Bumi Digawe Suwung

Rama kita ngrusak bumi nganti gundhul; paukuman tumiba marang saben wong tanpa beda — imam lan umat, kang menehi utang lan kang utang — awit prajanjian kang langgeng wis dirusak. Musik mandheg, gapura dadi reruntuhan, bumi gontai kaya wong mendem. Kidung-kidung kumandhang saka pojok-pojok kang adoh, nanging nabi ngandika yen dheweke saya kuru.

Pasal 24.

Delengen, Rama kita ngrusak bumi nganti suwung; Panjenengane malik lumahe lan mbuyarake para kang manggon ing kono. Bakal padha nasibe: rakyat karo imam, abdi karo bendarane, batur wadon karo ndarane wadon, wong tuku karo wong dodol, wong kang ngutangi karo wong kang utang, wong kang nagih karo wong kang kautangan. Bumi bakal diasatake babar pisan lan dirampas babar pisan, awit Rama kita wis ngandika mangkono.

Bumi susah sarta alum; jagad ngering lan alum; para panggedhene bumi padha layu. Bumi najis ana ing sangisore para kang manggon ing kono, awit padha nglanggar piwulang, nerak pranatan, lan ngrusak prajanjian kang langgeng. Mulane ipat-ipat mangsa bumi, lan para kang manggon ing kono padha nyangga kaluputane; mulane para kang manggon ing bumi padha diobong entek, mung sethithik wong kang kari. Anggur anyar susah, wit anggur dadi lempe; sakehing wong kang padha seneng-seneng padha sambat. Kasenengane terbang wis sirep, gumuruhe wong kang padha pesta wis leren, kasenengane kecapi wis sirep. Wong-wong ora maneh ngombe anggur karo kekidungan; inuman keras dadi pait tumrap wong kang ngombe. Kutha kang kisruh wis ajur; saben omah katutup, ora ana dalan mlebu. Ing lurung-lurung ana panjerit marga anggur; sakehing kabungahan wis peteng, kasenengane bumi wis disingkirake. Mung kasuwungan kang kari ing kutha; gapurane diremuk dadi jugrugan. Awit mangkono kang bakal kelakon ing satengahing bumi, ing antarane para bangsa: kaya wit jaitun kang digebugi nganti gundhul, kaya woh anggur kang kari sawise panen rampung. ^a

Wong-wong padha ngumandhangake swarane, padha kekidungan kabungahan; marga kaagungane Rama kita padha surak-surak saka kulon. Mulane ing wetan luhurna Rama kita; ing pinggir sagara, luhurna asmane Rama kita, Gusti Allahe Israel. Saka pungkasaning bumi kita krungu kekidungan: “Kaluhuran konjuk marang Kang Mahabener!” Nanging aku kandha: “Aku saya sirna, aku saya sirna—cilaka aku! Wong cidra padha cidra; kanthi cidra wong cidra padha cidra.”

Giris lan luwangan lan kala-jiret padha nempuh kowe, he kowe kang manggon ing bumi! Sing sapa mlayu krungu swarane giris bakal ceblok ing luwangan, lan sing sapa mentas saka luwangan bakal kena ing kala-jiret. Awit cendhela-cendhela langit padha kabukak, lan tetales bumi padha gonjing. Bumi ajur mumur, bumi suwek, bumi gonjang-ganjing banget. Bumi sruntul-sruntul kaya wong mendem, gonjing kaya gubug; panggawene mbalela abot banget tumrap bumi, temahan ambruk lan ora bakal tangi maneh.

Ing dina iku Rama kita bakal ngukum wadyabala ing ngaluhur ana ing ngaluhur, lan para raja ing bumi ana ing bumi. Wong-wong bakal padha diklumpukake kaya wong tahanan ing jero luwangan; padha dikunci ing pakunjaran, lan sawise pirang-pirang dina padha diukum. Ing kono rembulan bakal isin lan srengenge kawirangan, awit Rama, Pangeraning wadyabala swarga, jumeneng Ratu ing Gunung Sion lan ing Yerusalem, sarta ing ngarsane para pinituwane kamulyane sumunar.