خروج 22

22 ¹«هر که گاو یا گوسفندی بدزدد و آن را بکشد یا بفروشد، باید در برابر گاو، پنج گاو و در برابر گوسفند، چهار گوسفند بدهد. ²اگر دزدی به هنگام رخنه‌کردن گرفتار شود و کتک بخورد و بمیرد، خونی بر گردن کسی نیست. ³اما اگر آفتاب بر او برآمده باشد، خونش بر گردن اوست. او باید جبران کند؛ و اگر چیزی ندارد، در برابر دزدی‌اش فروخته شود. ⁴اگر حیوان دزدیده‌شده—گاو یا الاغ یا گوسفند—زنده در دست او یافت شود، باید دو برابر جبران کند.

⁵«اگر کسی چارپایان خود را رها کند و آنها در کشتزار یا تاکستان دیگری بچرند، باید از بهترین کشتزار و بهترین تاکستان خود جبران کند.

⁶«اگر آتشی سرایت کند و به خارها بگیرد و خرمنِ چیده‌شده یا غله‌ی ایستاده یا کشتزار را بسوزاند، هر که آتش را افروخته، باید تمام‌وکمال جبران کند.

⁷«اگر کسی نقره یا کالایی را به همسایه‌اش بسپارد و آن از خانه‌ی او دزدیده شود، دزد—اگر گرفتار شود—باید دو برابر بازپس دهد. ⁸اگر دزد یافت نشود، صاحبِ خانه باید به حضور پدر ما بیاید تا معلوم شود که آیا او دست به مال همسایه‌اش دراز کرده است یا نه. ⁹در هر دعوایی بر سر گاو، الاغ، گوسفند، جامه یا هر چیز گم‌شده‌ای که کسی آن را از آنِ خود بخواند، هر دو باید به حضور پدر ما بیایند؛ و هر که را پدر ما محکوم کند، باید دو برابر به همسایه‌اش بپردازد.

¹⁰«اگر کسی الاغ، گاو، گوسفند یا هر حیوانی را برای نگهداری به همسایه‌اش بسپارد و آن حیوان بمیرد یا آسیب ببیند یا بی‌آنکه کسی ببیند ربوده شود، ¹¹سوگندی به حضور من میان آن دو کار را فیصله می‌دهد: که آن نگهدارنده دست به مال همسایه‌اش دراز نکرده است. صاحبش این را می‌پذیرد و جبرانی لازم نیست. ¹²اما اگر آن حیوان به‌راستی از او دزدیده شده باشد، باید به صاحبش جبران کند. ¹³اگر دریده شده باشد، باید آن را همچون گواه بیاورد؛ برای حیوانِ دریده‌شده چیزی بدهکار نیست.

¹⁴«اگر کسی حیوانی از همسایه‌اش به عاریت گیرد و آن آسیب ببیند یا بمیرد و صاحبش حاضر نباشد، جبرانِ کامل لازم است. ¹⁵اگر صاحبش با آن بوده باشد، چیزی بدهکار نیست؛ و اگر آن حیوان کرایه شده بود، کرایه‌اش جبرانِ آن زیان است.

آبروی دختری جوان

¹⁶«اگر مردی دوشیزه‌ای نامزدنشده را بفریبد و با او همبستر شود، باید مهر او را بپردازد و او را به زنی گیرد. ^a a v16 مهر، پرداختی رسمی بود که به‌رسم، هنگام ازدواج به پدرِ عروس داده می‌شد. ¹⁷اگر پدرش قاطعانه از دادنِ او به وی سر باز زند، آن مرد باید نقره‌ای برابر مهرِ دوشیزگان بپردازد.

¹⁸«جادوگر را زنده مگذار.

¹⁹«هر که با حیوانی درآمیزد، بی‌گمان باید کشته شود.

²⁰«هر که برای خدایی جز من، تنها، قربانی کند، باید به‌کلی نابود گردد.

²¹«بر غریبه ستم و جور مکن، زیرا شما نیز در سرزمین مصر غریبه بودید.

²²«هیچ بیوه‌زن یا یتیمی را آزار مرسان. ²³اگر ایشان را آزار رسانی و آنان نزد من فریاد برآورند، بی‌گمان فریادشان را خواهم شنید. ²⁴خشمم شعله‌ور خواهد شد و شما را به شمشیر خواهم کشت—آنگاه زنانتان بیوه و فرزندانتان یتیم خواهند شد.

²⁵«اگر به قومِ من، به بینوایی که در میان شماست، پول قرض دهی، همچون طلبکار با او رفتار مکن و از او سود مگیر. ²⁶اگر ردای همسایه‌ات را به گرو برگیری، باید پیش از غروب آفتاب آن را به او بازگردانی، ²⁷زیرا این تنها پوششِ اوست، ردایی برای تنِ او. در چه بخوابد؟ چون نزد من فریاد برآورد، خواهم شنید، زیرا من شفیقم.

²⁸«به پدر ما ناسزا مگو و بر فرمانروای قومت لعنت مفرست.

²⁹«در دادنِ فراوانیِ خرمن و شیره‌ات درنگ مکن. نخست‌زاده‌ی پسرانت را به من بده. ³⁰با گاو و گوسفندت نیز چنین کن: هفت روز آن را با مادرش نگاه دار، سپس در روز هشتم آن را به من بده.

³¹«برای من قومی مقدّس باشید. گوشتِ دریده‌شده به دندانِ درندگان در صحرا را مخورید—آن را نزد سگان بیندازید.»