Ibtido 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹Yer yuzida insonlar koʻpaya boshlaganda va ularning qizlari tugʻilganda, ²ilohiy zotdan boʻlgan oʻgʻillar inson zotidan boʻlgan qizlarning goʻzal ekanini koʻrib, oʻzlari tanlagan har qaysisini xotinlikka olishdi. ^a a v2 Bu oyat ikki toifa zotni — ilohiy zotdan boʻlganlar bilan inson zotidan boʻlganlarni — yonma-yon qoʻyadi va ular orasida buzilayotgan chegarani koʻrsatadi. Masihiy oʻquvchilar ilohiy zotdan boʻlgan zotlarni yo samoviy mavjudotlar, yo Shisning taqvodor naslidir deb tushunib kelganlar; har ikki talqin ham oyat asl kelib chiqish haqida aytayotgan oʻsha bir fikrga tayanadi.

³Shunda Otamiz dedi: “Mening Ruhim inson bilan abadiy olishmaydi, chunki ular jismdir; ularning umri 120 yil boʻladi.”

⁴Oʻsha kunlarda, keyinchalik ham yer yuzida Nefiliylar bor edi. Oʻshanda ilohiy zotdan boʻlgan oʻgʻillar inson zotidan boʻlgan qizlarning oldiga kirib, ular bulardan farzand koʻrdilar. Bular qadimgi zamonning bahodirlari, nomdor kishilar edi. ^b b v4 2-oyatdagi juftlik bu yerda davom etadi — ilohiy zotdan boʻlgan zotlar inson zotidan boʻlgan zotlar bilan qoʻshildi — Nefiliylar aynan shu birikmadan paydo boʻldi. Oyat eʼtiborini oʻsha ikki toifa orasidagi chegaraga qaratishda davom etadi.

⁵Otamiz yer yuzida insonlarning yovuzligi naqadar ulkan boʻlganini koʻrdi — ularning qalbidagi har bir oʻy va istak doimo faqat yomonlik edi. ⁶U yer yuzida insonni yaratganidan afsuslandi va Uning yuragi alam bilan toʻldi. ^c c v6 Farzandlari Unga qarshi yuz oʻgirganda, Otamizning yuragi ezilib ketadi. Bu — Muqaddas Bitik Otamizning qaygʻurganini koʻrsatgan birinchi marta: befarq hukm emas, balki yoʻqolgan farzandlari uchun yuragi ogʻriyotgan Otaning qaygʻusi.

⁷Shuning uchun Otamiz dedi: “Men yaratgan insonni yer yuzidan supurib tashlayman — odamlarni, hayvonlarni, sudralib yuruvchilarni va osmon qushlarini — chunki ularni yaratganimdan afsusdaman.”

⁸Lekin Nuh Otamizning nazarida marhamat topdi.

⁹Bu Nuhning tarixidir. Nuh solih inson edi, oʻz zamonasining odamlari orasida benuqson edi va Nuh sodiqlik bilan Otamiz yoʻlidan yurardi.

Som, Hom va Yofas

¹⁰Nuhning uchta oʻgʻli bor edi: Som, Hom va Yofas. ¹¹Yer Otamiz oldida buzuq edi va zoʻravonlikka toʻlgandi. ¹²Otamiz yerning buzuq boʻlganini koʻrdi, chunki yer yuzidagi butun jism oʻz yoʻlini buzgandi.

¹³Shunda Otamiz Nuhga dedi: “Butun jismning oxiri Mening oldimga keldi, chunki insonlar tufayli yer zoʻravonlikka toʻlgan. Men ularni yer bilan birga halok qilaman. ¹⁴Oʻzingga sarv yogʻochidan bir kema yasa; uning ichida xonalar qil va ichi-tashqarisini qatron bilan qopla. ^d d v14 Qatron — yogʻochga surtiladigan, smolaga oʻxshash modda boʻlib, kemani zich qilib, suvni ichkariga oʻtkazmaslik uchun ishlatilgan. ¹⁵Uni mana shunday yasa: kemaning uzunligi taxminan 450 fut, eni yetmish besh fut, balandligi qirq besh fut boʻlsin. ¹⁶Kemaga tom yasa va uni tepasidan oʻn sakkiz dyuym qoldirib tugat. Yon tomoniga bir eshik oʻrnat va uni pastki, oʻrta hamda yuqori qavatli qilib qur. ¹⁷Mana, Men Oʻzim yer yuziga toʻfon suvlarini keltiraman, toki osmon ostida ichida hayot nafasi boʻlgan butun jismni halok qilay; yer yuzidagi har bir narsa oʻladi. ¹⁸Lekin Men sen bilan Oʻz ahdimni tuzaman va sen kemaga kirasan — sen, oʻgʻillaring, xotining va oʻgʻillaringning xotinlari sen bilan birga. ¹⁹Har bir tirik jonzotdan ikkitadan kemaga olib kir, toki sen bilan birga tirik qolsin — bir erkagi va bir urgʻochisi. ²⁰Qushlardan oʻz turiga koʻra, hayvonlardan oʻz turiga koʻra, yerda sudralib yuruvchilarning har biridan oʻz turiga koʻra, har biridan ikkitadan tirik qolishi uchun sening oldingga keladi. ²¹Yeyish mumkin boʻlgan har xil ozuqadan ol va uni gʻamlab qoʻy; bu sen uchun ham, ular uchun ham ozuqa boʻladi.”

²²Nuh Otamiz unga buyurgan hamma narsani xuddi shunday qildi.