مڪاشفو 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹ان کان پوءِ مون هڪ ٻيو ملائڪ آسمان مان لهندي ڏٺو، جنهن وٽ وڏو اختيار هو؛ سندس جلوي سان زمين روشن ٿي وئي. ²وڏي آواز سان رڙ ڪري چيائين تہ ”ڪري پئي، ڪري پئي— وڏي بابل! اها ڀوتن جو ٺڪاڻو، هر ناپاڪ روح جو اڏو، هر ناپاڪ پکيءَ جو اڏو، ۽ هر ناپاڪ ۽ نفرت جوڳي جانور جو اڏو بڻجي وئي آهي. ³ڇالاءِجو سڀني قومن هن جي زناڪاري جي جوش جو شراب پيتو آهي؛ زمين جي بادشاهن هن سان زناڪاري ڪئي، ۽ زمين جا واپاري هن جي عيش جي طاقت سان مالدار ٿي ويا آهن.“

⁴پوءِ مون آسمان مان ٻيو آواز ٻڌو، جيڪو چئي رهيو هو تہ ”اي منهنجا ماڻهؤ، هن مان نڪري اچو، متان اوهين هن جي گناهن ۾ شريڪ ٿيو يا هن جون آفتون ڀوڳيو؛

⁵ڇالاءِجو هن جا گناهه آسمان تائين ڍير ٿي ويا آهن، ۽ اسان جي پيءُ هن جا ڏوهه ياد ڪيا آهن. ⁶جيئن هن پاڻ ڏنو آهي، تيئن کيس موٽائي ڏيو، ۽ هن جي ڪمن جو ٻيڻو بدلو ڏيو؛ جنهن پيالي ۾ هن ملايو، تنهن ۾ هن لاءِ ٻيڻو ملايو. ⁷جيتري هن پنهنجي واکاڻ ڪئي ۽ عيش ۾ زندگي گذاري، اوترو ئي کيس عذاب ۽ ڏک ڏيو؛ ڇالاءِجو هوءَ پنهنجي دل ۾ چوي ٿي تہ ’آءٌ راڻي ٿي تخت تي ويٺي آهيان؛ آءٌ بيوه ناهيان، ۽ ڪڏهن بہ ڏک نہ ڏسندس.‘ ⁸تنهنڪري هن جون آفتون هڪڙي ئي ڏينهن ۾ اينديون—موت ۽ ڏک ۽ ڏڪار—۽ هوءَ باهه ۾ ساڙي ڇڏبي؛ ڇالاءِجو اسان جو پيءُ، جنهن هن تي فيصلو ڏنو آهي، زورآور آهي.“

⁹زمين جا بادشاهه، جن هن سان زناڪاري ڪئي ۽ عيش ۾ شريڪ ٿيا، هن جي ساڙ جو دونهون ڏسي هن لاءِ روئندا ۽ ماتم ڪندا. ¹⁰هن جي عذاب جي خوف کان پري بيهي چوندا تہ ”افسوس، افسوس، اي وڏي شهر، بابل، اي طاقتور شهر! هڪڙي ئي ڪلاڪ ۾ تنهنجو فيصلو اچي ويو.“ ¹¹زمين جا واپاري هن لاءِ روئن ٿا ۽ ماتم ڪن ٿا، ڇالاءِجو هاڻي ڪو بہ سندن سامان نہ ٿو خريد ڪري. ¹²سامان: سون، چاندي، جواهر، موتي، باريڪ ڪتان، ارغواني، ريشم، قرمزي ڪپڙو؛ هر قسم جو خوشبودار ڪاٺ، هاٿيءَ جي ڏندن جو هر قسم جو سامان، قيمتي ڪاٺ، ڪانسي، لوهه ۽ سنگ مرمر. ¹³دارچيني، مصالحو، بخور، مُر، لوبان، شراب، زيتون جو تيل، ميدو، ڪڻڪ، ڍور، رڍون، گھوڙا، گاڏيون، ۽ انسانن جا جسم ۽ جانيون.

¹⁴”جيڪو پڪل ميوو تنهنجي جان کي گھربو هو، سو تو وٽان هليو ويو آهي؛ تنهنجو سمورو مال ۽ شان وڃائجي ويو آهي، ۽ اهي وري ڪڏهن بہ نہ ملندا.“ ¹⁵انهن شين جا واپاري، جيڪي هن مان مالدار ٿيا هئا، هن جي عذاب کان ڊڄي پري بيهي روئندا ۽ ماتم ڪندا، ¹⁶رڙيون ڪندي چوندا تہ ”افسوس، افسوس انهيءَ وڏي شهر تي، جنهن باريڪ ڪتان، ارغواني ۽ قرمزي ڪپڙا پهريل هئا، ۽ جيڪو سون، جواهرن ۽ موتين سان سينگاريل هو! هڪڙي ئي ڪلاڪ ۾ ايڏي دولت برباد ٿي وئي آهي.“ ¹⁷ٻيڙيءَ جو هر ڪپتان، سمنڊ ۾ سفر ڪندڙ هر ڪو، ملاح، ۽ سمنڊ مان روزي ڪمائيندڙ سڀ پري بيٺا هئا، ¹⁸هن جي ساڙ جو دونهون ڏسي رڙيون ڪرڻ لڳا تہ ”ڪهڙو شهر ڪڏهن انهيءَ وڏي شهر جهڙو هو؟“ ¹⁹پنهنجن مٿن تي مٽي پاتائون ۽ روئندي ۽ ماتم ڪندي رڙيون ڪرڻ لڳا تہ ”افسوس، افسوس انهيءَ وڏي شهر تي، جنهن جي دولت سان سمنڊ ۾ ٻيڙين وارا سڀ مالدار ٿيا! هڪڙي ئي ڪلاڪ ۾ هوءَ برباد ٿي وئي آهي.“ ²⁰اي آسمان، هن تي خوشي ڪر، ۽ اوهين پاڪ ماڻهؤ، رسولؤ ۽ نبيؤ، خوشي ڪريو! ڇالاءِجو اسان جي پيءُ هن جي خلاف اوهان جي حق ۾ فيصلو ڏنو آهي.

²¹پوءِ هڪ زورآور ملائڪ وڏي چڪيءَ جي پٿر جهڙو هڪڙو پٿر کڻي سمنڊ ۾ اڇلائي چيو تہ ”بابل، اهو وڏو شهر، اهڙيءَ ريت زور سان اڇلايو ويندو، ۽ وري ڪڏهن بہ نہ ملندو. ²²بربط وڄائيندڙن ۽ سازندن، بانسري ۽ نفيري وڄائيندڙن جو آواز تو ۾ وري ڪڏهن بہ نہ ٻڌو ويندو. ڪنهن بہ هنر جو ڪو ڪاريگر تو ۾ وري ڪڏهن بہ نہ ملندو. چڪيءَ جو آواز تو ۾ وري ڪڏهن بہ نہ ٻڌو ويندو. ²³ڏيئي جي روشني تو ۾ وري ڪڏهن بہ نہ چمڪندي. لاڙي ۽ ڪنوار جو آواز تو ۾ وري ڪڏهن بہ نہ ٻڌو ويندو. ڇالاءِجو تنهنجا واپاري زمين جا وڏا ماڻهو هئا، ۽ سڀ قومون تنهنجي جادوءَ سان ٺڳجي وئيون. ²⁴هن ۾ نبين ۽ پاڪ ماڻهن جو، ۽ زمين تي ڪُهيل سڀني جو رت مليو.“