اعمال رسولان 9

9 ¹اما سولُس که هنوز از تهدید و کشتار بر ضد شاگردان خداوند دم می‌زد، نزد کاهن اعظم رفت، ²و از او نامه‌هایی برای کنیسه‌های دمشق خواست، تا اگر کسانی را از پیروان آن طریق بیابد، چه مرد و چه زن، ایشان را دست‌بسته به اورشلیم بیاورد. ^a a v2 «آن طریق» نخستین نامی بود که به پیروان عیسی داده شد، پیش از آنکه مسیحی خوانده شوند. ³چون در سفر بود و به دمشق نزدیک می‌شد، ناگاه نوری از آسمان گرداگردش درخشید.

⁴بر زمین افتاد و صدایی شنید که می‌گفت: «سولُس، سولُس، چرا مرا آزار می‌رسانی؟»

⁵گفت: «خداوندا، تو کیستی؟» پاسخ داد: «من عیسی هستم، همان که تو آزارش می‌رسانی.

⁶اما برخیز و به شهر درآی، و آنچه باید بکنی به تو گفته خواهد شد.»

⁷مردانی که همراهش سفر می‌کردند خاموش و مبهوت ایستادند؛ صدا را می‌شنیدند، اما کسی را نمی‌دیدند. ⁸سولُس از زمین برخاست، ولی با آنکه چشمانش باز بود چیزی نمی‌دید؛ پس دستش را گرفتند و او را به دمشق آوردند. ⁹سه روز نابینا بود و نه چیزی خورد و نه نوشید.

¹⁰در دمشق شاگردی بود به نام حَنانیا. خداوند در رؤیا به او گفت: «حَنانیا.» او پاسخ داد: «بله خداوندا، اینک من اینجا هستم.»

¹¹خداوند به او گفت: «برخیز و به کوچه‌ای که راست نامیده می‌شود برو، و در خانهٔ یهودا سراغ مردی از اهل طرسوس به نام سولُس را بگیر، زیرا او در حال دعاست، ¹²و در رؤیا مردی به نام حَنانیا را دیده است که می‌آید و بر او دست می‌گذارد تا دیگر بار بینا شود.»

¹³حَنانیا پاسخ داد: «خداوندا، از بسیاری دربارهٔ این مرد شنیده‌ام، که چه آزارها بر مقدّسان تو در اورشلیم رسانده است. ¹⁴و اینجا نیز از سران کاهنان اختیار دارد تا همهٔ کسانی را که نام تو را می‌خوانند دست‌بسته کند.»

¹⁵اما خداوند به او گفت: «برو، زیرا این مرد ظرف برگزیدهٔ من است تا نام مرا در برابر قوم‌ها و پادشاهان و بنی‌اسرائیل ببرد. ¹⁶زیرا به او نشان خواهم داد که برای نام من چقدر باید رنج بکشد.»

¹⁷پس حَنانیا رفت و به آن خانه درآمد. دست بر سولُس نهاد و گفت: «ای برادر سولُس، خداوند عیسی که در راهی که می‌آمدی بر تو ظاهر شد، مرا فرستاده است تا دیگر بار بینا شوی و از روح‌القدس پر گردی.» ¹⁸در دم چیزی همچون فلس از چشمانش فرو افتاد و بینایی خود را بازیافت. پس برخاست و تعمید گرفت، ¹⁹و چون غذا خورد، نیرویش بازگشت. چند روزی با شاگردان در دمشق ماند، ²⁰و بی‌درنگ در کنیسه‌ها به موعظهٔ عیسی پرداخت، که او پسرِ پدر ما است. ²¹همهٔ کسانی که می‌شنیدند در شگفت شدند و گفتند: «آیا این همان مرد نیست که در اورشلیم میان خوانندگان این نام چنان آشوبی برپا کرد؟ و مگر برای همین به اینجا نیامده که ایشان را دست‌بسته نزد سران کاهنان ببرد؟»

²²اما سولُس روزبه‌روز نیرومندتر می‌شد و با اثبات اینکه این همان مسیح است، یهودیان ساکن دمشق را مبهوت می‌ساخت.

