Die Aarde Kaal Gestroop

Ons Vader maak die aarde kaal; die oordeel tref almal gelyk — priester en volk, lener en ontlener — omdat die ewige verbond verbreek is. Die musiek hou op, die poort is puin, die aarde waggel dronk. Liedere styg op van verre uithoeke, maar die profeet sê hy kwyn weg.

Hoofstuk 24.

Kyk—ons Vader lê die aarde woes en laat dit leeg; hy verdraai sy oppervlak en verstrooi sy inwoners. Dit sal dieselfde wees vir die volk soos vir die priester, vir die slaaf soos vir sy meester, vir die diensmeisie soos vir haar meesteres, vir die koper soos vir die verkoper, vir die uitlener soos vir die lener, vir die skuldeiser soos vir die skuldenaar. Die aarde sal heeltemal verwoes word en heeltemal geplunder word, want ons Vader het hierdie woord gespreek.

Die aarde treur en verdor; die wêreld kwyn en verdor; die verhewenes van die aarde kwyn weg. Die aarde lê besoedel onder sy inwoners, want hulle het die leringe verontagsaam, die voorskrif oortree, en die ewige verbond verbreek. Daarom verteer ’n vloek die aarde, en dié wat daarin woon, dra hulle skuld; daarom word die aarde se inwoners weggebrand, en net min mense bly oor. Die jong wyn treur, die wingerdstok verswak; al die vrolikes sug. Die vreugde van die tamboeryne het stil geword, die rumoer van die feesvierders het opgehou, die vreugde van die lier het stil geword. Hulle drink nie meer wyn met gesang nie; sterk drank word bitter vir dié wat dit drink. Die stad van chaos is verbrysel; elke huis is toegesluit, sodat niemand kan ingaan nie. In die strate is daar ’n geroep oor die wyn; alle blydskap het donker geword, die vreugde van die aarde is verdryf. Net verwoesting bly oor in die stad; die poort is tot puin geslaan. Want so sal dit wees regoor die aarde, onder die volke: soos ’n olyfboom wat kaal geslaan is, soos die druiwe wat agterbly wanneer die oes verby is. ^a

Hulle verhef hulle stemme, hulle juig; oor die majesteit van ons Vader roep hulle hard uit die weste. Daarom, in die ooste, gee eer aan ons Vader; aan die kuste van die see, verheerlik die naam van ons Vader, die God van Israel. Van die eindes van die aarde hoor ons liedere: “Eer aan die Regverdige!” Maar ek het gesê: “Ek kwyn weg, ek kwyn weg—wee my! Die troueloses verraai; met verraad verraai die troueloses.”

Verskrikking en kuil en strik is oor jou, jy wat op die aarde woon! Wie vlug by die geluid van die verskrikking, sal in die kuil val, en wie uit die kuil klim, sal in die strik gevang word. Want die vensters van die hemel is oopgemaak, en die fondamente van die aarde bewe. Die aarde is heeltemal stukkend gebreek, die aarde is uitmekaar geskeur, die aarde is geweldig geskud. Die aarde steier soos ’n dronkaard, dit swaai soos ’n hut; sy opstand lê swaar op dit, en dit val en sal nie weer opstaan nie.

Op daardie dag sal ons Vader die leërmag van die hoogtes in die hoogtes straf, en die konings van die aarde op die aarde. Hulle sal saamgedryf word soos gevangenes in ’n kuil; hulle sal in ’n kerker opgesluit word, en ná baie dae sal hulle gestraf word. Dan sal die maan beskaamd wees en die son in die skande kom, want die Vader van die hemelse leërskare regeer op die berg Sion en in Jerusalem, en voor sy ouderlinge skyn sy heerlikheid.