زمکه ويجاړه شوه

زموږ پلار ځمکه لوڅوي؛ قضاوت پر ټولو یو شان راځي — کاهن او خلک، پور ورکوونکی او پور اخیستونکی — ځکه چې ابدي تړون مات شو. موسیقي درېږي، دروازه په کنډواله بدلېږي، ځمکه د نشه یي په څېر ټکني خوري. سندرې له لرې څنډو پورته کېږي، خو پیغمبر وایي چې هغه ویلې کېږي.

څپرکی 24.

ګوره، زمونږ پلار زمکه ويجاړوى او خالى يې پرېږدى، د هغې مخ اړوى او اوسېدونکى يې خواره واره کوى. لکه څنګه چې د عام خلقو سره، هم هغه شان به د اِمام سره وى، لکه څنګه چې د نوکر سره، هم هغه شان به د مالِک سره وى، لکه څنګه چې د وينځې سره، هم هغه شان به د بى بى سره وى، لکه څنګه چې د اخستونکى سره، هم هغه شان به د خرڅوونکى سره وى، لکه څنګه چې د پور ورکوونکى سره، هم هغه شان به د پور اخستونکى سره وى، لکه څنګه چې د قرض ورکوونکى سره، هم هغه شان به د قرضدار سره وى. زمکه به پوره پوره ويجاړه شى او پوره پوره به لوټ شى، ځکه چې زمونږ پلار دا خبره فرمائيلې ده.

زمکه ماتم کوى او وچيږى، دُنيا کمزورې کيږى او وچيږى، د زمکې لوئ خلق کمزورى کيږى. زمکه د خپلو اوسېدونکو لاندې ناپاکه پرته ده، ځکه چې هغوئ د ښوونو نافرمانى کړې ده، حُکم يې مات کړے دے او ابدى لوظ يې پرېکړے دے. نو ځکه لعنت زمکه خوړلې ده، او کوم چې پکښې اوسيږى هغوئ د خپلې ګناه بار اوچتوى، نو ځکه د زمکې اوسېدونکى سوزيږى او لږ خلق پاتې کيږى. نوے شراب ماتم کوى، انګور کمزورے کيږى، ټول خوشحالى کوونکى آه کاږى. د دپونو خوشحالى ختمه شوه، د عيش کوونکو شور تم شو، د ستار خوشحالى ختمه شوه. نور هغوئ د نغمو سره شراب نۀ څښى، تکړه څښل څښونکو ته تريخ شى. د ګډوډۍ ښار مات شو، هر کور بند دے، د ننه تلو لار نشته. په کوڅو کښې د شرابو دپاره چغې دى، ټوله خوشحالى تياره شوه، د زمکې خوشحالى شړلے شوه. په ښار کښې يواځې ويجاړتيا پاتې ده، دروازه ټوټه ټوټه ويجاړه شوه. ځکه چې په ټوله زمکه کښې، د قومونو په مينځ کښې به داسې وى، لکه د زيتون ونه چې ووهلے شى، لکه هغه انګور چې د فصل د راټولولو نه پس پاتې شى. ^a

هغوئ خپل آوازونه اوچتوى، د خوشحالۍ نغمې وائى، د زمونږ پلار د لوئۍ دپاره د لويديځ نه چغې وهى. نو ځکه په ختيځ کښې زمونږ پلار ته لوئى ورکوئ، د سمندر په غاړو، د اِسرائيل د خُدائ پاک، زمونږ د پلار نوم جلال کوئ. د زمکې له څنډو نه مونږ نغمې اورو چې، ”صادق ته دې لوئى وى!“ خو ما ووئيل، ”زۀ خوارېږم، زۀ خوارېږم، په ما افسوس دے! دوکه بازان دوکه کوى، په دوکه سره دوکه بازان دوکه کوى.“

اے د زمکې اوسېدونکو، وېره، کنده او جال په تاسو باندې دى! څوک چې د وېرې د آواز نه تښتى هغه به په کنده کښې ولوېږى، او څوک چې د کندې نه راووځى هغه به په جال کښې ونيولے شى. ځکه چې د آسمان کړکۍ پرانستلے شوې دى، او د زمکې بنياد لړزيږى. زمکه پوره پوره وشلېده، زمکه څيرې شوه، زمکه په زور سره وخوځېده. زمکه د نشه بازه په شان ګنډګيږى، لکه د جونګړې په شان ښورېږى، د هغې سرکشى په هغې باندې درنه پرته ده، او هغه لوېږى او بيا به نۀ پاڅيږى.

په هغه ورځ به زمونږ پلار سزا ورکوى په اوچتو کښې د اوچتو لښکر ته، او په زمکه باندې د زمکې بادشاهانو ته. هغوئ به لکه د بنديانو په شان په يوه کنده کښې راټول کړے شى، په قيدخانه کښې به بند کړے شى، او د ډېرو ورځو نه پس به هغوئ ته سزا ورکړے شى. بيا به سپوږمۍ شرمنده شى او لمر به رُسوا شى، ځکه چې د آسمان د لښکرو پلار د صيون په غر او په يروشلم کښې بادشاهى کوى، او د خپلو مشرانو په مخکښې د هغۀ لوئى ځلېږى.