Geliyê Ruʼyetê

Dema ku bajar li ser banan şahiyê dike, serokên wê reviyane û miriyên wê ne di şer de hatin kuştin. Orşelîm çekan dijmêre û xaniyan ji bo dîwêr hildiweşîne, lê qet li Bavê me yê ku ew plan kir nanêre. Şevna tê avêtin derve.

Bavê me di ayetan de dipeyive 14–25

Beş 22.

Peyameke li ser Geliyê Ruʼyetê. Niha çi bûye ji we, ku hûn hemû derketine ser banan, ^a ya bajarê tije qîjeqîj, ya bajarê har û têkilhev, ya bajarê şahiyê? Miriyên te bi şûr nehatin kuştin, û di şer de jî nemirin. Hemû serokên te bi hev re reviyan; bêyî ku kevanek bê kişandin, ew hatin girtin. Hûn hemû yên ku hatin dîtin bi hev re hatin dîlgirtin, her çend hûn dûr reviyabûn. Loma min got: “Berê xwe ji min vegerînin; bila ez bi tahlî bigirîm. Li ser wêraniya keça gelê min nexwazin min teselî bikin.” Çimkî Bavê artêşên ezmên li Geliyê Ruʼyetê rojeke pêlçûn û binpêkirin û tevlihevî heye—dîwar hildiweşin û hawara alîkariyê heta çiyayan belav dibe. Êlamê bi erebe û siwaran tîrdank hildan, û Qîrê mertalên xwe tazî kirin. Geliyên te yên herî baş tije erebe bûn, û siwaran li ber deriyan cih girtin. Bavê me parastina Cihûdayê rakir. Û di wê rojê de we berê xwe da çekên di Mala Daristanê de, ^b û we dît ku di bajarê Dawid de çiqas şikestî hebûn. We ava hewza jêrîn kom kir, û we xaniyên Orşelîmê jimartin û hinek ji wan hilweşandin da ku dîwar xurt bikin. We di navbera her du dîwaran de ji bo ava hewza kevn hewzek çêkir, lê we berê xwe neda Yê ku ew çêkir, û hûn li ser Bavê me yê ku ew ji mêj ve plan kiribû nefikirîn. Di wê rojê de Bavê artêşên ezmên bang kir ji bo girî û şîn, ji bo serên qusandî û cilên şînê. Lê li şûna wê şahî û dîlan hebû, serjêkirina dewaran û kuştina pezan, xwarina goşt û vexwarina şerabê: “Em bixwin û vexwin, çimkî sibê emê bimirin!”

Bavê artêşên ezmên ev ji min re eşkere kir: “Bi rastî ev guneh heta hûn bimirin ji we nayê paqijkirin,” dibêje Bavê artêşên ezmên.

Bavê artêşên ezmên wiha dibêje: Here ba vî kargêrî, Şebna, yê ku serokê mala padîşah e, û jê re bibêje: Tu li vir çi dikî, û kê maf da te ku li vir bî, ku te ji bo xwe li vir goristanek kolaye—gora xwe li jor li ser bilindahiyan çêdikî, cihê bêhnvedana xwe di zinêr de dibirî? Va ye, Bavê me nêzîk e ku te bi hêz biavêje, ya mêrê xurt; ewê bi te xurt bigire. Ewê te hişk bipêçe û wek gogekê te biavêje erdeke vekirî ya firehî. Li wir tê bimirî, û li wir erebeyên te yên spehî wê raketin—ya ku bûyî rûreşiya mala axayê xwe. Ezê te ji wezîfeya te bînim xwarê, û tê ji postê xwe bêyî avêtin.

Di wê rojê de ezê bendê xwe Êliyaqîmê kurê Hîlqiya bang bikim, ezê cilê te lê bikim û qûşaxa te lê girêdim, û ezê desthilatiya te radestî wî bikim. Ewê ji gelê Orşelîmê re û ji mala Cihûdayê re bibe bav. Ezê mifteya mala Dawid li ser milê wî deynim; ya ku ew veke tu kes wê negire, û ya ku ew bigire tu kes wê neke. ^c Ezê wî wek sêxekê di cihekî xurt de bikutim, û ewê ji mala bavê xwe re bibe textê rûmetê. Ewê hemû giraniya mala bavê wî li wî daliqînin—dûndeh û şaxên wê, her kûpeke biçûk, ji tasan heta hemû kûpan. Di wê rojê de, dibêje Bavê artêşên ezmên, sêxa ku di cihê xurt de hatiye kutan wê rabe; ewê bê birîn û bikeve, û barê ku li wê daliqî ye wê bê qutkirin—çimkî Bavê me peyivî ye.