²³چون روزهای بسیاری گذشت، یهودیان توطئه کردند تا او را بکشند، ²⁴اما سولُس از توطئهٔ ایشان آگاه شد؛ آنان شب و روز بر دروازه‌ها کشیک می‌دادند تا او را بکشند، ²⁵ولی شاگردانش شبانه او را در سبدی از دیوار پایین فرستادند.

²⁶چون به اورشلیم رسید، کوشید تا به شاگردان بپیوندد، اما همه از او می‌ترسیدند و باور نمی‌کردند که او شاگرد است. ²⁷اما برنابا او را نزد رسولان برد و برایشان بازگفت که چگونه سولُس در راه خداوند را دیده و او با وی سخن گفته است، و چگونه در دمشق دلیرانه به نام عیسی موعظه کرده است. ²⁸پس با ایشان ماند و آزادانه در اورشلیم رفت‌وآمد می‌کرد و دلیرانه به نام خداوند سخن می‌گفت. ²⁹او با یونانی‌مآبان سخن می‌گفت و مباحثه می‌کرد، اما آنان در پی کشتنش بودند. ^b b v29 یونانی‌مآبان: یهودیان یونانی‌زبانی که زبان و فرهنگ یونانی را پذیرفته بودند. ³⁰چون برادران این را دانستند، او را به قیصریه بردند و از آنجا به طرسوس روانه‌اش کردند.

پسر به‌دست پطرس اینیاس را شفا می‌دهد

³¹پس کلیسا در سراسر یهودیه و جلیل و سامره آرامش یافت و استوار شد؛ و در ترس خداوند رفتار می‌کرد و به تسلی روح‌القدس بر شمارش افزوده می‌شد.

³²چون پطرس در میان همهٔ ایمانداران سفر می‌کرد، نزد مقدّسان ساکن لُدّه نیز فرود آمد. ³³در آنجا مردی را به نام اینیاس یافت که هشت سال بستری و مفلوج بود. ³⁴پطرس به او گفت: «اینیاس، عیسی مسیح تو را شفا می‌دهد. برخیز و بستر خود را جمع کن.» او در دم برخاست. ³⁵و همهٔ ساکنان لُدّه و شارون او را دیدند و به‌سوی خداوند بازگشتند.

³⁶در یافا شاگردی بود به نام طابیتا، که به معنی دورکاس است. او سرشار از کارهای نیک و دستگیری از تنگدستان بود. ^c c v36 طابیتا (آرامی) و دورکاس (یونانی) هر دو به معنی «غزال» است. ³⁷در آن روزها بیمار شد و درگذشت؛ پس او را شستند و در بالاخانه‌ای گذاشتند. ³⁸چون لُدّه به یافا نزدیک بود، شاگردان که شنیدند پطرس در آنجاست، دو مرد نزد او فرستادند و به اصرار گفتند: «در آمدن نزد ما درنگ مکن.» ³⁹پس پطرس برخاست و با ایشان رفت. چون رسید، او را به بالاخانه بردند. همهٔ بیوه‌زنان گریان بر گِردش ایستادند و پیراهن‌ها و رداهایی را که دورکاس در زمان همراهی‌شان دوخته بود نشان می‌دادند. ⁴⁰پطرس همه را بیرون کرد و زانو زد و دعا نمود. سپس رو به‌سوی جسد کرد و گفت: «طابیتا، برخیز.» او چشمانش را گشود و چون پطرس را دید، برنشست. ⁴¹پطرس دستش را به او داد و او را برخیزانید. آنگاه مقدّسان و بیوه‌زنان را فراخواند و او را زنده به ایشان سپرد. ⁴²این خبر در سراسر یافا پیچید و بسیاری به خداوند ایمان آوردند. ⁴³و پطرس روزهای بسیاری در یافا نزد مردی دبّاغ به نام شمعون ماند.