زمين اگھاڙي ڪئي وئي

اسان جو پيءُ زمين کي ويران ڪري ٿو؛ عدالت سڀني تي هڪجهڙي اچي ٿي — ڪاهن ۽ عوام، قرض ڏيندڙ ۽ قرض وٺندڙ — ڇاڪاڻ ته ابدي عهد ٽوڙيو ويو. موسيقي بند ٿي وڃي ٿي، دروازو ملبو بڻجي ٿو، زمين نشي ۾ ٿاٻڙجي ٿي. پري ڪنارن کان گيت اٿن ٿا، پر نبي چوي ٿو ته هو سُڪندو پيو وڃي.

باب 24.

ڏس، اسان جو پيءُ زمين کي ويران ڪري خالي ڪري ٿو؛ ان جي مٿاڇري کي مروڙي ٿو ۽ ان جي رهاڪن کي پکيڙي ڇڏي ٿو. جيئن ماڻهن سان تيئن پروهت سان، جيئن نوڪر سان تيئن سندس مالڪ سان، جيئن نوڪرياڻيءَ سان تيئن سندس مالڪياڻيءَ سان، جيئن خريدار سان تيئن وڪڻندڙ سان، جيئن اڌارو ڏيندڙ سان تيئن اڌارو وٺندڙ سان، جيئن قرض خواهہ سان تيئن قرضدار سان ساڳيو ئي ٿيندو. زمين پوريءَ طرح ويران ڪئي ويندي ۽ پوريءَ طرح لٽي ويندي، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ هيءُ ڪلام فرمايو آهي.

زمين ماتم ڪري ٿي ۽ سڪي ٿي؛ دنيا ڪومائجي ٿي ۽ سڪي ٿي؛ زمين جا وڏا ماڻهو ڪومائجي وڃن ٿا. زمين پنهنجي رهاڪن هيٺان ناپاڪ ٿي پئي آهي، ڇاڪاڻ تہ هنن هدايتن جي نافرماني ڪئي آهي، فرمان جي ڀڃڪڙي ڪئي آهي ۽ دائمي عهد ٽوڙي ڇڏيو آهي. تنهنڪري لعنت زمين کي کائي ٿي، ۽ ان ۾ رهندڙ پنهنجو ڏوهہ کڻن ٿا؛ تنهنڪري زمين جا رهاڪو ساڙيا ويا آهن، ۽ ٿورا ماڻهو بچيا آهن. نئون شراب ماتم ڪري ٿو، ڏاک جي ويل ڪمزور ٿي ٿي؛ سڀ خوشيون ملهائيندڙ ٿڌا ساھ ڀرين ٿا. دفن جي خوشي ختم ٿي وئي آهي، مستيءَ ۾ ڦاٿلن جو شور بند ٿي ويو آهي، بربط جي خوشي ختم ٿي وئي آهي. هاڻي اهي ڳائيندي شراب نہ ٿا پيئن؛ نشي وارو شراب پيئندڙن لاءِ ڪڙو ٿي وڃي ٿو. افراتفريءَ جو شهر ڀڃي ڀورا ڀورا ڪيو ويو آهي؛ هر گھر بند آهي، ڪنهن کي اندر وڃڻ جي واٽ ناهي. گهٽين ۾ شراب لاءِ واويلا آهي؛ سموري خوشي اونداهي ٿي وئي آهي، زمين جي مسرت ڪڍي ڇڏي وئي آهي. شهر ۾ رڳو ويراني بچي آهي؛ دروازو ڀڃي ڀورا ڀورا ڪيو ويو آهي. ڇاڪاڻ تہ سڄيءَ زمين تي، قومن ۾ اهڙو ئي ٿيندو: جهڙو ڇنڊي خالي ڪيل زيتون جو وڻ، جهڙا لڻڻ پوري ٿيڻ کان پوءِ ڇڏيل ڏاک. ^a

اهي پنهنجا آواز بلند ڪن ٿا، خوشيءَ سان ڳائين ٿا؛ اسان جي پيءُ جي عظمت تي اولهه کان وڏا آواز ڪن ٿا. تنهنڪري اوڀر ۾ اسان جي پيءُ کي جلوو ڏيو؛ سمنڊ جي ڪنارن تي اسان جي پيءُ، اسرائيل جي خدا، جي نالي جي واکاڻ ڪريو. ڌرتيءَ جي ڇيڙن کان اسين گيت ٻڌون ٿا تہ ”سچار کي جلوو هجي!“ پر مون چيو تہ ”آءٌ ڳرندو پيو وڃان، آءٌ ڳرندو پيو وڃان — مون تي افسوس! دغاباز دغا ڪن ٿا؛ دغا سان دغاباز دغا ڪن ٿا.“

اي زمين جا رهاڪو! اوهان تي دهشت، کڏ ۽ ڦندو آهن! جيڪو دهشت جي آواز تي ڀڄندو سو کڏ ۾ ڪرندو، ۽ جيڪو کڏ مان نڪرندو سو ڦندي ۾ ڦاسندو. ڇاڪاڻ تہ آسمان جون دريون کلي ويون آهن، ۽ زمين جون بنيادون لڏي رهيون آهن. زمين مڪمل طرح ڀڄي پئي آهي، زمين ڦاٽي پئي آهي، زمين سخت لڏي رهي آهي. زمين شرابيءَ وانگر ٿڙي ٿي، جهوپڙيءَ وانگر ڌڏي ٿي؛ ان جي بغاوت ان تي ڳري آهي، تنهنڪري ڪري ٿي ۽ وري نہ اٿندي.

انهيءَ ڏينهن اسان جو پيءُ بلندين ۾ بلندين جي لشڪر کي ۽ زمين تي زمين جي بادشاهن کي سزا ڏيندو. اهي قيدين وانگر کڏ ۾ گڏ ڪيا ويندا؛ ڪوٺيءَ ۾ بند ڪيا ويندا، ۽ گھڻن ڏينهن کان پوءِ کين سزا ملندي. تڏهن چنڊ شرمندو ٿيندو ۽ سج شرمسار ڪيو ويندو، ڇاڪاڻ تہ آسمان جي لشڪرن جو پيءُ صيون جبل ۽ يروشلم ۾ بادشاهي ڪري ٿو، ۽ سندس بزرگن اڳيان سندس جلوو چمڪي ٿو.