Rum 1 FHB Father's Heart Bible™

1 ¹Paulus, abdine Kristus Yesus, katimbalan dadi rasul, kapisahake kanggo Injile Rama kita, ²yaiku Injil kang wis dijanjekake sadurunge lantaran para nabine ana ing Kitab Suci, ³bab Kang Putra, kang sajrone gesange kadonyan miyos saka tedhak-turune Prabu Dawud, ⁴lan kanthi kuwasa kawedharake dadi Putrane Rama kita manut Rohing kasucen, srana wungune saka ing antarane wong mati — yaiku Gusti Yesus Kristus, Gusti kita. ⁵Lumantar Panjenengane aku kabeh padha nampani sih-rahmat lan kalungguhan rasul, supaya ana pambangun-turut kang saka pracaya ing antarane sakabehing bangsa, marga saka asmane, ⁶lan kowe kabeh uga klebu ing antarane wong-wong kang katimbalan dadi kagungane Gusti Yesus Kristus. ⁷Marang sakabehe wong ing kutha Rum, kang dikasihi dening Rama kita lan katimbalan dadi umate kang suci: Sih-rahmat lan tentrem-rahayu anaa ing kowe kabeh saka Rama kita lan Gusti Yesus Kristus.

Kapengin Martakake Injil

⁸Kang dhisik, aku saos sokur marang Ramaku lumantar Gusti Yesus Kristus kanggo kowe kabeh, amarga pracayamu kawartakake ing saindenging jagad. ⁹Amarga Rama kita kang dadi seksiku, kang dakladeni kanthi rohku ing bab Injile Kang Putra, yen aku tansah ngelingi kowe kabeh ing pandongaku, ¹⁰lan nyuwun, muga-muga srana karsane Rama kita, ing wektu iki aku pungkasane bisa kelakon tekan ing panggonanmu. ¹¹Amarga aku kepengin banget ketemu karo kowe kabeh, supaya aku bisa aweh peparing karohanen kang nyantosakake kowe, ¹²yaiku, supaya kita padha sinantosan dening pracaya kita siji lan sijine, iya pracayamu lan uga pracayaku.

¹³Aku kepengin kowe padha ngreti, para sadulur: wis kerep aku duwe sedya niliki kowe kabeh, nanging nganti saiki tansah kepambengan — supaya aku bisa ngundhuh woh ing antaramu uga, kaya ing antarane bangsa-bangsa liyane. ¹⁴Aku kapotangan marang wong Yunani lan wong kang dudu Yunani, marang wong wicaksana lan wong bodho. ¹⁵Mulane aku kepengin banget uga ngabarake Injil marang kowe kabeh kang ana ing kutha Rum.

¹⁶Aku ora isin marang Injil — amarga Injil iku pangwasane Rama kita kang nekakake karahayon marang saben wong kang pracaya, luwih dhisik tumrap wong Yahudi, lan uga tumrap wong Yunani.

¹⁷Amarga sajrone Injil iku kabeneraning Rama kita kawedharake, saka pracaya tumuju pracaya, kaya kang wis katulis: “Wong kang bener iku bakal urip marga saka pracaya.” ^a a v17 “Saka pracaya tumuju pracaya”: Injil iku kaobahake dening pracaya wiwit wiwitan nganti pungkasan — saka kang wiwitan tekan kang pungkasan.

Bebendune Rama kita Marang Dosa

¹⁸Amarga bebendune Rama kita kawedharake saka swarga, nglawan sakabehe wong kang ora ngabekti marang Allah lan kang tumindak ora adil, yaiku wong-wong kang ngendhakake kayekten srana tumindak ora adil. ¹⁹Amarga apa kang bisa dingreteni bab Rama kita iku cetha tumrap wong-wong mau, awit Panjenengane wis nerangake iku marang wong-wong mau. ²⁰Awit wiwit dumadine jagad, kaananing Panjenengane kang ora katon — yaiku pangwasane kang langgeng lan sipating kaalahan — iku cetha kadeleng, kapahami saka samubarang kang katitahake dening Panjenengane. Mulane wong-wong mau ora bisa aweh alasan. ²¹Sanadyan wong-wong mau padha wanuh marang Rama kita, nanging padha ora ngluhurake Panjenengane kaya Allah, lan ora saos sokur — malah pikirane dadi tanpa guna, lan atine kang bodho dadi peteng. ²²Sanadyan ngaku wicaksana, nanging malah padha dadi bodho, ²³lan padha ngijolake kamulyane Rama kita kang ora kena ing pati karo reca-reca kang awujud kaya manungsa kang kena ing pati, lan kaya manuk, kewan, sarta kewan rumangkang. ²⁴Mulane Rama kita masrahake wong-wong mau marang pepinginaning atine, marang rereged, nganti padha ngasorake awake dhewe-dhewe ing antarane, ²⁵amarga padha ngijolake kayekten bab Rama kita karo goroh, sarta padha nyembah lan ngladeni titah, ngungkuli Kang Nitahake, kang pinuji ing salawas-lawase. Amin.

²⁶Mulane Rama kita masrahake wong-wong mau marang pepinginan kang nistha. Para wanitane padha ngijolake sesambungan kang wajar karo kang ora wajar. ²⁷Semono uga para wong lanang padha ninggal sesambungan kang wajar karo wong wadon, sarta padha kabrongot ing hawa-nepsu marang pepadhane — wong lanang nglakoni pokal kang nistha karo wong lanang, lan padha nampa paukuman kang samesthine tumrap kaluputane ana ing awake dhewe. ²⁸Sarehne wong-wong mau padha ora gelem ngengeti marang Rama kita ing pangreten, mulane Panjenengane masrahake wong-wong mau marang pikiran kang cengkah, satemah padha nglakoni prakara-prakara kang ora patut. ²⁹Wong-wong mau padha kebak sarupaning piala, duraka, melik, lan kadurjanan; kebak ing meri, gawe pati, pasulayan, cidra, lan pangunggar-unggar; padha dadi tukang ngrasani, ³⁰tukang mitenah, wong kang sengit marang Rama kita, kurang-ajar, gumunggung, umuk, tukang ngripta piala, ora mbangun-turut marang wong tuwane, ³¹bodho, ora bisa dipracaya, tanpa katresnan, tanpa welas. ³²Sanadyan wong-wong mau padha ngreti marang angger-anggere Rama kita kang adil, yaiku yen wong kang nglakoni prakara-prakara kang mangkono iku samesthine kena ing paukuman pati, ewadene wong-wong mau ora mung padha nglakoni dhewe, nanging uga padha mbombong marang wong kang padha nglakoni.