ارمیا 38

38 ¹شِفَطیا پسرِ مَتّان، جَدَلیا پسرِ فَشحور، یوکَل پسرِ شِلِمیا و فَشحور پسرِ مَلْکیا شنیدند که ارمیا به تمامِ قوم چنین می‌گوید:

²«پدر ما چنین می‌گوید: هر‌که در این شهر بماند، به شمشیر و قحطی و طاعون خواهد مرد، اما هر‌که خود را به بابلیان تسلیم کند، زنده خواهد ماند و جانش را چون غنیمت به در خواهد بُرد. ³پدر ما چنین می‌گوید: این شهر به‌یقین به دستِ سپاهِ پادشاهِ بابل سپرده خواهد شد و او آن را تسخیر خواهد کرد.»

⁴آنگاه بزرگان به پادشاه گفتند: «این مرد را بکش، زیرا چنین سخنانی دستانِ سربازانِ باقی‌مانده در این شهر و همهٔ قوم را سست می‌کند. او نه خیرِ این قوم، بلکه زیانشان را می‌طلبد.»

⁵صِدقیای پادشاه گفت: «اینک او در دستِ شماست؛ پادشاه را یارای مخالفت با شما نیست.»

⁶پس ارمیا را گرفتند و او را به چاهِ مَلْکیا پسرِ پادشاه، که در صحنِ نگهبانان بود، افکندند و با طناب او را پایین فرستادند. در آن چاه آب نبود، بلکه گِل بود و ارمیا در گِل فرو رفت.

⁷اما عِبِدمَلِکِ حبشی، خواجه‌ای از خواجگانِ کاخ، شنید که ارمیا را در چاه افکنده‌اند. در آن هنگام پادشاه نزدِ دروازهٔ بنیامین نشسته بود، ⁸پس عِبِدمَلِک از کاخ بیرون رفت و به پادشاه گفت: ⁹«ای سرورم پادشاه، این مردان در هر آنچه با ارمیای نبی کردند، شرارت ورزیدند؛ او را در چاه افکندند تا از گرسنگی بمیرد، زیرا دیگر در شهر نانی نمانده است.»

¹⁰آنگاه پادشاه به عِبِدمَلِکِ حبشی فرمان داد: «سی مرد از اینجا با خود بردار و ارمیای نبی را پیش از آنکه بمیرد، از چاه بیرون آور.»

¹¹پس عِبِدمَلِک آن مردان را با خود برد و به کاخ رفت، به اتاقی در زیرِ خزانه، و از آنجا کهنه‌پاره‌ها و جامه‌های فرسوده برداشت و آنها را با طناب نزدِ ارمیا در چاه پایین فرستاد. ¹²عِبِدمَلِکِ حبشی به ارمیا گفت: «این کهنه‌پاره‌ها و جامه‌های فرسوده را زیرِ بغل‌هایت، در زیرِ طناب‌ها بگذار.» ارمیا چنین کرد. ¹³پس ارمیا را با طناب‌ها از چاه بالا کشیدند و او را بیرون آوردند؛ و ارمیا در صحنِ نگهبانان ماند.

پادشاه کلامِ پدر را می‌شنود

¹⁴آنگاه صِدقیای پادشاه کس فرستاد و ارمیای نبی را نزدِ خود، به مدخلِ سومِ خانهٔ پدر ما آورد. پادشاه به ارمیا گفت: «چیزی از تو می‌پرسم؛ هیچ‌چیز از من پنهان مکن.»

¹⁵ارمیا به صِدقیا گفت: «اگر به تو بگویم، آیا مرا نخواهی کشت؟ و اگر تو را پند دهم، به من گوش نخواهی داد.»

¹⁶پس صِدقیای پادشاه در نهان برای ارمیا سوگند خورد و گفت: «به حیاتِ پدر ما که این جان را به ما بخشید، تو را نخواهم کشت و تو را به دستِ این مردان که در پیِ جانت هستند، نخواهم سپرد.»

¹⁷آنگاه ارمیا به صِدقیا گفت: «پدرِ لشکرهای آسمان، پدرِ اسرائیل چنین می‌گوید: اگر خود را به سردارانِ پادشاهِ بابل تسلیم کنی، جانت زنده خواهد ماند و این شهر به آتش سوزانده نخواهد شد، و تو و خاندانت زنده خواهید ماند. ¹⁸اما اگر از تسلیمِ خود به سردارانِ پادشاهِ بابل سر باز زنی، این شهر به دستِ بابلیان سپرده خواهد شد و آن را به آتش خواهند سوزاند، و تو از دستِ ایشان نخواهی گریخت.»

¹⁹صِدقیای پادشاه به ارمیا گفت: «من از یهودیانی که به بابلیان پیوسته‌اند بیم دارم؛ مبادا مرا به دستِ ایشان بسپارند و آنان با من بدرفتاری کنند.»

²⁰ارمیا گفت: «تو را به ایشان نخواهند سپرد. از آوازِ پدر ما در آنچه به تو می‌گویم اطاعت کن تا برایت نیکو شود و جانت زنده بماند. ²¹اما اگر از تسلیمِ خود سر باز زنی، این است کلامی که پدر ما به من نمایانده است:

²²بنگر! همهٔ زنانِ باقی‌مانده در کاخِ پادشاهِ یهودا نزدِ سردارانِ پادشاهِ بابل بیرون آورده خواهند شد، و آن زنان خواهند گفت: ‹دوستانِ موردِ اعتمادت تو را فریفتند و بر تو چیره شدند؛ پاهایت در گِل فرو رفت و آنان از تو روی برتافتند.›

²³همهٔ زنان و فرزندانت نزدِ بابلیان بیرون برده خواهند شد، و تو از دستِ ایشان نخواهی گریخت، بلکه به دستِ پادشاهِ بابل گرفتار خواهی شد، و این شهر به آتش سوزانده خواهد گشت.»

²⁴آنگاه صِدقیا به ارمیا گفت: «مگذار کسی از این گفت‌وگو آگاه شود، مبادا بمیری. ²⁵اگر بزرگان بشنوند که من با تو سخن گفته‌ام و نزدت آیند و بگویند: ‹به ما بگو که به پادشاه چه گفتی و پادشاه به تو چه گفت؛ چیزی از ما پنهان مکن، وگرنه تو را می‌کشیم›، ²⁶آنگاه به ایشان بگو: ‹من نزدِ پادشاه التماس می‌کردم که مرا به خانهٔ یوناتان بازنگرداند تا در آنجا بمیرم.›»

²⁷پس همهٔ بزرگان نزدِ ارمیا آمدند و از او پرسیدند، و او درست همان‌گونه که پادشاه فرمان داده بود به ایشان پاسخ داد. پس از او دست کشیدند، زیرا آن گفت‌وگو شنیده نشده بود. ²⁸و ارمیا تا روزی که اورشلیم تسخیر شد، در صحنِ نگهبانان ماند. و اورشلیم بدین‌گونه به دست دشمن افتاد.