ଦୂତଙ୍କ ଘୋଷଣା

ବାବିଲର ପତନ ଘୋଷିତ ହୁଏ। ତାହାର ମହାମାରୀ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଆମ ପିତାଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ତାହା ମଧ୍ୟରୁ ବାହାରି ଆସିବାକୁ ଡାକେ। ରାଜା, ବଣିକ ଓ ନାବିକମାନେ ଦୂରରୁ ଚାହିଁ ବିଳାପ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ତାହା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ହରାଇଥିବା ବାଣିଜ୍ୟ ପାଇଁ ବିଳାପ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ସଙ୍ଗୀତ, ପ୍ରଦୀପର ଆଲୋକ ଓ ବିବାହର ସ୍ୱର ଚିରକାଳ ପାଇଁ ଶେଷ ହୁଏ।

ଅଧ୍ୟାୟ 18।

ଏହାପରେ ମୁଁ ମହା କର୍ତ୍ତୃତ୍ଵଧାରୀ ଆଉ ଜଣେ ଦୂତଙ୍କୁ ସ୍ଵର୍ଗରୁ ଓହ୍ଲାଇ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲି; ତାହାଙ୍କ ମହିମାରେ ପୃଥିବୀ ଆଲୋକିତ ହେଲା। ସେ ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ ଡାକି କହିଲେ, “ପତିତ ହେଲା, ପତିତ ହେଲା—ମହା ବାବିଲ୍! ସେ ଭୂତମାନଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଶୁଚି ଆତ୍ମାର ଆଶ୍ରୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଶୁଚି ପକ୍ଷୀର ଆଶ୍ରୟ, ପୁଣି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଶୁଚି ଓ ଘୃଣିତ ପଶୁର ଆଶ୍ରୟ ହୋଇଅଛି। କାରଣ ସମସ୍ତ ଜାତି ତାହାର ବ୍ୟଭିଚାରର କ୍ରୋଧରୂପ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ପାନ କରିଅଛନ୍ତି; ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ତାହା ସହିତ ବ୍ୟଭିଚାର କଲେ, ପୁଣି ପୃଥିବୀର ବଣିକମାନେ ତାହାର ବିଳାସର ପ୍ରବଳତାରୁ ଧନବାନ ହୋଇଅଛନ୍ତି।”

ତତ୍ପରେ ମୁଁ ସ୍ଵର୍ଗରୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସ୍ଵର ଶୁଣିଲି, “ହେ ଆମ୍ଭର ଲୋକ, ତୁମ୍ଭେମାନେ ତାହାର ମଧ୍ୟରୁ ବାହାରି ଆସ, ଯେପରି ତୁମ୍ଭେମାନେ ତାହାର ପାପର ସହଭାଗୀ ନ ହୁଅ ଓ ତାହାର ମହାମାରୀ ନ ପାଅ;

କାରଣ ତାହାର ପାପ ସ୍ଵର୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚ ହୋଇ ସଞ୍ଚିତ ହୋଇଅଛି, ପୁଣି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତାହାର ଅଧର୍ମ ସ୍ମରଣ କରିଅଛନ୍ତି। ସେ ଯେପରି ଦେଇଅଛି, ତାହା ପ୍ରତି ସେପରି ପରିଶୋଧ କର, ପୁଣି ତାହାର କର୍ମାନୁସାରେ ଦୁଇଗୁଣ ପରିଶୋଧ କର; ସେ ଯେଉଁ ପାତ୍ରରେ ମିଶ୍ରଣ କରିଅଛି, ସେଥିରେ ତାହା ନିମନ୍ତେ ଦୁଇଗୁଣ ମିଶ୍ରଣ କର। ସେ ଯେତେ ଆପଣାକୁ ଗୌରବାନ୍ଵିତ କରି ବିଳାସରେ ବାସ କରିଅଛି, ତାହାକୁ ସେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଶୋକ ଦିଅ; କାରଣ ସେ ଆପଣା ହୃଦୟରେ କହେ, ‘ମୁଁ ରାଣୀ ହୋଇ ସିଂହାସନରେ ବସିଅଛି; ମୁଁ ବିଧବା ନୁହେଁ, ଆଉ ମୁଁ କଦାପି ଶୋକ ଦେଖିବି ନାହିଁ।’ ଏହି କାରଣରୁ ତାହାର ମହାମାରୀ ଏକ ଦିନରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବ—ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଶୋକ ଓ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ—ପୁଣି ସେ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହେବ; କାରଣ ତାହାର ବିଚାରକର୍ତ୍ତା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ପରାକ୍ରମୀ।”

