Daxuyaniya Milyaket
Ketina Babîlê tê ragihandin, û dengek gelê Bavê me ji nav wê gazî dike beriya ku belayên wê werin. Padîşah, bazirgan û deryavan ji dûr ve dinêrin û şînê dikin — ne ji bo wê, lê ji bo bazirganiya ku wan winda kir. Muzîk, ronahiya çira û dengên dawetê li wir heta hetayê diqedin.
Bavê me di ayetan de dipeyive 4–8
18 1Piştî vê yekê min milyaketekî din dît ku ji ezmên dihat xwarê, desthilatdariyeke mezin bi wî re bû; erd bi rûmeta wî ronî bû. 2Wî bi dengekî bilind qîriya: “Ketiye, ketiye—Babîla mezin! Ew bûye mala cinan, qonaxa her ruhekî gemar, qonaxa her çûkekî gemar, qonaxa her heywanekî gemar û nefretkirî. 3Çimkî hemû netewan ji şeraba azweriya fahîşetiya wê vexwariye; padîşahên erdê bi wê re fahîşetî kirin, û bazirganên erdê ji hêza weşeweşa wê dewlemend bûn.”
4Paşê min dengekî din ji ezmên bihîst: “Ji nav wê derkevin, gelê min, da ku hûn nebin hevpar di gunehên wê de û belayên wê nestînin;
5çimkî gunehên wê bilind bûne heta ezmên, û Bavê me sûcên wê bîr anîne. 6Wekî wê bi xwe daye, bidinê, û ji bo kirinên wê du qat vegerînin wê; di kasa ku wê tev li hev kiriye de, para wê du qat tev li hev bikin. 7Çawa ku wê xwe birûmet kir û di weşeweşê de jiya, bi heman pîvanê êş û şîn bidinê; çimkî di dilê xwe de dibêje, ‘Ez wekî şahbanûyekê li ser textê rûniştî me; ez ne jinebî me, û ez ê tu caran şînê nebînim.’ 8Ji ber vê yekê belayên wê di rojekê de wê bên—mirin û şîn û birçîtî— û ew ê bi êgir bê şewitandin; çimkî Bavê me, yê ku ew dadbar kiriye, hêzdar e.”
9Padîşahên erdê yên ku bi wê re zinhê kirin û weşeweş par ve kirin, wê li ser wê bigirîn û şîn bikin, gava ku dûmana şewata wê bibînin. 10Dûr sekinî, ji êşa wê tirsiyayî, dibêjin: “Wey li te, wey li te, bajarê mezin, Babîl, bajarê hêzdar! Di saetekê de dadbarkirina te hat.” 11Bazirganên erdê li ser wê digirîn û şîn dikin, çimkî kes êdî barê wan nakire. 12Barê zêr, zîv, keviranên biha, morî, ketana zîz, erxewanî, hevirmiş, sor; her darê bîhnxweş, her tiştê ji diranê fîlan, darê biha, bronz, hesin, mermer. 13Darçîn, baharat, bixûr, mir, bixûra lubanê, şerab, zeyta zeytûnê, arê zîz, genim, dewar, pez, hesp, erebe, û cesed û canên mirovan.
14“Fêkiyê gihîştî yê ku canê te dixwest ji te çû; hemû dewlemendî û weşeweşa te winda bû, êdî tu caran nayê dîtin.” 15Bazirganên van tiştan, yên ku ji wê dewlemend bûn, wê dûr bisekinin, ji êşa wê tirsiyayî, bi girî û şînê, 16û diqîrin: “Şîn, şîn li ser bajarê mezin, yê ku bi ketana zîz, erxewanî û sor lixwe kiriye, bi zêr, keviranên biha û morîyan xemilandî! Di saetekê de ewqas dewlemendî wêran bû.” 17Û her kaptanê keştiyê, her kesê ku li deryayan dikeve, keştîvan, û hemû yên ku debara xwe ji deryayê dikin, dûr sekinîn, 18û gava dûmana şewata wê dîtin qîriyan: “Kîjan bajar tu caran wekî bajarê mezin bû?” 19Wan toz avêt ser serê xwe û qîriyan, bi girî û şînê: “Wey li te, wey li te, bajarê mezin, yê ku hemû xwediyên keştiyan li deryayê jê dewlemend bûn! Di saetekê de ew wêran bû.” 20Li ser wê şa bibe, ezman, û hûn pîrozên, û şandiyên, û pêxemberan! Çimkî Bavê me daxwaza we ya li dijî wê dadbar kir.
21Milyaketekî hêzdar kevirek wekî berekî aşekî mezin avêt deryayê, got: “Bi vî awayî Babîla bajarê mezin wê bi hêrs bê avêtin xwarê, êdî tu caran nayê dîtin. 22Dengê sazbêj û mûzîkvanan, yê bilûrvan û borîzanan, êdî tu caran di nav te de nayê bihîstin. Tu pîşekarê tu pîşeyekê êdî tu caran di nav te de nayê dîtin. Dengê aş êdî tu caran di nav te de nayê bihîstin. 23Ronahiya çirayekê êdî tu caran di nav te de naçirûse. Dengê zava û bûkê êdî tu caran di nav te de nayê bihîstin. Çimkî bazirganên te yên mezinên erdê bûn, û hemû netewe bi sêrbaziya te hatin xapandin. 24Di nav wê de xwîna pêxemberan û pîrozan, û ya hemû yên ku li ser erdê hatin serjêkirin, hat dîtin.”
