Yer vayrona boʻladi
Otamiz yerni yalangʻoch qiladi; hukm hammaga barobar tushadi — ruhoniyga ham, xalqqa ham, qarz beruvchiga ham, qarz oluvchiga ham — chunki abadiy ahd buzildi. Musiqa toʻxtaydi, darvoza vayron boʻladi, yer mastdek gandiraklaydi. Uzoq chekkalardan qoʻshiqlar yangraydi, lekin paygʻambar men soʻlib boryapman deydi.
24 1Mana, Otamiz yerni vayron qiladi, uni boʻm-boʻsh qoldiradi; U yer yuzini buzib, aholisini har tomonga tarqatib yuboradi. 2Xalq ham, ruhoniy ham bir xil kunga qoladi; xizmatkor ham, xoʻjayini ham; choʻri ham, bekasi ham; xaridor ham, sotuvchi ham; qarz beruvchi ham, qarz oluvchi ham; haqdor ham, qarzdor ham — bari teng boʻladi. 3Yer butunlay vayron qilinadi, butunlay talanadi, chunki bu soʻzni Otamiz aytdi.
4Yer motam tutib, qovjiraydi; dunyo soʻlib, qovjiraydi; yerning ulugʻlari tanazzulga uchraydi. 5Yer oʻz aholisi oyogʻi ostida bulgʻangan, chunki ular taʼlimotlarga itoatsizlik qildilar, qonunni buzdilar, abadiy ahdni sindirdilar. 6Shu sababli laʼnat yerni yutib yuboradi, unda yashovchilar aybini oʻz boʻyniga oladi; shuning uchun yer aholisi yonib, yoʻq boʻladi, oz odam qoladi. 7Yangi sharob motam tutadi, tok madordan ketadi; aysh-ishrat qilganlarning bari xoʻrsinadi. 8Childirmalarning shodligi tindi, aysh-ishrat qiluvchilarning shovqini oʻchdi, liraning quvonchi ham toʻxtadi. 9Ular endi sharobni qoʻshiq bilan ichmaydilar; kuchli ichimlik uni ichganlarga achchiq boʻladi. 10Tartibsizlik shahri vayron boʻldi; har bir uy berkitildi, kirishga yoʻl yoʻq. 11Koʻchalarda sharob uchun dod-faryod koʻtariladi; butun shodlik xiralashdi, yerning quvonchi quvib yuborildi. 12Shaharda faqat vayronagarchilik qoldi; darvoza urib-sindirib tashlandi. 13Zero, butun yer yuzida, xalqlar orasida shunday boʻladi: xuddi shoxlari qoqib boʻshatilgan zaytun daraxtidek, hosil yigʻib boʻlingach qolib ketgan uzumlardek. a a v13 Zaytun daraxtlarining hosili shoxlarini kaltaklab yigʻilar edi — har doim faqat bir nechta sochilib qolgan zaytun qolardi, bu esa omon qolgan ozgina qoldiqni tasvirlaydi.
14Ular ovozini baland koʻtarib, shodlikdan qoʻshiq aytadilar; gʻarbdan turib, Otamizning ulugʻvorligini olqishlab hayqiradilar. 15Shu sababli sharqda Otamizni ulugʻlanglar; dengiz sohillarida Otamizning, Isroil Xudosining nomini sharaflanglar. 16Yer chekkalaridan qoʻshiqlar eshitamiz: “Solih Zotga shon-sharaflar boʻlsin!” Lekin men dedim: “Men qurib-tugayapman, qurib-tugayapman — holimga voy! Xoinlar xiyonat qiladilar; xoinlar xiyonatkorlik bilan xiyonat qiladilar.”
17Dahshat, chuqur va tuzoq ustingizga keldi, ey yer yuzida yashovchilar! 18Dahshat ovozidan qochgan kimsa chuqurga qulaydi, chuqurdan chiqib kelgan kimsa esa tuzoqqa ilinadi. Chunki osmon darchalari ochildi, yerning poydevorlari larzaga keldi. 19Yer butunlay yorilib ketdi, yer parcha-parcha boʻldi, yer shiddat bilan silkinadi. 20Yer mast kishidek gandiraklaydi, kappadek chayqaladi; oʻz isyoni unga ogʻir yuk boʻlib bosadi, u qulaydi-yu, boshqa oʻrnidan turolmaydi.
21Oʻsha kuni Otamiz balandliklardagi lashkarni balandliklarda, yer yuzidagi shohlarni yer yuzida jazolaydi. 22Ular bir joyga toʻplab haydaladilar, mahbuslardek chuqurga tashlanadilar; zindonga qamab qoʻyiladilar, koʻp kunlardan soʻng esa jazolanadilar. 23Shunda oy uyaladi, quyosh esa sharmanda boʻladi, chunki samoviy qoʻshinlar Otasi Sion togʻida va Quddusda shohlik qiladi, oqsoqollari oldida esa Uning ulugʻvorligi porlaydi.