Die mensdom vermeerder
Menslike boosheid het algeheel geword, en ons Vader is bedroef dat Hy mense hoegenaamd gemaak het. In plaas van 'n afstandelike uitspraak praat Hy met een man: presiese afmetings vir die ark, 'n beloofde verbond, en pare van elke skepsel. Noag doen alles soos hom beveel is.
6 1Toe die mensdom op die aarde begin vermeerder het en daar vir hulle dogters gebore is, 2het die seuns van goddelike afkoms gesien dat die dogters van menslike afkoms mooi was, en hulle het as vrouens geneem elkeen wat hulle gekies het. a a v2 Die vers plaas twee kategorieë wesens langs mekaar — dié van goddelike afkoms en dié van menslike afkoms — en noem ’n grens wat tussen hulle oorskry word. Christelike lesers het die wesens van goddelike afkoms óf as hemelse wesens óf as die vrome geslagslyn van Set verstaan; albei lesings berus op dieselfde punt wat die vers oor afkoms maak.
3Toe sê ons Vader: “My Gees sal nie vir ewig met die mensdom worstel nie, want hulle is vlees; hulle dae sal 120 jaar wees.”
4Die Nefilim was in daardie dae op die aarde, en ook daarna, toe die seuns van goddelike afkoms na die dogters van menslike afkoms gekom het, wat vir hulle kinders gebaar het. Hulle was die magtige manne van ouds, manne van naam. b b v4 Die paring van v.2 loop hier voort — wesens van goddelike afkoms verenig met wesens van menslike afkoms — die vereniging waaruit die Nefilim gekom het. Die vers hou sy fokus op daardie grens tussen die twee kategorieë.
5Ons Vader het gesien hoe groot die boosheid van die mens op die aarde geword het—elke gedagte en begeerte van hulle harte net altyd boos. 6Dit het hom bedroef dat hy die mensdom op die aarde gemaak het, en sy hart het met pyn gevul. c c v6 Ons Vader se hart breek wanneer sy kinders hulle teen hom keer. Dit is die eerste keer dat die Skrif ons Vader wys wat treur — nie afsydige oordeel nie, maar ’n Vader wie se hart pyn oor sy verlore kinders.
7Daarom het ons Vader gesê: “Ek sal die mensdom wat ek geskep het, van die aarde se oppervlak wegvee—mense, diere, kruipende goed en voëls van die hemel—want ek is spyt dat ek hulle gemaak het.”
8Maar Noag het genade in die oë van ons Vader gevind.
9Dit is die verhaal van Noag. Noag was ’n regverdige man, onberispelik onder die mense van sy tyd, en Noag het getrou met ons Vader gewandel.
Sem, Gam en Jafet
10En Noag het drie seuns gehad: Sem, Gam en Jafet. 11Die aarde was verdorwe voor ons Vader, en vol geweld. 12Ons Vader het gesien dat die aarde verdorwe was, want alle vlees het hulle weë op die aarde verdorwe.
13Toe sê ons Vader vir Noag: “Die einde van alle vlees het voor my gekom, want die aarde is vol geweld vanweë die mense. Ek gaan hulle saam met die aarde vernietig. 14Bou vir jou ’n ark van sipreshout; maak kamers daarin en bedek dit binne en buite met pik. d d v14 Pik was ’n teeragtige stof wat oor die hout gestryk is om die ark te verseël en die water buite te hou. 15Maak dit so: die ark omtrent 450 voet lank, vyf-en-sewentig voet wyd, vyf-en-veertig voet hoog. 16Maak ’n dak vir die ark, en werk dit af tot agtien duim van die bokant af. Sit ’n deur in sy sy, en bou dit met ’n onderste, middelste en boonste dek. 17Ek self bring vloedwaters oor die aarde om alle vlees met die asem van die lewe daarin onder die hemel te vernietig; alles op die aarde sal sterf. 18Maar ek sal my verbond met jou sluit, en jy sal die ark binnegaan—jy, jou seuns, jou vrou en jou seuns se vrouens saam met jou. 19Bring twee van elke lewende wese in die ark in om saam met jou lewend te hou—’n mannetjie en ’n wyfie. 20Van die voëls volgens hulle soort, die diere volgens hulle soort, elke kruipende ding van die grond volgens sy soort, twee van elk sal na jou toe kom om lewend gehou te word. 21Neem elke soort kos wat geëet kan word en bêre dit op; dit sal kos wees vir jou en vir hulle.”
22Noag het alles gedoen net soos ons Vader hom beveel het.