Bumi Dibasmi

Rama urang ngosongkeun bumi; hukuman tumiba ka saréréa sarua — imam jeung rahayat, nu nginjeumkeun jeung nu nginjeum — sabab perjangjian anu langgeng geus dilanggar. Musik eureun, gerbang jadi ruruntuk, bumi lalinduran kawas nu mabok. Lagu-lagu ngagelendeng ti tungtung-tungtung anu jauh, tapi nabi nyebutkeun yén anjeunna beuki ripuh.

Pasal 24.

Tenjo — Rama urang ngabasmi bumi nepi ka suwung; beungeutna dibulak-balik, pangeusina dipabalaurkeun. Bakal sarua bae nasib rahayat jeung imam, nasib badega jeung dununganana, nasib badega awewe jeung nyonyahna, nasib nu meuli jeung nu ngajual, nasib nu nganjukkeun jeung nu nginjeum, nasib nu mituang jeung nu boga hutang. Bumi bakal dibasmi beresih sarta dirampas tutus, sabab Rama urang parantos ngandika kitu.

Bumi midangdam jeung ngaroas; dunya pudar sarta ngaroas; jelema-jelema nu pangluhurna di bumi ge laleungit. Bumi geus cemar ku pangeusina, sabab maranehna geus ngalanggar pangajaran, ngarempak katangtuan, sarta ngarumpak perjangjian nu langgeng. Ku sabab kitu bumi dihakan ku panyapa, sarta nu caricing di dinya kudu mangku kasalahanana; nya ku sabab kitu pangeusi bumi tinggaleun saeutik, lantaran geus dihuru. Cianggur anyar midangdam, tangkal anggur ngarangrangan; sakabeh nu sok suka-suka humaregung. Kabungah ku terebang geus jempe, gandrung-gandrung nu sok mariang geus eureun, kaasyikan ku kacapi geus laas. Maranehna geus teu bisa deui nginum cianggur bari ngahariring; inuman keras rasana pait pikeun nu nginumna. Kota nu pinuh ku pasalingsingan geus burak-barik; unggal imah dikonci, taya jalan pikeun asup. Di jalan-jalan jelema tingjarerit menta cianggur; sagala kagumbiraan geus poek, kabungah bumi geus ancad. Nu kari di kota teh ngan ukur burakrakan; gapurana geus rempak jadi ruruntuk. Sabab kitu bakal kajadian di sakuliah bumi, di tengah-tengah bangsa-bangsa: lir tangkal jetun nu geus dipeupeuhan beresih, lir buah anggur nu nyesa sanggeus panen anggeus. ^a

Maranehna ngagorowok tarik, ngawih bakating ku bungah; ku karana kaagungan Rama urang, maranehna ngagero tarik ti beulah kulon. Ku sabab kitu, di beulah wetan mulyakeun Rama urang; di sisi-sisi laut, mulyakeun jenengan Rama urang, Allah Israil. Ti tungtung-tungtung bumi urang ngadenge lagu-lagu: “Kamulyaan pikeun Nu Maha Adil!” Tapi ceuk kaula, “Kuring beakeun tanaga, kuring beakeun tanaga — cilaka kuring! Nu hianat tetep ngahianat; kalawan hianat nu hianat teh ngahianat.”

Kasieun, jeung sumur, jeung jiret ngancam maneh, he nu caricing di bumi! Sing saha nu lumpat ku sabab ngadenge sora nu matak sieun, bakal tigebrus kana sumur, sarta sing saha nu luput tina sumur, bakal kajiret ku jiret. Sabab jandela-jandela langit geus muka, sarta pademen-pademen bumi ngageter. Bumi burak-barik pisan, bumi bencar-bencar, bumi oyag digoncang-goncang. Bumi reuay-reuay lir jelema mabok, gunjang-ganjing lir saung; dosana mungkiran karasa beuratna, nepi ka bumi ambruk sarta moal bisa nangtung deui.

Dina poe eta Rama urang bakal ngahukum balad nu di luhur di awang-awang, sarta raja-raja bumi di bumi. Maranehna bakal digiring babarengan lir tawanan ka jero sumur; bakal dikurungan di panjara, sarta sanggeus sawatara lila bakal dihukum. Harita bulan bakal era sarta srangenge bakal wirang, sabab Rama balad sawarga jumeneng Raja di Gunung Sion jeung di Yerusalem, sarta di payuneun para kokolotna kamulyaana-Na moncorong.