افرائيم جو جلوي مان زوال
افرائيم ڪڏهن ڊپ جو سبب هو ۽ هاڻي مري رهيو آهي، ڪاريگرن جي ٺاهيل بتن سان ۽ اهڙي خوشحاليءَ سان جنهن وسارڻ پيدا ڪيو. اسان جو پيءُ چوي ٿو ته هو انهن سان ان رڇڻيءَ وانگر ملندو جنهن جا ٻچا کسيا ويا هجن. قبر مان ڇڏائڻ بابت هڪ سٽ چمڪي گذري وڃي ٿي، پوءِ باب خوفناڪ تشدد تي بند ٿئي ٿو.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 4–14
13 1جڏهن افرائيم ڳالهايو تہ ڏڪڻي پئجي ويندي هئي؛ هو اسرائيل ۾ سرفراز هو. پر بعل جي ڪري ڏوهاري ٿيو ۽ مري ويو.
2هاڻي اهي وڌ کان وڌ گناهه ڪن ٿا، پنهنجي لاءِ ڍاريل بت، چاندي جون مورتيون پنهنجي هنر سان ٺاهين ٿا، جي سڀ ڪاريگرن جو ڪم آهن. انهن بابت چون ٿا تہ ”جيڪي قربانيون ڏين ٿا، سي ڳئونءَ جي ٻچن کي چمن!“ 3تنهنڪري اهي صبح جي ڪوهيڙي وانگر ٿيندا، اوس وانگر جيڪا سوير ئي غائب ٿي وڃي ٿي، کل مان اُڏندڙ ڀُسي وانگر، ۽ دريءَ مان نڪرندڙ دونهين وانگر.
4پر آءٌ تنهنجو پيءُ آهيان، جنهن توکي مصر جي ملڪ مان ڪڍي آندو؛ تون مون کان سواءِ ڪنهن کي پيءُ نہ ڄاڻندين، ۽ مون کان سواءِ ڪو بچائيندڙ ناهي. 5مون ئي توکي بيابان ۾، ساڙيندڙ ڏڪار واري ملڪ ۾ سڃاتو. 6جڏهن مون کين کارايو تڏهن اهي ڍاپيا؛ ڍاپيا، ۽ سندن دل مغرور ٿي وئي؛ تنهنڪري مون کي وساري ڇڏيائون. 7تنهنڪري آءٌ سندن لاءِ شينهن جهڙو ٿي پيو آهيان؛ چيتي وانگر واٽ جي ڪناري تي گهات ۾ ويٺو آهيان. 8جنهن رڇڻيءَ جا ٻچا کسيا ويا هجن تنهن وانگر مٿن ڪڙڪندس؛ سندن دل جو پردو چيري ڇڏيندس. اتي شينهن وانگر کين ڳڙڪائي ويندس، جيئن جهنگلي جانور کين ڦاڙي ڇڏي.
9اي اسرائيل، تون منهنجي، يعني پنهنجي مددگار جي، خلاف ٿي پنهنجي تباهي پاڻ آڻين ٿو. 10هاڻي ڪٿي آهي تنهنجو بادشاهه، جيئن هو توکي تنهنجن سڀني شهرن ۾ بچائي؟ تنهنجا حاڪم ڪٿي آهن، جن جي باري ۾ تو چيو هو تہ ”مون کي بادشاهه ۽ سردار ڏي“؟ 11مون پنهنجي ڪاوڙ ۾ توکي بادشاهه ڏنو، ۽ پنهنجي غضب ۾ کيس کسي ورتو.
12افرائيم جو ڏوهه مهر ڪري رکيو ويو آهي؛ سندس گناهه سنڀالي رکيو ويو آهي. 13ڄڻڻ جون پيڙائون هن تي اچن ٿيون، پر هو بي سمجھ پٽ آهي؛ ڇاڪاڻ تہ جڏهن وقت اچي ٿو، تڏهن هو ڳڀ جي منهن وٽان نہ ٿو نڪري. a a v13 تصوير هڪ اهڙي ٻار جي آهي جيڪو ڄمڻ مهل ٻاهر اچڻ کان انڪار ڪري ٿو — افرائيم ايترو بي عقل آهي جو توبه لاءِ سڏ ڏيندڙ ڏکئي گھڙيءَ جو جواب نہ ٿو ڏئي.
14آءٌ کين قبر جي طاقت کان ڇڏائيندس؛ موت کان کين ڇڏائي وٺندس. اي موت، تنهنجون آفتون ڪٿي آهن؟ اي قبر، تنهنجي تباهي ڪٿي آهي؟ رحم منهنجين اکين کان لڪيل آهي. b b v14 جڏهن يسوع قبر مان جيئرو ٿي اٿيو، تڏهن اسان جي پيءُ انهن ئي لفظن کي فتح جي نعري ۾ بدلائي ڇڏيو — پولس انهن جي گونج ڪندي لکي ٿو تہ ”اي موت، تنهنجو ڏنگ ڪٿي آهي؟“ قبر انهن ٻارن کي جهلي نہ سگھي جن کي ڇڏائڻ لاءِ اسان جو پيءُ آيو.
15جيتوڻيڪ هو ڪانن جي وچ ۾ ڦلي ڦهلي ٿو، تڏهن بہ اوڀر جي هوا ايندي — اسان جي پيءُ جي هوا جيڪا بيابان مان اٿندي. سندس چشمو سڪي ويندو ۽ سندس سرچشمو خشڪ ٿي ويندو؛ اوڀر جي هوا سندس خزاني مان هر قيمتي شيءِ لُٽي ويندي. 16سامريه پنهنجي ڏوهه جو بار کڻندي، ڇاڪاڻ تہ هن پنهنجي پيءُ خلاف بغاوت ڪئي آهي. اهي تلوار سان ڪرندا؛ سندن ننڍڙا ٻار ٽڪر ٽڪر ڪيا ويندا، ۽ سندن حامله عورتون چيريون وينديون.
