Ajaja Abbaa, Jireenya Ilmaa

Gorsa ilma tokkoof kenname, kan baay'een amantaa ilaalu: hubannaa kee irratti hin hirkatin, galii keetiin Abbaa keenya kabaji, adabbii isaa hin jibbin. Ergasii ogummaan meetii caalaa gatii qabaata, seerri ollaas ifatti dubbatama, kan akka waan ati qabdu boru osoo hin ta'in har'a kaffaluu dabalatee.

Boqonnaa 3.

Yaa ilma koo, barsiisa koo hin irraanfatin, garuu onneen kee ajajawwan koo haa eegu, sababii isaan guyyoota dheeraa, waggaa jireenyaa fi nagaa siif in dabalaniif. Gaarummaa kakuu fi amanamummaan si hin dhiisin; morma keetti isaan hidhi, gabatee onnee kee irratti isaan barreessi. Kanaaf Abbaa keenya duratti fi namoota duratti tola fi maqaa gaarii in argatta.

Onnee kee guutuudhaan Abbaa keenyatti amani, hubannoo mataa keetii irrattis hin hirkatin. Karaa kee hundumaan isa beeki, innis daandii kee in qajeelcha.

Ija kee duratti ogeessa hin ta'in; Abbaa keenya sodaadhu, hamaa irraas of qusadhu. Kunis qaama keetiif fayyaa, lafee keetiifis boqonnaa in fida.

Abbaa keenya qabeenya keetiin, firii jalqabaa oomisha kee hundumaatiinis kabaji, ^a yoos mankaroonni kee baay'inaan in guutamu, boollaan daadhii wayiinii keetis daadhii wayiinii haaraadhaan in dhangala'a.

Yaa ilma koo, adaba Abbaa keenyaa hin tuffatin, qeeqa isaatiinis hin dadhabin, sababii Abbaan keenya nama onneen isaa jaallatu in adaba, akkuma abbaan ilma isa gammachiisu adabu.

Eebbifamaa dha namni ogummaa argatu, namni hubannoo argatus, sababii faayidaan ishee faayidaa meetii caalaa gaarii dha, bu'aan isheetis warqee caalaa gaarii dha. Isheen dhagaa gati-qabeessa caalaa gatii guddaa qabdi, waan ati hawwitu tokkollee ishee wajjin wal bira qabamuu hin danda'u. Harka ishee mirgaa keessa umurii dheeraa jira; harka ishee bitaa keessa badhaadhummaa fi ulfina jira. Karaan ishee mi'aawaa dha, daandiin ishee hundinuus nagaa dha. Isheen warra ishee qabataniif muka jireenyaa ti; warri ishee jabeessanii qabatan eebbifamoo jedhamu.

Abbaan keenya ogummaadhaan lafa hundeesse; hubannoodhaan waaqa dhaabe; beekumsa isaatiin gad-fageenyi in cabe, duumessi immoo cabbii in gad buusa.

Yaa ilma koo, kana ija kee irraa hin dhoksin; ogummaa fi yaada qajeelaa eegi, isaan lubbuu keetiif jireenya, morma keetiifis faaya in ta'u. Yommus karaa kee irra amansiisaan in deemta, miilli kees hin gufatu. Yoo ciifte hin sodaattu; yeroo ciiftu hirriba kee mi'aawaa in ta'a. Sodaa tasaa irraas, yeroo badiisni hamootaa dhufu irraas hin sodaatin, sababii Abbaan keenya amantaa kee in ta'a, miilla kees kiyyoo keessa seenuu irraa in eega.

Yeroo waan gaarii gochuun humna kee keessa jirutti, warra isa malaniif waan gaarii hin dhorkin. Fira keetti akkana hin jedhin, «Deemi, deebi'i, bor siif in kenna»—yeroo waan sun si biratti jiruu. Fira kee isa si bira amanamummaadhaan jiraatu irratti hammeenya hin yaadin. Nama sababii malee hin falmin, yeroo inni si hin miidhin.

Nama jeequmsa jaallatu hin hinaafin, karaa isaa keessaa tokko illee hin filatin, sababii nama jallataan Abbaa keenyaaf jibbisiisaa dha, inni garuu warra qajeeloo amantaa isaatti in fudhata. Abomsi Abbaa keenyaa mana hamootaa irra jira, inni garuu mana qajeeloota in eebbisa. Qoostotaa irratti inni in tuffata, garuu warra gad of deebisaniif ayyaana in kenna. Ogeeyyiin ulfina in dhaalu, gowwoonni garuu salphina qofa in argatu.