پيدائش 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹جڏهن ڌرتيءَ تي انسان وڌڻ لڳا ۽ سندن ڌيئرون ڄائيون، ²تڏهن خدائي اصل وارن پٽن ڏٺو تہ انساني اصل واريون ڌيئرون سهڻيون آهن، تنهنڪري جنهن ڪنهن کي چاهيائون، تنهن کي زال بڻائي ورتائون. ^a a v2 هن آيت ۾ ٻن قسمن جا وجود گڏ ڪيا ويا آهن — خدائي اصل وارا ۽ انساني اصل وارا — ۽ انهن ٻنهي جي وچ واري هڪ حد جو پار ڪرڻ ٻڌايو ويو آهي. مسيحي پڙهندڙ خدائي اصل وارن کي يا تہ آسماني وجود، يا شيث جي ديندار نسل وارا سمجهندا آيا آهن؛ ٻئي سمجهاڻيون ان ئي ڳالھ تي بيٺل آهن جيڪا آيت اصل بابت چوي ٿي.

³پوءِ اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”منهنجو روح هميشہ لاءِ انسان سان نہ وڙهندو رهندو، ڇاڪاڻ تہ اهي جسم آهن؛ سندن ڏينهن هڪ سؤ ويهہ ورهيہ هوندا.“

⁴جڏهن خدائي اصل وارا پٽ انساني اصل واري ڌيئرن وٽ ويا ۽ انهن کين ٻار ڄڻيا، تڏهن انهن ڏينهن ۾، ۽ پوءِ بہ، ڌرتيءَ تي نفيليم هئا. اهي قديم زماني جا زورآور ۽ نامور مرد هئا. ^b b v4 هتي بہ ٻي آيت وارو جوڙو جاري آهي — خدائي اصل وارا وجود انساني اصل وارن سان گڏيا، ۽ ان ميلاپ مان نفيليم پيدا ٿيا. آيت پنهنجو ڌيان انهن ٻنهي قسمن جي وچ واري انهيءَ حد تي رکي ٿي.

⁵اسان جي پيءُ ڏٺو تہ ڌرتيءَ تي انسان جي بڇڙائي ڪيتري وڏي ٿي وئي آهي—سندن دلين جو هر خيال ۽ هر خواهش هر وقت رڳو بڇڙائي ئي هئي. ⁶کيس ڏک ٿيو جو هن ڌرتيءَ تي انسان کي بڻايو هو، ۽ سندس دل درد سان ڀرجي وئي. ^c c v6 اسان جي پيءُ جي دل تڏهن ڀڄي پوي ٿي جڏهن سندس ٻار کانئس منهن موڙين ٿا. پاڪ ڪتاب ۾ هي پهريون ڀيرو آهي جو اسان جو پيءُ غمگين ٿيل ڏيکاريو ويو آهي — اهو لاتعلق فيصلو نہ، پر اهڙي پيءُ جو درد آهي جنهن جي دل پنهنجن گم ٿيل ٻارن لاءِ ڏکندي آهي.

⁷تنهنڪري اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”جنهن انسان کي مون پيدا ڪيو، تنهن کي ڌرتيءَ جي منهن تان ميٽي ڇڏيندس—انسان، جانور، رينگندڙ جيت ۽ آسمان جا پکي—ڇاڪاڻ تہ کين بڻائڻ تي مون کي پڇتاءُ ٿئي ٿو.“

⁸پر نوح کي اسان جي پيءُ جي اکين ۾ فضل مليو.

⁹هي نوح جو احوال آهي. نوح پنهنجي زماني جي ماڻهن ۾ سچار ۽ بي عيب مرد هو، ۽ نوح اسان جي پيءُ سان گڏ وفاداريءَ سان هليو.

سام، حام ۽ يافت

¹⁰نوح کي ٽي پٽ ٿيا: سام، حام ۽ يافت. ¹¹اسان جي پيءُ جي اڳيان ڌرتي بگڙيل هئي ۽ ظلم سان ڀريل هئي. ¹²اسان جي پيءُ ڏٺو تہ ڌرتي بگڙيل آهي، ڇاڪاڻ تہ ڌرتيءَ تي سڀني بشرن پنهنجون واٽون بگاڙي ڇڏيون هيون.

¹³پوءِ اسان جي پيءُ نوح کي فرمايو تہ ”سڀني بشرن جو پڄاڻو منهنجي آڏو اچي پهتو آهي، ڇاڪاڻ تہ انهن جي ڪري ڌرتي ظلم سان ڀري وئي آهي. آءٌ انهن کي ڌرتيءَ سميت ناس ڪرڻ وارو آهيان. ¹⁴پنهنجي لاءِ سرو جي ڪاٺ جو هڪ ٻيڙو ٺاهہ؛ ان ۾ ڪوٺيون ٺاهہ ۽ ان کي اندران ۽ ٻاهران ڪولتار سان لپ ڏي. ^d d v14 ڪولتار هڪ تار جهڙو مادو هو، جيڪو ٻيڙيءَ کي بند ڪرڻ ۽ پاڻيءَ کي ٻاهر رکڻ لاءِ ڪاٺ تي لڳايو ويندو هو. ¹⁵ان کي هن ريت ٺاهہ: ٻيڙو اٽڪل چار سؤ پنجاهہ فوٽ ڊگهو، پنجهتر فوٽ ويڪرو ۽ پنتاليهہ فوٽ اوچو هجي. ¹⁶ٻيڙيءَ جي ڇت ٺاهہ ۽ ان کي مٿان کان ارڙهن انچ هيٺ پورو ڪر. ان جي پاسي ۾ هڪ دروازو رک، ۽ ان کي هيٺين، وچين ۽ مٿين منزلن سان ٺاهہ. ¹⁷آءٌ پاڻ ڌرتيءَ تي ٻوڏ آڻيندس تہ جيئن آسمان هيٺ حياتيءَ جو ساهہ رکندڙ هر بشر کي ناس ڪريان؛ ڌرتيءَ تي جيڪي آهي سو سڀ مري ويندو. ¹⁸پر آءٌ تو سان پنهنجو عهد قائم ڪندس، ۽ تون ٻيڙيءَ ۾ داخل ٿيندين—تون، تنهنجا پٽ، تنهنجي زال ۽ تو سان گڏ تنهنجن پٽن جون زالون. ¹⁹هر جيئري جاندار مان ٻہ ٻہ، نر ۽ مادي، ٻيڙيءَ ۾ آڻ تہ تو سان گڏ جيئرا رهن. ²⁰پکين مان سندن جنس موجب، جانورن مان سندن جنس موجب، زمين تي رينگندڙ هر جيت مان سندن جنس موجب، هر هڪ جا ٻہ ٻہ تو وٽ ايندا تہ جيئرا رکيا وڃن. ²¹کائڻ جي لائق هر قسم جو کاڌو کڻي گڏ ڪري رک؛ اهو تو لاءِ ۽ انهن لاءِ کاڌو ٿيندو.“

²²جيئن اسان جي پيءُ کيس حڪم ڏنو هو، تيئن نوح سڀ ڪجهہ ڪيو.