ପୃଥିବୀ ଉଜାଡ଼ ହେବ

ଆମ ପିତା ପୃଥିବୀକୁ ଶୂନ୍ୟ କରନ୍ତି; ବିଚାର ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ସମାନ ଭାବରେ ପଡ଼େ — ଯାଜକ ଓ ଲୋକ, ଋଣଦାତା ଓ ଋଣଗ୍ରହୀତା — କାରଣ ଅନନ୍ତକାଳୀନ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିଲା। ସଙ୍ଗୀତ ବନ୍ଦ ହୁଏ, ଦ୍ୱାର ଧ୍ୱଂସସ୍ତୂପ, ପୃଥିବୀ ମାତାଲ ପରି ଟଳମଳ ହୁଏ। ଦୂର ସୀମାରୁ ଗୀତ ଉଠେ, କିନ୍ତୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା କହନ୍ତି ସେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 24।

ଦେଖ—ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ପୃଥିବୀକୁ ଶୂନ୍ୟ କରି ଉଜାଡ଼ କରନ୍ତି; ସେ ତହିଁର ପୃଷ୍ଠଭାଗ ବିକୃତ କରି ତନ୍ନିବାସୀମାନଙ୍କୁ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ କରନ୍ତି। ଯେପରି ଯାଜକ, ସେହିପରି ଲୋକ; ଯେପରି କର୍ତ୍ତା, ସେହିପରି ଦାସ; ଯେପରି କର୍ତ୍ତ୍ରୀ, ସେହିପରି ଦାସୀ; ଯେପରି ବିକ୍ରେତା, ସେହିପରି କ୍ରେତା; ଯେପରି ଋଣଗ୍ରହୀତା, ସେହିପରି ଋଣଦାତା; ଯେପରି ଦେଣଦାର, ସେହିପରି ମହାଜନ — ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ସମାନ ହେବ। ପୃଥିବୀ ନିତାନ୍ତ ଉଜାଡ଼ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଲୁଟିତ ହେବ, କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଅଛନ୍ତି।

ପୃଥିବୀ ଶୋକ କରି ମଳିନ ହୁଏ; ଜଗତ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ ମଳିନ ହୁଏ; ପୃଥିବୀର ଉନ୍ନତ ଲୋକମାନେ କ୍ଷୀଣ ହୁଅନ୍ତି। ପୃଥିବୀ ଆପଣା ନିବାସୀମାନଙ୍କ ତଳେ ଅଶୁଚି ହୋଇ ପଡ଼ିଅଛି, କାରଣ ସେମାନେ ଶିକ୍ଷା ଅବମାନ୍ୟ କରିଅଛନ୍ତି, ବିଧି ଲଙ୍ଘନ କରିଅଛନ୍ତି ଓ ଅନନ୍ତକାଳୀନ ନିୟମ ଭାଙ୍ଗିଅଛନ୍ତି। ଏଣୁ ଅଭିଶାପ ପୃଥିବୀକୁ ଗ୍ରାସ କରେ, ଆଉ ତନ୍ନିବାସୀମାନେ ଆପଣା ଦୋଷ ବହନ କରନ୍ତି; ଏହେତୁ ପୃଥିବୀର ନିବାସୀମାନେ ଭସ୍ମୀଭୂତ ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ ଅଳ୍ପ ଲୋକ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହନ୍ତି। ନୂତନ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ଶୋକ କରେ, ଦ୍ରାକ୍ଷାଲତା ଦୁର୍ବଳ ହୁଏ; ଆନନ୍ଦକାରୀ ସମସ୍ତେ ଦୀର୍ଘନିଃଶ୍ଵାସ ଛାଡ଼ନ୍ତି। ଦାରାର ଆନନ୍ଦ ବନ୍ଦ ହୋଇଅଛି, ଉଲ୍ଲାସକାରୀମାନଙ୍କ କଳରବ ଥମ୍ଭିଅଛି, ବୀଣାର ଆନନ୍ଦ ବନ୍ଦ ହୋଇଅଛି। ସେମାନେ ଆଉ ଗୀତ ସହିତ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ପାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ପାନକାରୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସୁରା ତିକ୍ତ ହୁଏ। ଗୋଳମାଳର ନଗର ଭଗ୍ନ ହୋଇଅଛି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୃହ ବନ୍ଦ ହୋଇଅଛି, ପ୍ରବେଶର ପଥ ନାହିଁ। ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ନିମନ୍ତେ ସଡ଼କମାନଙ୍କରେ କ୍ରନ୍ଦନ ହୁଏ; ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନ୍ଧକାରମୟ ହୋଇଅଛି, ପୃଥିବୀର ଉଲ୍ଲାସ ଦୂରୀକୃତ ହୋଇଅଛି। ନଗରରେ କେବଳ ଉଚ୍ଛିନ୍ନତା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଅଛି; ନଗରଦ୍ଵାର ଭାଙ୍ଗି ଧ୍ଵଂସ ହୋଇଅଛି। କାରଣ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହିପରି ଘଟିବ: ଝୁଣ୍ଟା ଜୀତବୃକ୍ଷ ପରି, ଦ୍ରାକ୍ଷାଚୟନ ସମାପ୍ତ ହେଲେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦ୍ରାକ୍ଷାଫଳ ପରି। ^a

