Dubarekirina Şerîetê 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹Loma ji Bavê xwe hez bikin û her gav tiştên ku ew ji we dixwaze, qanûnên wî, hukmên wî û emrên wî bînin cih. ²Îro bizanin—ez ne bi zarokên we re dipeyivim, yên ku terbiyekirina Bavê we, mezinahiya wî, destê wî yê bi hêz û milê wî yê dirêjkirî qet neceribandine û nedîtine, ³nîşan û karên wî yên ku li seranserê Misrê li Fîrewnê padîşahê Misrê û li hemû welatê wî hatin kirin, ⁴tiştê ku wî li artêşa Misrê, li hesp û erebeyên wê kir, gava ku ew ketin pey we wî avên Deryaya Sor bi ser wan de berdan, û Bavê me ew heta îro helak kirin; ⁵tiştê ku wî ji bo we li çolê kir, heta ku hûn gihîştin vê derê; ⁶û tiştê ku wî li Datan û Abîram, kurên Elîabê kurê Rûben kir—gava ku erdê devê xwe vekir û ew, malbatên wan, konên wan û her zindiyê ku li pey wan bû, di nav hemû Îsraêl de daqurtandin. ⁷Çimkî çavên we bi xwe hemû karên mezin ên ku Bavê me kirine dîtine.

⁸Hemû emrê ku ez îro didim we bigirin, da ku hûn bi hêz bin, bikevin welatê ku hûn ji bo standina wî derbas dibin û wî bistînin, ⁹da ku hûn li welatê ku Bavê me sond xwar ku bide bav û kalên we û dûndana wan, welatekî ku şîr û hingiv jê diherike, demeke dirêj bijîn. ¹⁰Welatê ku hûn dikevinê da ku bistînin, ne wek welatê Misrê ye ku hûn jê derketin, ku li wir we tovê xwe diçand û bi lingê xwe av didayê, wek baxçeyê sebzeyan. ^a a v10 Cotkarên Misrê bi cokên ku bi lingan dihatin xebitandin ava lehiya Nîlê li ser zeviyên deşt belav dikirin — qet ne wek girên Kenanê yên ku bi baranê av vedixwin. ¹¹Lê welatê ku hûn derbas dibin da ku bistînin, welatê çiya û newalan e, ku ava xwe ji barana ezmanan vedixwe. ¹²Welatekî ku Bavê we lê xwedî derdikeve; çavên Bavê we her gav li ser wî ne, ji destpêka salê heta dawiya salê. ¹³Heke hûn bi rastî guh bidin emrên ku ez îro didim we—ji Bavê xwe hez bikin û bi hemû dilê xwe û bi hemû canê xwe ji wî re xizmetê bikin. ¹⁴Ezê barana welatê we di dema wê de bidim, barana pêşîn û barana paşîn, da ku hûn genim, şeraba nû û rûnê xwe berhev bikin. ^b b v14 Baranên pêşîn di payîzê de dibarin da ku erdê ji bo çandiniyê nerm bikin; baranên paşîn di biharê de, hema berî dirûnê tên. ¹⁵Ezê di zeviya we de ji bo heywanên we giya bidim, û hûnê bixwin û têr bibin. ¹⁶Hay ji xwe hebin ku dilê we neyê xapandin, û hûn ji rê dernekevin, xizmeta xwedayên din nekin û li ber wan xwe netewînin, ¹⁷hêrsa Bavê me li hember we geş dibe; ew ezmanan digire—baran nabare, erd berê xwe nade—û hûn zû ji welatê baş ê ku Bavê me dide we helak dibin.

¹⁸Loma van gotinên min têxin dil û canê xwe; wan wek nîşan li destê xwe girê bidin, û bila ew wek bîranîn li ser eniya we bin. ^c c v18 “Bîranînên li ser eniyê” qutiyên piçûk bûn ku beşên nivîsî yên Nivîsarên Pîroz tê de bûn û bi eniyê ve dihatin girêdan — ev adet paşê wek lixwekirina tefilînê (filakteryan) hate binavkirin. Ev emir nîşan dide ku gotinên Bavê me divê her gav li ber çavên we bin. ¹⁹Wan hînî zarokên xwe bikin—gava ku hûn li mala xwe rûdinin û gava ku hûn di rê de dimeşin, gava ku hûn radizên û gava ku hûn radibin, li ser wan bipeyivin. ²⁰Û wan li ser stûnên deriyên mala xwe û li ser deriyên xwe binivîsin, ²¹da ku hûn û zarokên we li welatê ku Bavê me sond xwar ku bide bav û kalên we, heta ku ezman li ser erdê bin, demeke dirêj bijîn. ²²Heke hûn hemû vî emrê ku ez didim we bi baldarî bigirin—ji Bavê xwe hez bikin, di hemû riyên wî de bimeşin û xwe bi wî ve girê bidin, ²³wê demê Bavê me wê hemû van miletan ji ber we derxe, û hûnê welatê miletên ku ji we mezintir û bi hêztir in bistînin. ²⁴Her cihê ku lingê we lê bikeve wê bibe yê we: sînorê we wê ji çolê û Libnanê, ji Çem, ji Firatê, heta deryaya rojava be. ^d d v24 “Deryaya rojava” Deryaya Navîn e, ku li qeraxa rojavayê Îsraêlê bû. ²⁵Tu kes wê nikaribe li ber we bisekine; wek ku wî soz daye, Bavê we wê tirs û xofa we bixe ser her welatê ku hûn lê bigerin.

²⁶Binêrin, ez îro bereket û nifirê datînim ber we: ²⁷bereket, heke hûn guh bidin emrên Bavê xwe yên ku ez îro li we emr dikim; ²⁸û nifir, heke hûn guh nedin emrên Bavê xwe, lê ji riya ku ez îro li we emr dikim derkevin, da ku li pey xwedayên din ên ku we nas nekirine herin. ²⁹Gava ku Bavê we we bîne welatê ku hûn dikevinê da ku bistînin, divê hûn bereketê li ser Çiyayê Gerîzîmê û nifirê li ser Çiyayê Êbalê ragihînin. ³⁰Ma ew ne li aliyê din ê Ûrdunê, ber bi rojava, li welatê Kenaniyên ku li Erebayê dijîn, li hember Gilgalê, li nêzîkî darên berûyan ên Moreyê ne? ³¹Hûn ji Ûrdunê derbas dibin da ku bikevin welatê ku Bavê we dide we û wî bistînin; hûnê wî bistînin û tê de rûnin. ³²Hemû qanûn û hukmên ku ez îro didim we bi baldarî bînin cih.