Η πτώση του Εφραΐμ από τη δόξα
Ο Εφραΐμ κάποτε προκαλούσε φόβο και τώρα πεθαίνει, με είδωλα φτιαγμένα από τεχνίτες και ευημερία που γέννησε τη λήθη. Ο Πατέρας μας λέει ότι θα τους συναντήσει σαν αρκούδα που της άρπαξαν τα μικρά. Ένας στίχος για λύτρωση από τον τάφο περνά σαν αστραπή, και ύστερα κλείνει με φρικτή βία.
13 1Όταν μιλούσε ο Εφραΐμ, όλοι έτρεμαν· ήταν εξυψωμένος στον Ισραήλ. Όμως έγινε ένοχος εξαιτίας του Βάαλ, και πέθανε.
2Και τώρα αμαρτάνουν όλο και περισσότερο, φτιάχνοντας για τον εαυτό τους χυτά είδωλα—ασημένια αγάλματα σχηματισμένα με τη δική τους τέχνη, όλα τους έργα τεχνιτών. Σ' αυτά λένε: «Όσοι προσφέρουν θυσία ας φιλήσουν τα μοσχάρια!» 3Γι' αυτό θα είναι σαν την πρωινή ομίχλη, σαν τη δροσιά που νωρίς χάνεται, σαν το άχυρο που στροβιλίζεται από το αλώνι, και σαν τον καπνό από ένα παράθυρο.
4Εγώ όμως είμαι ο Πατέρας σου, που σε έβγαλα από τη γη της Αιγύπτου· δεν αναγνωρίζεις άλλον Πατέρα παρά μόνο εμένα, και εκτός από μένα δεν υπάρχει σωτήρας. 5Εγώ σε γνώρισα στην έρημο, στη γη της φλογερής ξηρασίας. 6Όταν τους έθρεψα, χόρτασαν· χόρτασαν, και η καρδιά τους υπερηφανεύτηκε· γι' αυτό με ξέχασαν. 7Έτσι έγινα γι' αυτούς σαν λιοντάρι· σαν λεοπάρδαλη παραμονεύω δίπλα στον δρόμο. 8Θα πέσω πάνω τους σαν αρκούδα που της πήραν τα μικρά της· θα σκίσω το περίβλημα της καρδιάς τους. Εκεί θα τους καταβροχθίσω σαν λιοντάρι, όπως θα τους ξέσκιζε ένα άγριο θηρίο.
9Ισραήλ, φέρνεις την καταστροφή στον εαυτό σου, καθώς αντιστέκεσαι σ' εμένα—εναντίον του βοηθού σου. 10Πού είναι τώρα ο βασιλιάς σου, για να σε σώσει σε όλες τις πόλεις σου; Πού είναι οι άρχοντές σου, για τους οποίους έλεγες: «Δώσε μου βασιλιά και άρχοντες»; 11Σου έδωσα βασιλιά μέσα στον θυμό μου, και μέσα στην οργή μου τον πήρα πίσω.
12Η ενοχή του Εφραΐμ είναι σφραγισμένη· η αμαρτία του είναι φυλαγμένη. 13Οι πόνοι της γέννας έρχονται γι' αυτόν, όμως είναι γιος ασύνετος· γιατί όταν έρθει η ώρα, δεν βγαίνει από το άνοιγμα της μήτρας. a a v13 Η εικόνα είναι ενός μωρού που αρνείται να βγει κατά τη γέννα — ο Εφραΐμ είναι τόσο ανόητος, ώστε δεν ανταποκρίνεται στην κρίση που καλεί σε μετάνοια.
14Από τη δύναμη του τάφου θα τους εξαγοράσω· από τον θάνατο θα τους λυτρώσω. Πού είναι, θάνατε, οι πληγές σου; Πού είναι, τάφε, η καταστροφή σου; Η μεταμέλεια είναι κρυμμένη από τα μάτια μου. b b v14 Όταν ο Ιησούς αναστήθηκε από τον τάφο, ο Πατέρας μας μετέτρεψε αυτά ακριβώς τα λόγια σε κραυγή νίκης — ο Παύλος τα επαναλαμβάνει: «Θάνατε, πού είναι το κεντρί σου;» Ο τάφος δεν μπόρεσε να κρατήσει τα παιδιά που ήρθε να εξαγοράσει ο Πατέρας μας.
15Αν και ανθεί ανάμεσα στα καλάμια, θα έρθει ανατολικός άνεμος— άνεμος του Πατέρα μας που ανεβαίνει από την έρημο. Η πηγή του θα στερέψει και η βρύση του θα ξεραθεί· ο ανατολικός άνεμος θα λεηλατήσει τον θησαυρό του από κάθε πολύτιμο πράγμα. 16Η Σαμάρεια θα σηκώσει την ενοχή της, επειδή επαναστάτησε ενάντια στον Πατέρα της. Θα πέσουν από το σπαθί· τα μικρά τους θα συντριβούν, και οι έγκυες γυναίκες τους θα ξεσκιστούν.
