ڇپيل
ڪتاب

اي ترسيس جا جهازو، ماتم ڪريو

صور جو بندرگاهه ختم ٿي ويو آهي ۽ سندس واپاري ساٿين کي ماتم ڪرڻ لاءِ چيو وڃي ٿو؛ اهي سوداگر جن بادشاهن کي تاج پهرايا ۽ سمنڊ کي بازار بڻايو، خاموش ٿي وڃن ٿا. اسان جي پيءُ اهو رٿيو، ته جيئن هر شاندار غرور کي هيٺ لاهي. سندس پوءِ واري ڪمائي پاڪ ٿي وڃي ٿي.

اسان جو پيءُ آيت ۾ ڳالهائي ٿو 12

باب 23.

صور بابت وحي: اي ترسيس جا جهازو، ماتم ڪريو، ڇاڪاڻ تہ اوهان جو بندرگاهه تباهه ٿي ويو آهي، نڪو گهر رهيو آهي نڪو پناهه جي جاءِ. قبرص جي ملڪ کان کين خبر پهتي آهي. اي ساحل تي رهندڙؤ، خاموش ٿيو، اي صيدا جا واپاري، جن جا قاصد سمنڊ پار ڪن ٿا. وڏن پاڻين مٿان سيحور جو اناج آيو، نيل جو فصل سندس آمدني هو؛ ۽ هوءَ قومن جي منڊي بڻجي وئي. اي صيدا، شرمسار ٿيءُ، ڇاڪاڻ تہ سمنڊ ڳالهايو آهي، سمنڊ جي قلعي چيو آهي تہ ”مون نہ ڪشالا ڪڍيا نہ ڄڻيو، نہ مون جوانن کي پاليو نہ نياڻين کي وڏو ڪيو.“ جڏهن اها خبر مصر تائين پهچندي، تڏهن صور جي خبر ٻڌي اهي سخت ڪرب ۾ پوندا. ترسيس ڏانهن لنگهي وڃو؛ اي ساحل تي رهندڙؤ، ماتم ڪريو. ڇا هيءَ اوهان جي خوشيءَ ڀري نگري آهي، جنهن جي شروعات قديم زماني کان آهي، جنهن کي سندس پير پري جي ملڪن ۾ وسائڻ لاءِ کڻي ويا؟ صور خلاف هي منصوبو ڪنهن ٺاهيو آهي، جيڪو تاج ورهائيندڙ آهي، جنهن جا واپاري شهزادا هئا، جنهن جا سوداگر ڌرتيءَ جا معزز ماڻهو هئا؟ آسمان جي لشڪرن جي پيءُ اهو منصوبو ٺاهيو آهي تہ سڀ شاندار غرور کي ناپاڪ ڪري، ڌرتيءَ جي سڀني معززن کي نِوائي. اي ترسيس جي ڌيءَ، پنهنجي ملڪ تي نيل وانگر وهي وڃ؛ هاڻي ڪو بندرگاهه ناهي. هن پنهنجو هٿ سمنڊ مٿان ڊگهو ڪيو آهي؛ هن بادشاهتن کي لوڏي ڇڏيو آهي. اسان جي پيءُ ڪنعان بابت حڪم ڏنو آهي تہ سندس قلعا ڊاهيا وڃن.

هن چيو تہ ”اي صيدا جي ڏاڍ ڪيل ڪنوار ڌيءَ، هاڻي تون وڌيڪ خوش نہ ٿيندينءَ. اُٿ، قبرص ڏانهن لنگهي وڃ؛ اتي بہ تو کي آرام نہ ملندو.“

بابل وارن جي ملڪ ڏانهن ڏسو! هيءَ اها قوم آهي جيڪا هاڻي ناهي؛ اسور ان کي بيابان جي جانورن جي حوالي ڪيو. هنن پنهنجا گهيرو ڪرڻ وارا مينار کڙا ڪيا، سندس محلن کي اگهاڙو ڪري ڇڏيائون، کيس کنڊر بڻائي ڇڏيائون. a a v13 عبراني ۾: ڪلدي — قديم بابل جي حڪمران قوم. اي ترسيس جا جهازو، ماتم ڪريو، ڇاڪاڻ تہ اوهان جو قلعو تباهه ٿي ويو آهي. انهيءَ ڏينهن صور ستر ورهيه وسريل رهندو، جيتري هڪ بادشاهه جي حياتي هوندي آهي. ستر ورهين جي پڇاڙيءَ ۾ صور جو حال ڪنجريءَ جي گيت وانگر ٿيندو: ”بربط کڻ، شهر ۾ گهم، اي وسريل ڪنجري؛ مٺو وڄاءِ، گهڻا گيت ڳاءِ، تہ جيئن تون ياد ڪئي وڃين.“ ستر ورهين جي پڇاڙيءَ ۾ اسان جو پيءُ صور ڏانهن ڌيان ڏيندو، ۽ هوءَ پنهنجي ڪمائيءَ ڏانهن موٽندي، ۽ ڌرتيءَ تي دنيا جي سڀني بادشاهتن سان زناڪاري ڪندي. پر سندس نفعو ۽ سندس ڪمائي اسان جي پيءُ لاءِ پاڪ ڪري الڳ ڪئي ويندي. اها نہ ذخيرو ڪئي ويندي نہ جمع ڪئي ويندي؛ سندس نفعو انهن کي ملندو جيڪي اسان جي پيءُ جي اڳيان رهن ٿا، تہ جيئن کين گهڻو کاڌو ۽ سهڻا ڪپڙا ملن.