Dod solinglar, Tarshish kemalari

Tirning bandargohi yoʻq boʻldi, uning savdo hamkorlariga dod solish buyuriladi; shohlarga toj kiygizgan va dengizni bozorga aylantirgan savdogarlar jim qoladi. Buni Otamiz barcha shonli kibrni yerga urish uchun rejalashtirgan. Uning keyingi daromadi muqaddas boʻladi.

23-bob.

Tir haqidagi bashorat: Dod solinglar, Tarshish kemalari, chunki bandargohingiz vayron boʻldi, na uy, na panoh qoldi. Kipr yurtidan ularga xabar yetib keldi. Jim boʻlinglar, ey sohilda yashovchilar, ey Sidon savdogarlari; elchilaringiz dengizdan oshib oʻtardi. Ulkan suvlar osha Shihor doni, Nil hosili keltirilardi — bu uning daromadi edi; u xalqlar bozoriga aylandi. Uyal, ey Sidon, chunki dengiz gapirdi, dengiz qalʼasi shunday dedi: “Men na toʻlgʻoq tutdim, na farzand koʻrdim, na yigitlarni voyaga yetkazdim, na qizlarni tarbiyaladim.” Xabar Misrga yetganda, Tir haqidagi xabardan ular iztirobda tipirchilaydi. Tarshishga oʻtib ketinglar; dod solinglar, ey sohilda yashovchilar. Bu sizning shodon shaharingizmi, asli qadim zamonlarga borib taqaladigan, oyoqlari uni uzoq yurtlarga makon qurgani olib borgan shaharmi? Tirga qarshi buni kim rejalashtirdi — toj ulashuvchi, savdogarlari shahzodalar boʻlgan, tujjorlari yer yuzining hurmatlilari boʻlgan shaharga qarshi? Osmon qoʻshinlarining Otasi buni rejalashtirdi — butun shonli gʻururni bulgʻash, yer yuzining barcha hurmatlilarini xor qilish uchun. Oʻz yurting boʻylab Nil kabi yoyilib oq, ey Tarshish qizi; endi bandargoh yoʻq. U dengiz uzra Oʻz qoʻlini choʻzdi; U shohliklarni larzaga soldi. Otamiz Kanon haqida amr berdi — uning qalʼalarini vayron qilish uchun.

U dedi: “Endi shodlanmaysan, ey nomusi bulgʻangan Sidonning bokira qizi. Oʻrningdan tur, Kiprga oʻtib ket; u yerda ham orom topmaysan.”

Bobilliklar yurtiga qara! Mana, endi mavjud boʻlmagan xalq shu; Ossuriya uni sahro jonivorlariga topshirdi. Ular qamal minoralarini qurdilar, uning saroylarini yalangʻochlab taladilar, uni vayronaga aylantirdilar. ^a Dod solinglar, Tarshish kemalari, chunki qalʼangiz vayron boʻldi. Oʻsha kuni Tir yetmish yil, bir podshohning umri kabi, unutiladi. Yetmish yil nihoyasida Tirning qismati fohishaning qoʻshigʻiga oʻxshaydi: “Arfani ol, shaharni aylanib chiq, ey unutilgan fohisha; shirin kuy chal, koʻp qoʻshiq ayt, toki seni yana esga olishsin.” Yetmish yil nihoyasida Otamiz Tirga Oʻz nazarini soladi, u esa oʻz daromadiga qaytadi va yer yuzidagi dunyoning barcha shohliklari bilan fohishalik qiladi. Lekin uning foydasi va daromadi Otamizga muqaddas deb atab, ajratiladi. U toʻplanmaydi ham, gʻamlanmaydi ham; uning foydasi Otamiz huzurida yashovchilarga nasib boʻladi, moʻl-koʻl taom va koʻrkam kiyim uchun.