رويا 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹له دې نه پس ما بله فرښته وليده چې له آسمانه راکوزېده، لويه اختيار يې لاره او زمکه د هغې په جلال روښانه شوه. ²هغې په چغو ووئيل، ”وغورزېده، وغورزېده لوے بابل! دا د شيطانانو کور شو، د هر ناپاک روح ځائ، د هر ناپاک مرغۀ ځائ او د هر ناپاک، نفرتى ځناور ځائ شو. ³ځکه چې ټولو قومونو د هغې د بدکارۍ د شهوت شراب وڅښل، د زمکې بادشاهانو د هغې سره بدکارى وکړه او د زمکې سوداګر د هغې د عياشۍ د طاقت نه مالداره شول.“

⁴بيا ما له آسمانه بل آواز واورېدو، ”زما قومه، د هغې نه راووځئ، ترڅو چې د هغې په ګناهونو کښې شريک نۀ شئ او د هغې بلاګانې در باندې رانۀ شى؛

⁵ځکه چې د هغې ګناهونه تر آسمانه پورې جمع شوى دى او زمونږ پلار د هغې جرمونه ياد کړل. ⁶هغه شان ورته بدله ورکړئ لکه هغې چې ورکړې ده، او د هغې د کړو کارونو دوه چنده بدله ورکړئ؛ په کوم جام کښې چې هغې ګډولى وُو، په هغه کښې ورته دوه چنده ګډ کړئ. ⁷لکه څنګه چې هغې ځان ته لوئى ورکړه او په عياشۍ کښې اوسېده، هغه شان ورته هومره عذاب او غم ورکړئ؛ ځکه چې هغه په خپل زړۀ کښې وائى، ’زۀ د ملکې په شان په تخت ناسته يم؛ زۀ کونډه نۀ يم او زۀ به هيچرې غم ونۀ وينم.‘ ⁸د دې سبب دا د هغې بلاګانې به په يوه ورځ کښې راشى، مرګ او غم او قحط، او هغه به په اور کښې وسوزولے شى؛ ځکه چې زمونږ پلار چې د هغې عدالت کړے دے، زورور دے.“

⁹د زمکې هغه بادشاهان چې د هغې سره يې زنا وکړه او په عياشۍ کښې شريک وُو، د هغې د سوزېدو لوګے به وينى او په هغې باندې به ژاړى او فرياد به کوى. ¹⁰لرې ودرېدل، د هغې د عذاب نه يرېدل او وائى، ”افسوس، افسوس، اے لوے ښار، اے بابله، اے زورور ښاره! په يوه ګهنټه کښې ستا عدالت راغلو.“ ¹¹د زمکې سوداګر په هغې باندې ژاړى او ماتم کوى، ځکه چې نور هيڅوک د هغوئ مال نۀ اخلى. ¹²د سرو زرو، سپينو زرو، قيمتى ګاڼو، ملغلرو، نرم کتان، ارغوانى، ورېښمو، سُرو کپړو مال؛ هر قسم خوشبودار لرګى، د عاج هره شے، قيمتى لرګے، پيتل، اوسپنه او سنګ مرمر. ¹³دارچينى، مسالې، عطر، مُر، لوبان، شراب، د زيتُون تيل، نرمه اوړۀ، غنم، ګائى وى، ګډې، آسونه، ګاډيانې او د اِنسانانو بدنونه او روحونه.

¹⁴”کوم پخه مېوه چې ستا روح يې ارمان کوى، هغه له تا نه لاړه؛ ستا ټول دولت او شان و شوکت ضائع شو، چې بيا هيچرې نۀ مومى.“ ¹⁵د دې شيانو هغه سوداګر چې د هغې نه مالداره شوى وُو، لرې به ودرېږى، د هغې د عذاب نه به يرېږى، ژاړى به او ماتم به کوى، ¹⁶او وائى به، ”افسوس، افسوس په لوى ښار، چې په نرم کتان، ارغوانى او سُرو کپړو کښې ملبوس وو، او په سرو زرو، قيمتى ګاڼو او ملغلرو سينګار شوے وو! په يوه ګهنټه کښې دومره دولت برباد شو.“ ¹⁷او هر د بېړۍ کپتان، هر هغه څوک چې په سمندرونو کښې سفر کوى، ملاحان او هغه ټول چې د سمندر نه خپل روزى کوى، لرې ودرېدل، ¹⁸او د هغې د سوزېدو لوګے يې چې وليدو، چغې يې کړې، ”کوم ښار به کله د دې لوى ښار په شان وو؟“ ¹⁹هغوئ په خپلو سرونو خاورې واچولې او چغې يې کړې، ژړل يې او ماتم يې کولو، ”افسوس، افسوس په لوى ښار، چې هغه ټولو چې په سمندر کښې بېړۍ لرلې، د هغه د دولت نه مالداره شول! په يوه ګهنټه کښې برباد شو.“ ²⁰اے آسمانه، په هغې باندې خوشحالى وکړه، او اے مقدسينو او رسولانو او نبيانو! ځکه چې زمونږ پلار ستاسو د دعوے عدالت د هغې خلاف وکړو.

²¹يوې زورورې فرښتې د لوى مېچن د ډبرې په شان يوه ډبره په سمندر کښې وغورزوله او ووئيل يې، ”په همدې شان به لوے ښار بابل په زور سره وغورزولے شى، چې بيا هيچرې نۀ مومى. ²²د چنګ غږونکو او ساز غږونکو، د بانسرى غږونکو او د بيګل پوکونکو آواز به بيا هيچرې په تا کښې وانۀ ورېدے شى. د هيڅ کسب هيڅ کسب ګر به بيا هيچرې په تا کښې ونۀ موندلے شى. د مېچن آواز به بيا هيچرې په تا کښې وانۀ ورېدے شى. ²³د ډيوى رڼا به بيا هيچرې په تا کښې رنړا نۀ کوى. د زوم او ناوې آواز به بيا هيچرې په تا کښې وانۀ ورېدے شى. ځکه چې ستا سوداګر د زمکې لوى خلق وُو، او ټول قومونه ستا په جادو باندې ودوکه کړے شول. ²⁴په هغې کښې د نبيانو او مقدسينو وينه وموندلے شوه، او د هغه ټولو چې په زمکه باندې حلال شوى وُو.“