Efrayimning ulugʻvorlikdan qulashi
Efrayim bir vaqtlar qoʻrquv solardi, endi esa oʻlmoqda: butlarini hunarmandlar yasagan, farovonlik esa unutishni tugʻdirgan. Otamiz ularga bolalaridan judo boʻlgan ayiqdek duch kelishini aytadi. Goʻrdan toʻlov evaziga qutqarish haqidagi satr chaqnab oʻtadi, soʻng bob dahshatli zoʻravonlik bilan yopiladi.
13 1Efrayim gapirganda, titroq tushardi; u Isroilda ulugʻlangan edi. Lekin u Baal orqali aybdor boʻldi va halok boʻldi.
2Endi esa ular borgan sari koʻproq gunoh qilmoqdalar, oʻzlariga quyma butlar yasamoqdalar — oʻz mahorati bilan ishlangan kumush haykallar, hammasi hunarmandlar qoʻlining ishi. Ularga shunday deydilar: “Qurbonlik qiluvchilar buzoqlarni oʻpsinlar!” 3Shuning uchun ular tongdagi tuman kabi, erta tongda tarqaydigan shabnam kabi, xirmondan uchib ketadigan somon kabi va tuynukdan chiqqan tutun kabi boʻladilar.
4Lekin Men seni Misr yurtidan olib chiqqan Otangdirman; Mendan boʻlak Otani tan olmaysan, Mendan oʻzga najotkor ham yoʻq. 5Seni sahroda, qovjiragan qurgʻoqchilik yurtida bilgan Men edim. 6Men ularni boqqanimda, ular toʻydilar; toʻydilar-u, yuraklari manmanlashdi; shuning uchun ular Meni unutdilar. 7Shunday qilib, Men ular uchun sher kabi boʻldim; qoplon kabi yoʻl boʻyida pisib yotaman. 8Bolalaridan judo boʻlgan ayiq kabi ularning ustiga tashlanaman; yuraklarining pardasini yirtib ochaman. Oʻsha yerda ularni sher kabi yeb bitiraman, yovvoyi hayvon kabi ularni tilka-pora qilaman.
9Ey Isroil, Menga — yordamchingga qarshi chiqib, oʻzingga halokat keltirmoqdasan. 10Endi podshohing qani, u barcha shaharlaringda seni qutqarsin? Hokimlaring qani? Ular haqida sen shunday deding: “Menga podshoh va amirlar ber”? 11Gʻazabimda senga podshoh berdim, qahrimda esa uni olib qoʻydim.
12Efrayimning aybi muhrlab qoʻyilgan; uning gunohi saqlab qoʻyilgan. 13Toʻlgʻoq ogʻriqlari unga keladi, lekin u aqlsiz oʻgʻildir; chunki vaqt-soati kelganda, u bachadon ogʻzidan chiqib kelmaydi. a a v13 Bu tugʻilish paytida chiqib kelishni istamaydigan chaqaloq tasviri — Efrayim tavbaga chaqirayotgan ushbu falokatga javob berolmaydigan darajada ahmoqdir.
14Men ularni goʻr qudratidan toʻlov toʻlab qutqaraman; oʻlimdan ularni xalos etaman. Ey oʻlim, vabolaring qani? Ey goʻr, halokating qani? Rahm qilish koʻzlarimdan yashirilgan. b b v14 Iso goʻrdan tirilganda, Otamiz aynan shu soʻzlarni gʻalaba nidosiga aylantirdi — Pavlus ularni takrorlaydi: “Ey oʻlim, nishting qani?” Goʻr Otamiz toʻlov toʻlab qutqargani kelgan farzandlarni ushlab turolmadi.
15U qamishlar orasida gullab-yashnasa-da, sharq shamoli keladi — sahrodan koʻtarilayotgan Otamizning shamoli. Uning bulogʻi qurib qoladi, favvorasi qovjiraydi; sharq shamoli uning xazinasidagi har bir qimmatbaho narsani talon-taroj qiladi. 16Samariya oʻz aybini koʻtaradi, chunki u oʻz Otasiga qarshi isyon koʻtardi. Ular qilichdan halok boʻladilar; goʻdaklari parcha-parcha qilinadi, homilador ayollarining qorni yoriladi.