Wahyu bab Sagaraning Ara-ara Samun
Wahyu saka Rama kang Mahamurba ndadekake nabi mbungkuk kaya wong wadon lara arep nglairake, nyumurupi wong-wong padha pesta nganti tandha bebaya diunekake. Ana juru jaga kang dipasang, lan nalika para penunggang jaran teka, dheweke bengok yen Babil wis rubuh. Nalika ditakoni kepriye wengine, dheweke mangsuli: esuk bakal teka, mangkono uga wengi.
21 1Wangsit bab ara-ara samun ing sagara. Kaya lesus kang nyapu tanah Negeb, prahara iku teka saka ara-ara samun, saka nagara kang nggegirisi. 2Wahyu kang abot wis kaparingake marang aku: wong kang cidra iya cidra, lan wong kang ngrusak iya ngrusak. Majua, he Elam! Ngepunga, he Media! Sakehing pasambat kang ditimbulake dening dheweke wis Dakpungkasi. 3Mulane awakku kebak ing panandhang; lara nyekel aku, kaya larane wong wadon kang nglairake. Aku mbungkuk nganti ora bisa krungu, giris banget nganti ora bisa ndeleng. 4Atiku gonjang-ganjing; rasa giris ngliputi aku. Wayah surup kang dakrindhukake wis malih dadi geter tumraping aku. 5Wong-wong padha ngatur meja, padha nggelar babut, padha mangan, padha ngombe. Padha tangia, he para panggedhe! Lengani tamengmu! a a v5 Nglengani tameng kulit njaga supaya tetep alus lan siyaga perang — iki carane prajurit jaman kuna nyawisake dhiri kanggo perang.
6Awit mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa marang aku: “Lungaa, pasangen wong jaga; kareben ngabarake apa kang dideleng. 7Samangsa dheweke weruh wong nunggang, prajurit jaranan loro-loro, wong nunggang kuldi, wong nunggang unta, kareben nggatekake kanthi premati, premati banget.”
8Juru jaga mau banjur nywara seru: “Singa! Dhuh Rama Kang Mahakwasa, kawula tansah ngadeg wonten ing menara pajagan rinten dinten, saha kawula jagi wonten ing pos kawula sadalu natas.” 9Lah, iki ana wong nunggang teka, prajurit jaranan loro-loro! Banjur dheweke mangsuli: “Wis rubuh, wis rubuh Babil, lan sakehing reca-recaning allah-allahe padha ajur sumebar ing lemah.” 10He umatku kang wis diiles, he anaking papan pangirikanku, apa kang wis dakrungu saka Rama, Gustine wadyabala swarga, iku dakkabarake marang kowe.
He Juru Jaga, Kepriye Bab Wengi iki?
11Wangsit bab Duma. Ana wong kang nywara marang aku saka Seir: “He juru jaga, kepriye bab wengi iki? He juru jaga, kepriye bab wengi iki?” b b v11 Duma tegese “sepi” — jeneng kang mathuk kanggo wangsit iki tumrap Edom, tanah Seir. 12Juru jaga mau mangsuli: “Esuk teka, lan uga wengi. Yen kowe arep takon, ya takona; balia maneh.”
Pangandika bab Tanah Arab
13Wangsit bab tanah Arab. Ing grumbul-grumbule tanah Arab kowe bakal padha nginep, he para kafilahe wong Dedan. 14Wong kang padha ngelak gawanen banyu; he kowe kang padha manggon ing tanah Tema, wenehana roti wong kang padha keplayu. 15Awit wong-wong mau padha keplayu saka pedhang-pedhang — saka pedhang kang wis diunus, saka gandhewa kang wis menthang, lan saka aboting paprangan.
16Awit mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa marang aku: “Ing jero setaun, kaya petungane wong buruhan, sakehing kamulyane Kedar bakal sirna. 17Lan cacahe wong manah kang isih kari, yaiku para prajurite Kedar kang gagah prakosa, bakal mung sethithik, awit Rama kita wis ngandika.”