هوشع 13

13 ¹چون اِفرایِم سخن می‌گفت، لرزه در می‌گرفت؛ او در اسرائیل سرافراز بود. اما به‌سبب بَعل مجرم گشت و مُرد.

²و اکنون بیش از پیش گناه می‌ورزند، و برای خود بت‌های ریخته‌شده می‌سازند—تمثال‌های نقره‌ای که به مهارت خویش شکل داده‌اند، همه ساختهٔ دست صنعتگران. دربارهٔ اینها می‌گویند: «بگذارید آنان که قربانی می‌گذرانند، گوساله‌ها را ببوسند!» ³پس همچون مِه بامدادی خواهند بود، همچون شبنمی که زود می‌پرد، همچون کاهی که از خرمنگاه به گِرد می‌آید، و همچون دودی که از روزنه بیرون می‌رود.

⁴اما من پدر تو هستم، همان که تو را از سرزمین مصر بیرون آورد؛ جز من پدری نمی‌شناسی، و جز من نجات‌دهنده‌ای نیست. ⁵این من بودم که تو را در بیابان شناختم، در سرزمین خشکسالی سوزان. ⁶چون ایشان را خوراک دادم، سیر شدند؛ سیر شدند و دلشان مغرور گشت؛ از این رو مرا فراموش کردند. ⁷پس برای ایشان همچون شیر گشته‌ام؛ همچون پلنگ در کنار راه در کمین می‌نشینم. ⁸همچون خرسی که بچه‌هایش را ربوده باشند، بر ایشان خواهم تاخت؛ پردهٔ دلشان را خواهم درید. آنجا همچون شیر ایشان را خواهم بلعید، چنان‌که جانوری وحشی ایشان را بدَرَد.

⁹ای اسرائیل، با ضدّیت با من—با یاور خویش—خویشتن را به نابودی می‌کشانی. ¹⁰اکنون پادشاهت کجاست، تا تو را در همهٔ شهرهایت نجات دهد؟ حاکمانت کجایند، همانان که دربارهٔ ایشان گفتی: «پادشاه و سرورانی به من بده»؟ ¹¹در خشم خود پادشاهی به تو دادم، و در غضب خویش او را باز گرفتم.

¹²تقصیر اِفرایِم مُهر و بسته شده است؛ گناهش انبار گشته است. ¹³دردهای زایمان بر او می‌آید، اما او پسری نابخرد است؛ زیرا چون هنگام آن فرا می‌رسد، از دهانهٔ رَحِم بیرون نمی‌آید. ^a a v13 تصویر، تصویرِ نوزادی است که در هنگام تولد از بیرون‌آمدن سر باز می‌زند — اِفرایِم چنان نابخرد است که به بحرانی که او را به توبه فرا می‌خوانَد پاسخ نمی‌دهد.

¹⁴از چنگ گور ایشان را فدیه خواهم داد؛ از مرگ ایشان را باز خواهم خرید. ای مرگ، بلایای تو کجاست؟ ای گور، ویرانی تو کجاست؟ پشیمانی از دیدگان من پنهان است. ^b b v14 چون عیسی از گور برخاست، پدر ما همین کلمات را به فریاد پیروزی بدل ساخت — پولس آنها را بازتاب می‌دهد: «ای مرگ، نیش تو کجاست؟» گور نتوانست فرزندانی را که پدر ما برای فدیه‌دادنشان آمد، در خود نگاه دارد.

¹⁵هرچند او در میان نِیزار شکوفا شود، بادی از مشرق خواهد آمد— بادِ پدر ما که از بیابان برمی‌خیزد. چشمه‌اش خشک و منبعش خشکیده خواهد شد؛ باد مشرقی گنجینه‌اش را از هر چیز گران‌بها غارت خواهد کرد. ¹⁶سامِرِه تقصیر خود را متحمل خواهد شد، زیرا بر پدر خویش عِصیان ورزیده است. ایشان به دَمِ شمشیر خواهند افتاد؛ کودکانشان تکه‌تکه خواهند شد، و زنان آبستنشان شکم‌دریده خواهند گشت.