ସେମାନେ ଆପଣା ଆପଣା ରବ ଉଠାନ୍ତି, ଆନନ୍ଦରେ ଗାନ କରନ୍ତି; ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମହିମା ହେତୁ ସେମାନେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରୁ ଉଚ୍ଚସ୍ଵରେ ଜୟଧ୍ଵନି କରନ୍ତି। ଏଣୁ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦିଅ; ସମୁଦ୍ର ତୀରରେ ଇସ୍ରାଏଲର ଈଶ୍ଵର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନାମ ମହିମାନ୍ଵିତ କର। ପୃଥିବୀର ପ୍ରାନ୍ତ ସୀମାରୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ଗୀତ ଶୁଣୁ: “ଧାର୍ମିକଙ୍କ ମହିମା ହେଉ!” ମାତ୍ର ମୁଁ କହିଲି, “ମୁଁ କ୍ଷୀଣ ହେଉଅଛି, ମୁଁ କ୍ଷୀଣ ହେଉଅଛି—ହାୟ, ମୋତେ ସନ୍ତାପ! ବିଶ୍ଵାସଘାତକମାନେ ବିଶ୍ଵାସଘାତକତା କରନ୍ତି; ବିଶ୍ଵାସଘାତକମାନେ ଘୋର ବିଶ୍ଵାସଘାତକତା କରନ୍ତି।”

ହେ ପୃଥିବୀନିବାସୀ, ଭୟ, ଗର୍ତ୍ତ ଓ ଫାନ୍ଦ ତୁମ୍ଭ ଉପରେ ଅଛି! ଯେ ସେହି ଭୟର ଶବ୍ଦରେ ପଳାୟନ କରେ, ସେ ଗର୍ତ୍ତରେ ପଡ଼ିବ, ଆଉ ଯେ ଗର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠି ଆସେ, ସେ ଫାନ୍ଦରେ ଧରାପଡ଼ିବ। କାରଣ ଆକାଶର କବାଟସବୁ ଫିଟାଯାଇଅଛି, ଆଉ ପୃଥିବୀର ମୂଳଦୁଆସବୁ କମ୍ପୁଅଛି। ପୃଥିବୀ ନିତାନ୍ତ ଭଗ୍ନ ହୋଇଅଛି, ପୃଥିବୀ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଅଛି, ପୃଥିବୀ ପ୍ରବଳ ରୂପେ ଦୋହଲୁଅଛି। ପୃଥିବୀ ମତୁଆଲା ପରି ଟଳମଳ ହୁଏ, ତାହା କୁଟୀର ପରି ଦୋହଲେ; ତାହାର ଅଧର୍ମ ତାହା ଉପରେ ଭାରୀ ହୋଇ ପଡ଼ିଅଛି, ଆଉ ତାହା ପଡ଼ିଯାଏ ପୁଣି ଆଉ ଉଠିବ ନାହିଁ।

ସେହି ଦିନ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵସ୍ଥାନରେ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵସ୍ଥାନର ବାହିନୀକୁ, ଆଉ ପୃଥିବୀରେ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ। ବନ୍ଦୀମାନଙ୍କ ପରି ସେମାନେ ଏକତ୍ର କରାଯାଇ ଗର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ରଖାଯିବେ; ସେମାନେ କାରାଗାରରେ ବନ୍ଦ ରଖାଯିବେ, ଆଉ ଅନେକ ଦିନ ଉତ୍ତାରେ ସେମାନେ ଦଣ୍ଡିତ ହେବେ। ସେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ର ବିବ୍ରତ ହେବ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲଜ୍ଜିତ ହେବ, କାରଣ ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ବାହିନୀର ପିତା ସିୟୋନ ପର୍ବତରେ ଓ ଯିରୂଶାଲମରେ ରାଜତ୍ଵ କରନ୍ତି, ଆଉ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନବର୍ଗଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ତାହାଙ୍କ ମହିମା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।