Lebak Wahyu
Nalika kutha iku surak-surak ing payon-payon, para panggedhene wis padha mlayu, lan wong-wong kang mati ora tiwas ing paprangan. Yerusalem ngetung gegaman lan ngrubuhake omah-omah kanggo nguwatake beteng, nanging ora tau mandeng marang Rama kita kang wis ngrancang iku. Sebna dibuwang.
22 1Wangsit bab Lebak Wahyu. Ana apa karo kowe saiki, dene kowe kabeh padha munggah ing payon-payon, a a v1 Lebak Wahyu: jeneng puisi kanggo Yerusalem, kang mbokmenawa nggambarake lebak-lebak kang jero ing saubenge kutha iku. 2he kutha kang kebak gumuruh, he kutha kang ribut lan kisruh, he kutha kang seneng-seneng? Wong-wongmu kang mati ora ditumpes ing pedhang, lan ora mati ana ing paprangan. 3Sakehing panggedhemu padha mlayu bebarengan; padha ketawan tanpa gendhewa dipenthang. Kowe kabeh kang ketemu padha ditawan bebarengan, sanadyan kowe wis padha mlayu adoh. 4Mulane aku kandha: “Aja nyawang aku; kareben aku nangis kelara-lara. Aja ngarah nglipur aku ngenani karusakane putri bangsaku.” 5Awit Rama kita, Gustine wadya-bala swarga, kagungan dina gegeran, idak-idakan lan kisruh ana ing Lebak Wahyu—tembok dijebol nganti rubuh lan swara sambat njaluk tulung kang gumema tekan gunung-gunung. 6Elam nggawa endhong panah kanthi kreta perang lan prajurit jaranan, lan Kir mbukak tamenge. 7Lebak-lebakmu kang pinilih kebak kreta perang, lan para prajurit jaranan padha jejer ana ing gerbang-gerbang. 8Rama kita njabel pangreksane Yehuda. Lan ing dina iku kowe padha nyawang marang gegaman ing Omah Alas, b b v8 Omah Alas: gudhang gegaman gedhe duweke Prabu Suleman ing Yerusalem, kang dijenengi mangkono amarga akeh saka-saka kayu eras. 9lan kowe padha weruh pirang-pirang jebolan ing kuthane Prabu Dawud. Kowe padha nglumpukake banyu saka blumbang ngisor, 10sarta kowe padha ngitung omah-omah ing Yerusalem lan mbubrah sawatara kanggo nguwatake tembok. 11Kowe padha nggawe wadhuk ing antarane tembok loro kanggo banyu saka blumbang lawas, nanging kowe ora padha nyawang marang Panjenengane kang yasa iku, lan ora ngelingi marang Rama kita kang wis ngrancang iku wiwit jaman biyen. 12Ing dina iku Rama kita, Gustine wadya-bala swarga, nimbali supaya ana tangis lan panangisan, sarta sirah padha dicukur gundhul lan nganggo sandhangan kasusahan. 13Nanging malah ana kabungahan lan pista, nyembeleh sapi lan mragat wedhus, mangan daging lan ngombe anggur: “Ayo padha mangan lan ngombe, awit sesuk kita padha mati!”
14Rama kita, Gustine wadya-bala swarga, wis mbukakake iki marang aku: “Satemene dosa iki ora bakal dibirat saka kowe nganti kowe padha mati,” mangkono pangandikane Rama kita, Gustine wadya-bala swarga.
15Mangkene pangandikane Rama kita, Gustine wadya-bala swarga: Lungaa marang juru-gedhong iki, yaiku Sebna, kang nguwasani omah kraton, sarta tutura marang dheweke: 16Kowe lagi ngapa ana ing kene, lan sapa kang menehi hak marang kowe dene kowe ana ing kene, kok kowe natah kuburan kanggo awakmu dhewe ana ing kene—ngukir kuburmu dhuwur ing papan kang inggil, natah papan palerenanmu ing watu karang? 17Delengen, Rama kita bakal nguncalake kowe adoh kanthi karosan, he wong kang kuwat; Panjenengane bakal nyekel kowe kenceng-kenceng. 18Panjenengane bakal nggulung kowe kenceng-kenceng lan mbandhemake kowe kaya bal menyang tanah kang jembar ngilak-ilak. Ana ing kana kowe bakal mati, lan ana ing kana kreta-kretamu kang edi bakal glethakan—he kowe kang gawe wirange omahe bendaramu. 19Aku bakal mocot kowe saka jabatanmu, lan kowe bakal diseret mudhun saka kalungguhanmu.
20Ing dina iku Aku bakal nimbali abdiKu Eliakim anake Hilkia, 21Aku bakal nyandhangi dheweke nganggo jubahmu lan ngencengi sabukmu ing dheweke, sarta Aku bakal masrahake panguwasamu marang dheweke. Dheweke bakal dadi bapa tumrap wong Yerusalem lan tumrap turune Yehuda. 22Aku bakal masang kunci omahe Prabu Dawud ing pundhake; apa kang dibukak dheweke ora ana kang bakal nutup, lan apa kang ditutup dheweke ora ana kang bakal mbukak. c c v22 Gusti Yesus ngetrapake ayat iki tumrap Panjenengane piyambak ana ing Wahyu 3:7 — Eliakim dadi pralambang Sang Putra kang langgeng kang nggegem kunci Dawud. 23Aku bakal nancebake dheweke kaya pathok ing papan kang kukuh, lan dheweke bakal dadi dhampar kaurmatan tumrap omahe bapakne. 24Wong-wong bakal nggantungake ing dheweke sakabehing boboting omahe bapakne—yaiku turun lan trah, saben wadhah cilik, wiwit saka mangkok nganti kabeh kendhi. 25Ing dina iku, mangkono pangandikane Rama kita, Gustine wadya-bala swarga, pathok kang ditancebake ing papan kang kukuh iku bakal oncat; bakal dikethok lan ambruk, lan momotan kang gumantung ing kono bakal pedhot—awit Rama kita wis ngandika.