Apokalipsa 18

18 ¹Potem zobaczyłem innego anioła zstępującego z nieba, mającego wielką władzę; ziemia rozjaśniła się od jego chwały. ²Zawołał donośnym głosem: „Upadł, upadł wielki Babilon! Stał się siedliskiem demonów, kryjówką wszelkiego ducha nieczystego, kryjówką wszelkiego ptaka nieczystego, kryjówką wszelkiej bestii nieczystej i znienawidzonej. ³Bo wszystkie narody piły wino szału jej nierządu; królowie ziemi uprawiali z nią nierząd, a kupcy ziemi wzbogacili się na potędze jej przepychu.”

⁴Potem usłyszałem inny głos z nieba: „Wyjdźcie z niej, ludu mój, abyście nie mieli udziału w jej grzechach i nie otrzymali jej plag;

⁵bo jej grzechy narosły aż do nieba i nasz Ojciec przypomniał sobie jej nieprawości. ⁶Odpłaćcie jej, jak ona odpłacała, i oddajcie jej podwójnie za jej uczynki; w kielichu, w którym mieszała, zmieszajcie jej podwójną miarę. ⁷Jak bardzo się wywyższała i opływała w przepych, tyle samo zadajcie jej męki i żałości; bo w swoim sercu mówi: «Zasiadam jak królowa; nie jestem wdową i żałości nigdy nie zaznam.» ⁸Dlatego w jednym dniu przyjdą jej plagi — śmierć, żałość i głód — i zostanie spalona ogniem; bo potężny jest nasz Ojciec, który ją osądził.”

⁹Królowie ziemi, którzy z nią grzeszyli cieleśnie i opływali z nią w przepych, będą ją opłakiwać i lamentować nad nią, gdy ujrzą dym jej pożaru. ¹⁰Stojąc z daleka, z lęku przed jej męką, będą mówić: „Biada, biada, wielkie miasto, Babilonie, potężne miasto! W jednej godzinie nadszedł twój sąd.” ¹¹Kupcy ziemi płaczą i smucą się nad nią, bo nikt już nie kupuje ich towaru. ¹²Towaru ze złota, srebra, drogich kamieni i pereł, z bisioru, purpury, jedwabiu i szkarłatu; wszelkiego drewna wonnego, wszelkich przedmiotów z kości słoniowej, wszelkiego kosztownego drewna, brązu, żelaza i marmuru. ¹³Cynamonu, wonności, kadzidła, mirry i wonnego olejku, wina, oliwy, mąki pszennej i pszenicy, bydła i owiec, koni i wozów, i ciał, i dusz ludzkich.

¹⁴„Dojrzałe owoce, których pożądała twoja dusza, odeszły od ciebie; całe twoje bogactwo i przepych przepadły i już nigdy ich nie odnajdą.” ¹⁵Kupcy tych towarów, którzy wzbogacili się na niej, będą stać z daleka, z lęku przed jej męką, płacząc i lamentując, ¹⁶i wołając: „Biada, biada, wielkie miasto, odziane w bisior, purpurę i szkarłat, przyozdobione złotem, drogimi kamieniami i perłami! W jednej godzinie obróciło się wniwecz tak wielkie bogactwo.” ¹⁷A każdy sternik okrętu i każdy, kto żegluje po morzach, żeglarze i wszyscy, którzy z morza czerpią utrzymanie, stanęli z daleka ¹⁸i wołali, widząc dym jej pożaru: „Które miasto było podobne do tego wielkiego miasta?” ¹⁹I rzucali proch na swoje głowy, i wołali, płacząc i lamentując: „Biada, biada wielkiemu miastu, w którym wszyscy mający okręty na morzu wzbogacili się z jego dostatku! W jednej godzinie zostało zniszczone.” ²⁰Wesel się nad nią, niebo, i wy, święci, apostołowie i prorocy! Bo nasz Ojciec rozsądził waszą sprawę przeciwko niej.

²¹A potężny anioł podniósł kamień wielki jak kamień młyński i wrzucił go do morza, mówiąc: „Tak gwałtownie zostanie strącony Babilon, wielkie miasto, i już nigdy go nie odnajdą. ²²Głos harfiarzy i śpiewaków, flecistów i trębaczy już nigdy w tobie nie zabrzmi. Żaden rzemieślnik żadnego rzemiosła już nigdy się w tobie nie znajdzie. Odgłos młyna już nigdy w tobie nie zabrzmi. ²³Światło lampy już nigdy w tobie nie zaświeci. Głos oblubieńca i oblubienicy już nigdy w tobie nie zabrzmi. Bo twoi kupcy byli możnymi ziemi, a przez twoje czary zostały zwiedzione wszystkie narody. ²⁴I w niej znaleziono krew proroków i świętych, i wszystkich zabitych na ziemi.”