Undhang-undhange Sang Malaekat
Runtuhé Babil diwartakaké, lan ana swara sing nimbali umaté Rama kita metu saka kutha iku sadurungé pageblugé tumiba. Para ratu, sudagar lan pelaut nyawang saka kadohan lan padha nangisi — dudu nangisi kutha iku, nanging dagangan sing ilang. Swara musik, padhanging damar lan swarané manten mandheg ana ing kono ing salawas-lawasé.
18 1Sawuse iku aku weruh malaekat liyane tumurun saka swarga, kang kagungan panguwasa gedhe; bumi dadi padhang dening kamulyane. 2Malaekat mau nguwuh-uwuh kanthi swara sora: “Wis ambruk, wis ambruk Babil kang gedhe iku! Dheweke wis dadi padunungane para dhemit, pandhelikane sakabehing roh najis, pandhelikane sakabehing manuk najis, pandhelikane sakabehing kewan najis kang sinengit. 3Amarga sakabehing bangsa wis padha ngombe anggur saka hawa nepsuning laku jinahe; para raja ing bumi wis padha laku jina karo dheweke, lan para sudagar ing bumi wis padha dadi sugih saka gedhening kamuktene.”
4Banjur aku krungu swara liyane saka swarga: “He umatKu, padha metua saka ing dheweke, supaya kowe ora melu ing dosa-dosane lan ora nampa wewelak-wewelake;
5amarga dosa-dosane wis tumpuk-tumpuk sundhul langit, lan Rama kita wis ngengeti piala-pialane. 6Padha walesen dheweke kaya anggone dheweke males marang liyan, lan tikelna tikel loro marang dheweke miturut panggawene; ing tuwung kang dicampur dheweke, campurna bagean tikel loro kanggo dheweke. 7Sapira anggone dheweke ngluhurake awake dhewe lan urip ing kamukten, semono uga wenehana dheweke siksa lan kasusahan; amarga ing sajroning atine dheweke ngucap: ‘Aku lenggah minangka ratu putri; aku dudu randha, lan aku ora bakal nandhang kasusahan.’ 8Mulane wewelak-wewelake bakal tumeka ing dina siji—pati lan kasusahan lan paceklik—lan dheweke bakal diobong ing geni; awit prakosa Rama kita, kang wis ngadili dheweke.”
9Para raja ing bumi kang wis padha laku jina lan melu urip mukti karo dheweke bakal padha nangis lan sesambat ngratapi dheweke, bareng padha weruh kukuse geni kang ngobong dheweke. 10Kanthi ngadeg saka kadohan, awit wedi marang siksane, padha ngucap: “Bilai, bilai, he kutha kang gedhe, Babil, kutha kang prakosa! Mung sajroning sajam paukumanmu wis tumeka.” 11Para sudagar ing bumi padha nangis lan susah ngratapi dheweke, amarga wis ora ana wong kang tuku dagangane maneh. 12yaiku dagangan emas, salaka, sesotya, mutyara, mori alus, kain wungu, sutra, kain abang; sarupane kayu wangi, sarupane barang saka gadhing, kayu larang, tembaga, wesi, lan marmer. 13Kayu manis, bumbu-bumbu, dupa, blendok mur, menyan, anggur, lenga jaitun, glepung alus, gandum, sapi, wedhus, jaran, kreta, lan badan sarta nyawaning manungsa.
14“Woh kang mateng kang dadi gegayuhaning atimu wis ilang saka kowe; sakabehing kasugihan lan kamulyanmu wis sirna, lan ora bakal tinemu maneh.” 15Para sudagar kang dol-tinuku barang-barang iku, kang wis padha dadi sugih saka dheweke, bakal padha ngadeg saka kadohan, awit wedi marang siksane, sarta padha nangis lan susah, 16lan padha sesambat: “Bilai, bilai kutha kang gedhe, kang manganggo mori alus, kain wungu, lan kain abang, kang rinengga ing emas, sesotya, lan mutyara! Mung sajroning sajam kasugihan samono akehe wis sirna.” 17Lan saben juragan kapal, saben wong kang lelayaran ing sagara, para kelasi, lan sakehing wong kang golek panguripan saka sagara, padha ngadeg saka kadohan, 18lan padha nguwuh-uwuh bareng weruh kukuse geni kang ngobong dheweke: “Kutha endi kang tau madhani kutha kang gedhe iki?” 19Padha nyawurake lebu ing sirahe lan nguwuh-uwuh, kambi nangis lan susah: “Bilai, bilai kutha kang gedhe, kang njalari sakabehing wong kang duwe kapal ing sagara padha dadi sugih saka kasugihane! Mung sajroning sajam dheweke wis sirna.” 20He swarga, padha bungaha ngenani dheweke, lan kowe para suci, para rasul, lan para nabi! Amarga Rama kita wis ngadili prakaramu tumrap dheweke.
21Banjur ana malaekat kang prakosa ngangkat watu kaya watu panggilingan kang gedhe, nuli dibuwang menyang sagara, kambi ngandika: “Kaya mangkono Babil, kutha kang gedhe, bakal dibuwang kanthi rosa, lan ora bakal tinemu maneh. 22Swarane para juru kecapi lan para pradangga, para paniup suling lan para paniup kalasangka, ora bakal keprungu ana ing kowe maneh. Ora bakal ana juru kriya saka sadhengah kagunan kang tinemu ana ing kowe maneh. Swaraning panggilingan ora bakal keprungu ana ing kowe maneh. 23Cahyaning damar ora bakal sumunar ana ing kowe maneh. Swarane penganten lanang lan penganten wadon ora bakal keprungu ana ing kowe maneh. Amarga para sudagarmu iku para panggedhening bumi, lan sakabehing bangsa padha kena apus dening guna-gunamu. 24Lan ing dheweke tinemu getihe para nabi lan para suci, uga getihe sakabehing wong kang dipateni ana ing bumi.”