Efrayim'in Görkemden Düşüşü
Efrayim bir zamanlar korku salardı, şimdi ölüyor; zanaatkârların yaptığı putlar ve unutkanlık doğuran bir bolluk var. Babamız onları yavruları alınmış bir ayı gibi karşılayacağını söyler. Ölüler diyarından fidyeyle kurtarmaya dair bir dize bir an parlayıp geçer, sonra bölüm korkunç bir şiddetle kapanır.
13 1Efrayim konuştuğunda titreme olurdu; İsrail'de yüceltilmişti. Ama Baal yüzünden suçlu oldu ve öldü.
2Şimdi ise gitgide daha çok günah işliyorlar; kendilerine dökme putlar yapıyorlar— kendi ustalıklarıyla biçimlendirdikleri gümüş suretler, hepsi de zanaatçıların işi. Bunlar için, «Kurban sunanlar buzağıları öpsün!» diyorlar. 3Bu yüzden sabah sisi gibi, erkenden kaybolup giden çiy gibi, harman yerinden savrulan saman gibi, pencereden çıkan duman gibi olacaklar.
4Ama ben, seni Mısır diyarından çıkaran Baban'ım; benden başka Baba tanımazsın, benden başka kurtarıcı da yoktur. 5Seni çölde, kavurucu kuraklık diyarında tanıyan bendim. 6Onları beslediğimde doydular; doydular ve yürekleri gururlandı; bu yüzden beni unuttular. 7Bu yüzden onlara bir aslan gibi oldum; bir leopar gibi yol kenarında pusuya yatarım. 8Yavrularından yoksun bırakılmış bir ayı gibi üzerlerine saldıracağım; yüreklerinin zarını yırtıp açacağım. Orada onları bir aslan gibi yiyip bitireceğim, yabanıl bir hayvanın parçalayacağı gibi.
9İsrail, bana—yardımcına karşı çıkarak kendi başına yıkım getiriyorsun. 10Şimdi nerede kralın, bütün kentlerinde seni kurtaracak olan? Nerede önderlerin—hani onlar için, «Bana bir kral ve önderler ver» demiştin? 11Öfkemle sana bir kral verdim, gazabımla da onu geri aldım.
12Efrayim'in suçu mühürlenip saklanmıştır; günahı biriktirilmiştir. 13Doğum sancıları onun için geliyor, ama o akılsız bir oğuldur; çünkü vakit geldiğinde, rahmin ağzından dışarı çıkmaz. a a v13 Buradaki görüntü, doğarken dünyaya gelmeyi reddeden bir bebeğin görüntüsüdür — Efrayim, tövbeye çağıran bu bunalıma karşılık veremeyecek kadar akılsızdır.
14Onları ölüler diyarının gücünden fidyeyle kurtaracağım; ölümden kurtaracağım onları. Ey Ölüm, nerede belaların? Ey ölüler diyarı, nerede yıkımın? Pişmanlık gözlerimden gizlenmiştir. b b v14 İsa mezardan dirildiğinde, Babamız bu sözleri bir zafer çığlığına dönüştürdü — Pavlus onları yineler: «Ey ölüm, dikenin nerede?» Mezar, Babamız'ın fidyeyle kurtarmaya geldiği çocukları tutamadı.
15Kamışlar arasında serpilip gelişse de, bir doğu rüzgârı gelecek— çölden yükselen, Babamız'ın bir rüzgârı. Pınarı kuruyacak, kaynağı çekilecek; doğu rüzgârı her değerli eşyayı hazinesinden yağmalayacak. 16Samiriye suçunu taşıyacak, çünkü Babası'na başkaldırdı. Kılıçtan geçecekler; yavruları paramparça edilecek, gebe kadınlarının karnı yarılacak.
