Η γη ερημώνεται

Ο Πατέρας μας απογυμνώνει τη γη· η κρίση πέφτει σε όλους το ίδιο — ιερέα και λαό, δανειστή και δανειζόμενο — επειδή αθετήθηκε η αιώνια διαθήκη. Η μουσική σταματά, η πύλη είναι συντρίμμια, η γη παραπατά μεθυσμένη. Τραγούδια υψώνονται από τα μακρινά άκρα, αλλά ο προφήτης λέει ότι μαραζώνει.

Κεφάλαιο 24.

Δείτε· ο Πατέρας μας ερημώνει τη γη και την αφήνει άδεια· διαστρέφει την επιφάνειά της και σκορπίζει τους κατοίκους της. Το ίδιο θα συμβεί στον λαό όπως και στον ιερέα, στον δούλο όπως και στον κύριό του, στη δούλη όπως και στην κυρία της, στον αγοραστή όπως και στον πωλητή, σ' αυτόν που δανείζει όπως και σ' αυτόν που δανείζεται, στον δανειστή όπως και στον οφειλέτη. Η γη θα ερημωθεί ολοκληρωτικά και θα λεηλατηθεί ολοκληρωτικά, γιατί ο Πατέρας μας είπε αυτόν τον λόγο.

Η γη πενθεί και μαραίνεται· ο κόσμος φθίνει και μαραίνεται· οι εξυψωμένοι της γης φθίνουν. Η γη έχει μολυνθεί κάτω από τους κατοίκους της, γιατί παράκουσαν τις διδασκαλίες, παραβίασαν τον νόμο και αθέτησαν την αιώνια διαθήκη. Γι' αυτό μια κατάρα καταβροχθίζει τη γη, και αυτοί που κατοικούν σ' αυτήν σηκώνουν την ενοχή τους· γι' αυτό οι κάτοικοι της γης κατακαίγονται, και λίγοι άνθρωποι απομένουν. Το νέο κρασί πενθεί, το αμπέλι εξασθενεί· όλοι οι γλεντιστές αναστενάζουν. Σταμάτησε η χαρά των ταμπουρίνων, έπαψε ο θόρυβος των γλεντιστών, σταμάτησε η χαρά της λύρας. Δεν πίνουν πια κρασί με τραγούδι· το δυνατό ποτό γίνεται πικρό σ' αυτούς που το πίνουν. Η πόλη του χάους συντρίφτηκε· κάθε σπίτι είναι κλειστό, χωρίς είσοδο. Στους δρόμους ακούγεται κραυγή για το κρασί· κάθε ευφροσύνη σκοτείνιασε, η χαρά της γης διώχτηκε. Μόνο ερήμωση απέμεινε στην πόλη· η πύλη γκρεμίστηκε σε ερείπια. Γιατί έτσι θα είναι σ' όλη τη γη, ανάμεσα στους λαούς: όπως μια ελιά που τη ράβδισαν και γύμνωσαν, όπως τα σταφύλια που απομένουν όταν τελειώσει ο τρύγος. ^a

Υψώνουν τις φωνές τους, τραγουδούν από χαρά· για το μεγαλείο του Πατέρα μας κραυγάζουν δυνατά από τη δύση. Γι' αυτό στην ανατολή δοξάστε τον Πατέρα μας· στις ακτές της θάλασσας, δοξάστε το όνομα του Πατέρα μας, του Θεού του Ισραήλ. Από τα πέρατα της γης ακούμε τραγούδια: «Δόξα στον Δίκαιο!» Εγώ όμως είπα: «Λιώνω, λιώνω — αλίμονό μου! Οι δόλιοι προδίδουν· με δολιότητα οι δόλιοι προδίδουν».

Τρόμος και λάκκος και παγίδα είναι πάνω σας, εσείς που κατοικείτε στη γη! Όποιος φεύγει στον ήχο του τρόμου θα πέσει στον λάκκο, κι όποιος ανεβαίνει από τον λάκκο θα πιαστεί στην παγίδα. Γιατί τα παράθυρα του ουρανού άνοιξαν, και τα θεμέλια της γης τρέμουν. Η γη θρυμματίζεται ολοκληρωτικά, η γη σκίζεται, η γη σείεται βίαια. Η γη τρεκλίζει σαν μεθυσμένος, ταλαντεύεται σαν καλύβα· η ανταρσία της βαραίνει πάνω της, και πέφτει και δεν θα σηκωθεί ξανά.

Εκείνη την ημέρα ο Πατέρας μας θα τιμωρήσει τη στρατιά των υψηλών στα ύψη, και τους βασιλιάδες της γης πάνω στη γη. Θα συγκεντρωθούν μαζί σαν αιχμάλωτοι σ' έναν λάκκο· θα κλειστούν σε μπουντρούμι, και ύστερα από πολλές μέρες θα τιμωρηθούν. Τότε θα ντροπιαστεί το φεγγάρι και θα καταντροπιαστεί ο ήλιος, γιατί ο Πατέρας των στρατιών του ουρανού βασιλεύει στο όρος Σιών και στην Ιερουσαλήμ, και μπροστά στους πρεσβυτέρους του λάμπει η δόξα του.