بيابان جي سمنڊ بابت رويا

مالڪ پيءُ کان مليل هڪ رويا نبيءَ کي ڄڻ سورن جي پيڙا ۾ ٻٽو ڪري ڇڏي ٿي، جڏهن هو ماڻهن کي دعوت ڪندي ڏسي ٿو تان جو خطري جو سڏ اٿي ٿو. هڪ چوڪيدار مقرر ڪيو وڃي ٿو، ۽ جڏهن سوار اچن ٿا ته هو سڏي ٿو ته بابل ڪري پيو. جڏهن پڇيو وڃي ٿو ته رات جو ڪهڙو حال آهي، هو جواب ڏئي ٿو: صبح اچي ٿي، ۽ رات به.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 6–7, 16–17

باب 21.

بيابان جي سمنڊ بابت وحي. جيئن نجب ۾ واچوڙا ڦرندا لنگهن ٿا، تيئن اهو بيابان کان، هڪ خوفناڪ ملڪ کان اچي ٿو. مون کي هڪ سخت رويا ڏيکاريو ويو آهي: دغاباز دغا ڪري ٿو، ۽ ناس ڪندڙ ناس ڪري ٿو. اي عيلام، چڙهائي ڪر! اي مادي، گهيرو ڪر! سندس سبب ٿيل سڀ آهون مون ختم ڪري ڇڏيون. تنهنڪري منهنجو بدن ڏک ۾ جڪڙيل آهي؛ مون کي سور وٺي ويا آهن، ڄڻ ڄڻڻ واري عورت جا سور. مان ايترو جهڪي ويو آهيان جو ٻڌي نٿو سگهان، ۽ ايترو ڊڄي ويو آهيان جو ڏسي نٿو سگهان. منهنجي دل ڏڪي ٿي؛ دهشت مون کي ويڙهي ورتو آهي. جنهن شام جي مون کي تمنا هئي، سا مون لاءِ ڏڪڻي ۾ بدلجي وئي آهي. هو ميز سجائين ٿا، غاليچا وڇائين ٿا، کائين ٿا، پيئن ٿا. اي سردارؤ، اُٿو! ڍالن کي تيل لڳايو! ^a

ڇاڪاڻ تہ حاڪم پيءُ مون کي هيئن فرمايو تہ ”وڃ، پهريدار بيهار؛ هو جيڪي ڏسي، سو ٻڌائي. جڏهن هو سوار، جوڙا جوڙا گھوڙيسوار، گڏهن تي سوار ۽ اٺن تي سوار ڏسي، تڏهن ڌيان سان، ڏاڍي ڌيان سان ڏسندو رهي.“

تڏهن پهريدار ڪوڪيو تہ ”شينهن! اي حاڪم بابا، مان ڏينهن جو هر وقت نگهباني واري ٽاور تي بيٺو رهان ٿو، ۽ سڄيون راتيون پنهنجي چوڪيءَ تي پهرو ڏيان ٿو.“ ڏسو، سوار اچي رهيا آهن، جوڙا جوڙا گھوڙيسوار! پوءِ هن وراڻيو تہ ”ڪري پيو، بابل ڪري پيو، ۽ سندس معبودن جا سڀ تراشيل بت زمين تي ٽڪرا ٽڪرا ٿي پيا آهن.“ اي منهنجا ڪُٽيل ماڻهو، منهنجي کلي جا ٻار، جيڪو مون آسمان جي لشڪرن جي پيءُ کان ٻڌو آهي، سو اوهان کي ٻڌايان ٿو.

اي پهريدار، رات جو ڪهڙو حال آهي؟

دوما بابت وحي. ڪو سعير مان مون کي سڏي ٿو تہ ”اي پهريدار، رات جو ڪهڙو حال آهي؟ اي پهريدار، رات جو ڪهڙو حال آهي؟“ ^b پهريدار چوي ٿو تہ ”صبح اچي ٿي، ۽ رات بہ. جيڪڏهن اوهان پڇڻ چاهيو ٿا تہ پڇو؛ وري موٽي اچو.“

عربيا بابت ڪلام

عربيا بابت وحي. اي ددان جا قافلؤ، اوهين عربيا جي جھنگن ۾ رات گذاريندا. اڃايلن لاءِ پاڻي کڻي اچو؛ اي تيما جي ملڪ جا رهاڪؤ، ڀڄندڙن لاءِ ماني کڻي اچو. ڇاڪاڻ تہ اهي تلوارن کان ڀڄي ويا آهن—ڪڍيل تلوار کان، ڇڪيل ڪمان کان، ۽ جنگ جي بار کان.

ڇاڪاڻ تہ حاڪم پيءُ مون کي فرمايو تہ ”هڪ سال اندر، ڪرائتي مزدور جي ڳڻپ موجب، قيدار جو سڄو جلوو ختم ٿي ويندو. باقي بچيل تير اندازن مان قيدار جا ويڙهاڪ پٽ ٿورا ئي هوندا، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ فرمايو آهي.“