Lebak Tetenjoan

Bari kota surak-surak di luhur hateup-hateupna, para pangawasana geus kabur, sarta nu paraéhna lain maot di medan perang. Yerusalem ngitung pakarang jeung ngaruntuhkeun imah-imah pikeun bénténg, tapi teu pisan-pisan neuteup ka Rama urang anu ngarencanakeun éta. Sebna dibuang.

Pasal 22.

Ieu hiji pangandika ngeunaan Lebak Tetenjoan. Naon anu keur karandapan ku maraneh ayeuna, nepi ka maraneh kabeh naranjak kana suhunan, ^a eh kota anu pinuh ku gandeng, eh kota anu rajap tur pabalik, eh kota anu suka-suka? Nu paraeh di maneh lain tiwas ku pedang, lain oge maraticna dina perang. Sakabeh pamingpin maneh kalabur babarengan; maranehna katewak teu kalawan aya gondewa anu dipentang. Sakabeh anu kapanggih katawan babarengan, sanajan maraneh geus kalabur jauh. Ku sabab kitu ceuk kuring, “Palingkeun paneuteup maraneh ti kuring; antep kuring ceurik minuhun. Ulah nyoba-nyoba ngupahan kuring ngeunaan karuksakan putri bangsa kuring.” Karana Rama panglima bala sawarga boga hiji poe rejag, titincakan, jeung pabaliut di Lebak Tetenjoan— tembok-tembok digempur nepi ka runtuh jeung pajeritan menta tulung ngagaung ka gunung-gunung. Elam nyokot wadah jamparing jeung kareta perang katut pasukan kuda, ari Kir ngabuka tameng-tamengna. Lebak-lebak maneh anu panghadena pinuh ku kareta perang, ari pasukan kuda narangtung di gapura-gapura. Rama urang ngalaan panangtayungan Yuda. Jeung dina poe eta maraneh nolih kana pakarang di Gedong Leuweung, ^b jeung maraneh nenjo sabaraha rea tembok kota Daud anu baredah. Maraneh ngumpulkeun cai kolam anu handap, jeung maraneh ngitung imah-imah di Yerusalem sarta ngaruag sawareh pikeun nguatkeun tembok. Maraneh nyieun tampian cai di antara dua tembok pikeun cai kolam anu heubeul, tapi maraneh teu nolih ka Nu Midamel eta, teu ngageman Rama urang anu geus ngarancang eta ti baheula. Dina poe eta Rama panglima bala sawarga nyaur sangkan ceurik jeung midangdam, sangkan nyukuran sirah jeung make pakean tandaning dukacita. Tapi anu aya kalah suka-suka jeung pesta, meuncit sapi jeung meuncit domba, dahar daging jeung nginum anggur: “Hayu urang dahar jeung nginum, sabab isukan mah urang paraeh!”

Rama panglima bala sawarga geus nembongkeun ieu ka kuring: “Saenyana ieu dosa moal dihampura ti maraneh nepi ka maraneh paraeh,” saur Rama panglima bala sawarga.

Kieu dawuh Rama panglima bala sawarga: Pek indit ka ieu juru kawasa, Sebna, anu ngatur karaton, tuluy omongkeun ka manehna: Rek naon maneh di dieu, jeung saha anu mere hak ka maneh pikeun aya di dieu, nepi ka maneh geus nakte kuburan pikeun maneh sorangan di dieu—ngukir makam maneh di tempat anu luhur, ngukir tempat reureuh maneh dina cadas? Tenjo, Rama urang rek ngabalangkeun maneh kalawan telenges, eh jalma gagah; Mantenna rek nyerek maneh pageuh-pageuh. Mantenna rek ngagulung maneh kenceng-kenceng sarta ngalungkeun maneh lir hiji bal ka tanah lega anu lapang. Di dinya maneh bakal paeh, di dinya kareta perang maneh anu aralus bakal ngagoler—eh maneh anu ngawirangkeun imah dunungan maneh. Kami rek ngaragragkeun maneh ti jabatan maneh, sarta maneh bakal digusur tina kalungguhan maneh.

Dina poe eta Kami rek nyaur abdi Kami, Eliakim bin Hilkia, Kami rek nganggoan manehna ku jubah maneh sarta meungkeutkeun beubeur maneh ka manehna, jeung Kami rek masrahkeun kakawasaan maneh ka manehna. Manehna bakal jadi bapa pikeun urang Yerusalem jeung pikeun kulawarga Yuda. Kami rek numpangkeun konci imah Daud dina taktakna; naon anu dibukakeun ku manehna moal aya nu bisa nutupkeun, jeung naon anu ditutupkeun ku manehna moal aya nu bisa mukakeun. ^c Kami rek nancebkeun manehna lir pasak dina tempat anu kuat, sarta manehna bakal jadi korsi kahormatan pikeun kulawarga bapana. Maranehna bakal ngagantungkeun kana manehna sakabeh beurat kulawarga bapana—turunan jeung rerembetanana, unggal parabot leutik, ti mimiti mangkok nepi ka sakabeh guci. Dina poe eta, dawuh Rama panglima bala sawarga, pasak anu ditancebkeun dina tempat anu kuat bakal rout; bakal diteukteuk jeung ragrag, sarta beubeunangan anu ngagantung dina eta bakal pegat—karana Rama urang geus ngandika.