رويا جي وادي

جڏهن شهر پنهنجي ڇتين تي جشن ملهائي ٿو، سندس حاڪم ڀڄي ويا آهن ۽ سندس مُردا جنگ ۾ نه ماريا ويا. يروشلم هٿيار ڳڻي ٿو ۽ ڀت لاءِ گهر ڊاهي ٿو، پر اسان جي پيءُ ڏانهن ڪڏهن نٿو ڏسي جنهن اهو رٿيو. شبناه کي ٻاهر اڇلايو وڃي ٿو.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 14–25

باب 22.

رويا جي واديءَ بابت ڪلام: اوهان کي هاڻي ڇا ٿيو آهي جو اوهين سڀ ڇتن تي چڙهي ويا آهيو، ^a اي شور سان ڀريل شهر، اي بي لڳام ۽ هنگامي وارو نگر، اي خوشيون ملهائيندڙ شهر؟ تنهنجا مئل تلوار سان نہ ماريا ويا، نڪي جنگ ۾ مري ويا. تنهنجا سڀ حاڪم گڏجي ڀڄي ويا؛ ڪمان ڇڪڻ کان سواءِ ئي پڪڙيا ويا. اوهان مان جيڪي مليا سي سڀ گڏجي قيد ڪيا ويا، جيتوڻيڪ اوهين پري ڀڄي ويا هئا. تنهنڪري مون چيو تہ ”مون کان نظر هٽايو؛ مون کي ڏاڍو روئڻ ڏيو. منهنجي قوم جي ڌيءَ جي تباهيءَ تي مون کي تسلي ڏيڻ جي ڪوشش نہ ڪريو.“ ڇاڪاڻ تہ آسمان جي لشڪرن جي پيءُ وٽ رويا جي واديءَ ۾ هلچل، لتاڙ ۽ پريشانيءَ جو هڪ ڏينهن آهي—ڀتيون ڊاهجي رهيون آهن ۽ مدد لاءِ دانهن جبلن تائين گونجي ٿي. عيلام رٿن ۽ گھوڙيسوارن سان گڏ تيرن جو ڀاٿو کنيو، قير ڍالون کولي ڇڏيون. تنهنجيون چونڊ واديون رٿن سان ڀرجي ويون، ۽ گھوڙيسوار دروازن وٽ پنهنجي جاين تي بيهي ويا. اسان جي پيءُ يهودا جا بچاءُ جا بندوبست لاهي ڇڏيا. تڏهن انهيءَ ڏينهن اوهان ٻيلي جي گھر ۾ رکيل هٿيارن ڏانهن نهاريو، ^b داؤد جي شهر ۾ ڪيتريون ئي ڏارون پيون هيون سي اوهان ڏٺيون، ۽ هيٺين تلاءَ جو پاڻي گڏ ڪيو، اوهان يروشلم جا گھر ڳڻيا ۽ ڀت کي مضبوط ڪرڻ لاءِ ڪي گھر ڊاهي ڇڏيا. اوهان ٻن ڀتين جي وچ ۾ پراڻي تلاءَ جي پاڻيءَ لاءِ هڪ حوض ٺاهيو، پر انهيءَ جي ٺاهيندڙ ڏانهن نہ نهاريو، ۽ نہ اسان جي پيءُ کي، جنهن گھڻو اڳ ان جي رٿابندي ڪئي هئي، ڌيان ۾ آندو. انهيءَ ڏينهن آسمان جي لشڪرن جي پيءُ روئڻ ۽ ماتم لاءِ، مٿا مونڊائڻ ۽ ماتمي ڪپڙا پائڻ لاءِ سڏ ڪيو. پر ان جي بدران خوشي ۽ جشن هو؛ ڍور ذبح ٿيا ۽ رڍون ڪٺيون ويون، گوشت کاڌو ويو ۽ شراب پتو ويو: ”اچو تہ کائون ۽ پيئون، ڇاڪاڻ تہ سڀاڻي اسين مرنداسين!“

آسمان جي لشڪرن جي پيءُ هيءَ ڳالهه مون تي ظاهر ڪئي آهي: ”بيشڪ هي گناهه اوهان کان تيستائين مٽايو نہ ويندو جيستائين اوهين مري نہ وڃو،“ آسمان جي لشڪرن جو پيءُ فرمائي ٿو.

آسمان جي لشڪرن جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي: هن ڪارندي شبنا وٽ وڃ، جيڪو گھراڻي تي مقرر آهي، ۽ کيس چئہ: تون هتي ڇا ڪري رهيو آهين، ۽ هتي رهڻ جو حق توکي ڪنهن ڏنو، جو تو هتي پنهنجي لاءِ قبر کوٽي آهي—مٿاهين جاءِ تي پنهنجي لحد تراشي آهي، پٿر ۾ پنهنجي آرامگاهه کوٽي آهي؟ ڏس، اسان جو پيءُ تو کي، اي زورآور ماڻهو، زور سان اڇلائڻ وارو آهي؛ هو توکي مضبوطيءَ سان جھليندو. هو توکي ڀلي ريت ويڙهي گيند وانگر هڪ وسيع کليل ملڪ ۾ اڇلائيندو. اتي تون مرندين، ۽ اتي تنهنجا شاندار رٿ پيا هوندا—اي پنهنجي مالڪ جي گھر جي ذلت! آءٌ توکي تنهنجي عهدي تان هٽائيندس، ۽ تون پنهنجي جاءِ تان ڪڍيو ويندين.

انهيءَ ڏينهن آءٌ پنهنجي ٻانهي، حلقياه جي پٽ الياقيم کي سڏيندس، کيس تنهنجو چولو پهرائي، تنهنجو پٽو مٿس ٻڌي، تنهنجو اختيار سندس هٿ ۾ ڏيندس. هو يروشلم جي رهاڪن ۽ يهودا جي گھراڻي لاءِ پيءُ ٿيندو. آءٌ داؤد جي گھر جي ڪنجي سندس ڪلهي تي رکندس؛ جيڪو هو کوليندو تنهن کي ڪو بند نہ ڪندو، ۽ جيڪو هو بند ڪندو تنهن کي ڪو نہ کوليندو. ^c آءٌ کيس مضبوط جاءِ تي ڪلي وانگر کوڙيندس، ۽ هو سندس پيءُ جي گھراڻي لاءِ عزت جي ڪرسي ٿيندو. سندس پيءُ جي گھراڻي جو سمورو ڀار، يعني اولاد ۽ شاخون، ننڍا ننڍا سڀ ٿانو، پيالن کان وٺي سڀني مٽن تائين، مٿس لٽڪائيندا. انهيءَ ڏينهن، آسمان جي لشڪرن جو پيءُ فرمائي ٿو، مضبوط جاءِ تي کوڙيل ڪلي ڍرڪي ويندي؛ ڪٽجي ڪري پوندي ۽ ان تي لٽڪيل بار ڪٽجي ويندو—ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ فرمايو آهي.