Ny Tany Voaboaka Foana

Manala-pitafy ny tany Raintsika; mihatra amin'ny rehetra ny fitsarana — mpisorona sy vahoaka, mpampira-bola sy mpindrana — satria nolaviana ny fanekena mandrakizay. Mijanona ny mozika, vanja ny vavahady, mivadi-pitsaoka toy ny mamo ny tany. Misy hira miakatra avy any amin'ny faran'ny tany, fa hoy ny mpaminany: mihena aho.

Toko 24.

Indro, mahafoana ny tany Raintsika ka mamela azy ho lao; mamadika ny tarehiny Izy ary mampiely ny mponina ao aminy. Ho mitovy ny olona sy ny mpisorona, ny mpanompo sy ny tompony, ny ankizivavy sy ny tompovaviny, ny mpividy sy ny mpivarotra, ny mpampindrana sy ny mpindrana, ny mpampitrosa sy ny mitrosa. Hofoanana tanteraka ny tany ary horobaina tanteraka, satria Raintsika no nilaza izany teny izany.

Mitomany sy malazo ny tany; mivery ny tontolo ary malazo; mivery koa ny lehibe eto an-tany. Voaloto eo ambanin’ny mponina ao aminy ny tany, satria nandika ny fampianarana izy, nanota tamin’ny didy ary nanimba ny fanekena mandrakizay. Noho izany, mandany ny tany ny ozona, ary mitondra ny helony izay monina ao aminy; noho izany dia may ny mponin’ny tany, ka vitsy ny olona sisa. Mitomany ny divay vaovao, malemy ny voaloboka; mitaintaina ny mpifaly rehetra. Nitsahatra ny hafaliana avy amin’ny ampongatapaka, nitsahatra ny fihoaram-pifaliana ny mpanao fety, nitsahatra ny hafaliana avy amin’ny lokanga. Tsy misotro divay intsony izy amin’ny hira; mangidy amin’izay misotro azy ny toaka. Rovitra ny tanàna feno fikorontanana; voahidy ny trano rehetra, ka tsy misy afaka miditra. Eny an-dalambe dia misy fitarainana noho ny divay; nanjary maizina ny fifaliana rehetra, voaroaka ny hafaliana eto an-tany. Fahalanjalanjana ihany no sisa ao an-tanàna; vaky ho simba ny vavahady. Fa toy izany no ho eto ambonin’ny tany, afovoan’ny firenena: tahaka ny hazo oliva notorotoroina ho foana, tahaka ny voaloboka sisa rehefa vita ny fijinjana. ^a

Manandratra ny feony izy, mihoby amim-pifaliana; noho ny voninahitr’i Raintsika dia miantso mafy avy any andrefana izy. Noho izany, any atsinanana dia omeo voninahitra Raintsika; any amoron-dranomasina, asandrato ny anaran’i Raintsika, Andriamanitr’i Israely. Avy any amin’ny faran’ny tany no henontsika hira: «Voninahitra ho an’ny Marina!» Fa hoy aho: «Mihalevona aho, mihalevona aho — lozako! Mamadika ny mpamadika; mamadika amin’ny famadihana ny mpamadika.»

Tahotra sy lavaka ary fandrika no eo aminao, ianao izay monina ambonin’ny tany! Izay mandositra ny feon’ny tahotra dia ho latsaka ao anaty lavaka, ary izay miakatra avy amin’ny lavaka dia ho voasambotra amin’ny fandrika. Fa nivoha ny varavarankelin’ny lanitra, ary mihozongozona ny fanorenan’ny tany. Vaky tanteraka ny tany, simba ny tany, mihozongozona mafy ny tany. Mivembena tahaka ny mamo ny tany, mihozongozona toy ny trano kely; mavesatra aminy ny fikomiany, ka dia mitsingerina izy ary tsy hiarina intsony.

Amin’izany andro izany dia hanafay ny tafiky ny avo any amin’ny avo Raintsika, ary ny mpanjakan’ny tany eto ambonin’ny tany. Hangonina tahaka ny gadra ao anaty lavaka izy; hogadraina ao an-tranomaizina izy, ary rehefa afaka andro maro dia hosazina. Dia ho menatra ny volana ary ho torana ny masoandro, satria manjaka eo an-tendrombohitra Ziona sy any Jerosalema ny Rain’ny tafiky ny lanitra, ary eo anoloan’ny loholony no mamirapiratra ny voninahiny.