ۽ هو تنهنجي ٻڌندو، ۽ تون پنهنجون منتون پوريون ڪندين. ²⁸جيڪو تون ارادو ڪندين سو ٿيندو، ۽ تنهنجين واٽن تي روشني چمڪندي. ²⁹جڏهن ٻيا ذليل ڪيا وڃن ۽ تون چوين تہ ’کين مٿي کڻ!‘ تڏهن هو نمانن کي بچائيندو. ³⁰هو انهيءَ کي بہ ڇڏائيندو جيڪو بيگناهہ ناهي، ۽ سو تنهنجن هٿن جي صفائيءَ ڪري ڇڏايو ويندو.“