ଯେଉଁ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ତାହା ସହିତ ବ୍ୟଭିଚାର କରି ବିଳାସର ସହଭାଗୀ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ତାହାର ଅଗ୍ନିଦାହର ଧୂମ ଦେଖି ତାହା ନିମନ୍ତେ ରୋଦନ ଓ ବିଳାପ କରିବେ। ସେମାନେ ତାହାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଖି ଭୟ କରି ଦୂରରେ ଠିଆ ହୋଇ କହିବେ, “ହାୟ, ହାୟ, ମହା ନଗରୀ, ବାବିଲ୍, ପରାକ୍ରମୀ ନଗରୀ! ଏକ ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ତୁମ୍ଭର ବିଚାର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।” ପୃଥିବୀର ବଣିକମାନେ ତାହା ନିମନ୍ତେ ରୋଦନ ଓ ଶୋକ କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ପଣ୍ୟଦ୍ରବ୍ୟ ଆଉ କେହି କିଣେ ନାହିଁ। ସୁନା, ରୂପା, ବହୁମୂଲ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତର, ମୁକ୍ତା, ସୂକ୍ଷ୍ମ କ୍ଷୌମବସ୍ତ୍ର, ବାଇଗଣୀ ବସ୍ତ୍ର, ରେଶମୀ ବସ୍ତ୍ର, ଲାଲ ବସ୍ତ୍ର; ସର୍ବପ୍ରକାର ସୁଗନ୍ଧି କାଷ୍ଠ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ହସ୍ତୀଦନ୍ତ ନିର୍ମିତ ଦ୍ରବ୍ୟ, ବହୁମୂଲ୍ୟ କାଷ୍ଠ, ପିତ୍ତଳ, ଲୌହ ଓ ମର୍ମର ପ୍ରସ୍ତରର ପଣ୍ୟଦ୍ରବ୍ୟ। ଦାରୁଚିନି, ମସଲା, ଧୂପ, ଗନ୍ଧରସ, କୁନ୍ଦୁରୁ, ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ, ଜୀତତୈଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ମଇଦା, ଗହମ, ଗୋରୁ, ମେଷ, ଅଶ୍ଵ, ରଥ, ପୁଣି ମନୁଷ୍ୟର ଶରୀର ଓ ପ୍ରାଣ।

