Isaias 24

24 ¹Tingnan ninyo—wawasakin ng ating Ama ang lupa at iiwan itong walang laman; babaligtarin niya ang ibabaw nito at pangangalatin ang mga naninirahan dito. ²Magkakapareho ang sasapitin ng mamamayan at ng saserdote, ng alipin at ng kanyang panginoon, ng aliping babae at ng kanyang among babae, ng mamimili at ng nagtitinda, ng nagpapautang at ng humihiram, ng pinagkakautangan at ng may utang. ³Lubusang wawasakin ang lupa at lubusang sasamsaman, sapagkat ang ating Ama ang nagsalita nitong salita.

⁴Nagluluksa at nalalanta ang lupa; nanghihina at nalalanta ang sanlibutan; nanglulupaypay ang mga dinakila sa lupa. ⁵Ang lupa ay nadungisan sa ilalim ng mga naninirahan dito, sapagkat sinuway nila ang mga aral, nilabag ang tuntunin, at sinira ang walang hanggang tipan. ⁶Kaya nga, tinutupok ng isang sumpa ang lupa, at ang mga nananahan dito ay nagdadala ng kanilang kasalanan; kaya nga, natutupok ang mga naninirahan sa lupa, at kakaunti na lamang ang mga taong natitira. ⁷Nagluluksa ang bagong alak, nanghihina ang puno ng ubas; lahat ng masasayahin ay napapabuntong-hininga. ⁸Natigil na ang saya ng mga tamburin, tumahimik na ang ingay ng mga nagsasaya, natigil na ang tuwa ng alpa. ⁹Hindi na sila umiinom ng alak nang may awitan; ang matapang na inumin ay pumapait sa mga umiinom nito. ¹⁰Ang lungsod ng kaguluhan ay wasak na; bawat bahay ay nakasara, na walang mapapasukan. ¹¹Sa mga lansangan ay may sigawan dahil sa alak; nagdilim na ang lahat ng kagalakan, ang tuwa ng lupa ay itinaboy na. ¹²Pagkasira na lamang ang natitira sa lungsod; ang pintuang-bayan ay winasak nang lubos. ¹³Sapagkat ganito ang mangyayari sa buong lupa, sa gitna ng mga bayan: tulad ng punong olibo na napalo hanggang mahubaran, tulad ng mga ubas na naiwan pagkatapos ng pag-aani. ^a a v13 Inaani ang mga punong olibo sa pamamagitan ng paghampas sa mga sanga—iilang nagkalat na oliba na lamang ang laging naiiwan, na larawan ng napakaliit na natitirang labi.

¹⁴Itinataas nila ang kanilang mga tinig, umaawit sila sa galak; dahil sa kadakilaan ng ating Ama ay sumisigaw sila mula sa kanluran. ¹⁵Kaya nga sa silangan ay magbigay-luwalhati sa ating Ama; sa mga baybayin ng dagat, luwalhatiin ang pangalan ng ating Ama, ang Diyos ng Israel. ¹⁶Mula sa mga dulo ng lupa ay naririnig namin ang mga awit: “Luwalhati sa Matuwid!” Ngunit sinabi ko, “Nanghihina ako, nanghihina ako—kahabag-habag ako! Nagtataksil ang mga taksil; sa pagtataksil ay nagtataksil ang mga taksil.”

¹⁷Sindak at hukay at bitag ang nasa iyo, ikaw na naninirahan sa lupa! ¹⁸Ang sinumang tatakas sa tunog ng sindak ay mahuhulog sa hukay, at ang sinumang aahon mula sa hukay ay masisilo sa bitag. Sapagkat nabuksan na ang mga bintana ng langit, at nayayanig ang mga pundasyon ng lupa. ¹⁹Lubusang nabasag ang lupa, napunit ang lupa, marahas na nayanig ang lupa. ²⁰Suray-suray ang lupa na parang lasing, umuuga itong parang kubol; mabigat na nakadagan dito ang paghihimagsik nito, at babagsak ito at hindi na muling babangon.

²¹Sa araw na iyon ay parurusahan ng ating Ama ang hukbo ng kaitaasan sa kaitaasan, at ang mga hari ng lupa sa ibabaw ng lupa. ²²Titipunin silang magkakasama na parang mga bilanggo sa isang hukay; ikukulong sila sa isang bilangguan, at pagkaraan ng maraming araw ay parurusahan sila. ²³Kung magkagayon ay mapapahiya ang buwan at mapapahiya ang araw, sapagkat ang Ama ng mga hukbo ng langit ay maghahari sa Bundok ng Sion at sa Jerusalem, at sa harap ng kanyang mga matatanda ay magniningning ang kanyang kaluwalhatian.