“ତୁମ୍ଭ ପ୍ରାଣ ଯେଉଁ ପକ୍ଵ ଫଳ ଲାଳସା କରୁଥିଲା, ତାହା ତୁମ୍ଭଠାରୁ ଦୂର ହୋଇଅଛି; ତୁମ୍ଭର ସମସ୍ତ ଐଶ୍ଵର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜାକଜମକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଅଛି, ତାହା ଆଉ କଦାପି ମିଳିବ ନାହିଁ।” ଯେଉଁ ବଣିକମାନେ ଏହିସବୁ ଦ୍ରବ୍ୟ ବିକ୍ରୟ କରି ତାହାଠାରୁ ଧନବାନ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ତାହାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଖି ଭୟ କରି ରୋଦନ ଓ ଶୋକ କରୁ କରୁ ଦୂରରେ ଠିଆ ହୋଇ, କାନ୍ଦି କହିବେ, “ହାୟ, ହାୟ, ସେହି ମହା ନଗରୀ, ଯେ ସୂକ୍ଷ୍ମ କ୍ଷୌମବସ୍ତ୍ର, ବାଇଗଣୀ ଓ ଲାଲ ବସ୍ତ୍ର ପରିହିତା ଥିଲା, ଆଉ ସୁନା, ମଣି ଓ ମୁକ୍ତାରେ ବିଭୂଷିତା ଥିଲା! ଏକ ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ଏତେ ସମ୍ପତ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।” ପୁଣି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜାହାଜର ନାୟକ, ସମୁଦ୍ରଯାତ୍ରୀ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ, ନାବିକମାନେ, ଆଉ ସମୁଦ୍ରରୁ ଜୀବିକା ଅର୍ଜନ କରୁଥିବା ସମସ୍ତେ ଦୂରରେ ଠିଆ ହେଲେ, ପୁଣି ତାହାର ଅଗ୍ନିଦାହର ଧୂମ ଦେଖି ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ କହିଲେ, “ସେହି ମହା ନଗରୀ ତୁଲ୍ୟ କେଉଁ ନଗରୀ କେବେ ଥିଲା?” ସେମାନେ ଆପଣା ଆପଣା ମସ୍ତକରେ ଧୂଳି ପକାଇ ରୋଦନ ଓ ଶୋକ କରୁ କରୁ ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ କହିଲେ, “ହାୟ, ହାୟ, ସେହି ମହା ନଗରୀ, ଯହିଁ ଦ୍ଵାରା ସମୁଦ୍ରରେ ଜାହାଜଧାରୀ ସମସ୍ତେ ତାହାର ସମ୍ପତ୍ତିରୁ ଧନବାନ ହୋଇଥିଲେ! ଏକ ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ସେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।” ହେ ସ୍ଵର୍ଗ, ପୁଣି ହେ ସାଧୁ, ପ୍ରେରିତ ଓ ଭାବବାଦୀଗଣ, ତୁମ୍ଭେମାନେ ତାହା ବିଷୟରେ ଆନନ୍ଦ କର! କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତାହା ବିରୁଦ୍ଧରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ବିଚାର ସମ୍ପନ୍ନ କରିଅଛନ୍ତି।

ତତ୍ପରେ ଜଣେ ପରାକ୍ରମୀ ଦୂତ ଗୋଟିଏ ବୃହତ୍ ଚକିପଥର ସଦୃଶ ପ୍ରସ୍ତର ଉଠାଇ ସମୁଦ୍ରରେ ନିକ୍ଷେପ କରି କହିଲେ, “ବାବିଲ୍ ମହା ନଗରୀ ଏହିପରି ପ୍ରବଳ ବେଗରେ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ହେବ, ଆଉ କଦାପି ଦେଖାଯିବ ନାହିଁ। ବୀଣାବାଦକ ଓ ବାଦ୍ୟକାରୀ, ବଂଶୀବାଦକ ଓ ତୂରୀବାଦକମାନଙ୍କ ସ୍ଵର ତୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ କଦାପି ଶୁଣାଯିବ ନାହିଁ। କୌଣସି ଶିଳ୍ପର କୌଣସି ଶିଳ୍ପୀ ତୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ କଦାପି ଦେଖାଯିବ ନାହିଁ। ଚକିର ଶବ୍ଦ ତୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ କଦାପି ଶୁଣାଯିବ ନାହିଁ। ପ୍ରଦୀପର ଆଲୋକ ତୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ କଦାପି ପ୍ରକାଶିତ ହେବ ନାହିଁ। ବର ଓ କନ୍ୟାର ସ୍ଵର ତୁମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ କଦାପି ଶୁଣାଯିବ ନାହିଁ। କାରଣ ତୁମ୍ଭର ବଣିକମାନେ ପୃଥିବୀର ପ୍ରଧାନ ଲୋକ ଥିଲେ, ଆଉ ତୁମ୍ଭର ମାୟା ଦ୍ଵାରା ସମସ୍ତ ଜାତି ଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ଆଉ ଭାବବାଦୀ ଓ ସାଧୁମାନଙ୍କ ରକ୍ତ, ପୁଣି ପୃଥିବୀରେ ବଧ କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ତ ତାହା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା।”