Musa Nyarios ka Para Pamingpin

Nadar anu diikrarkeun ka Rama urang kudu ditedunan — omongan saurang lalaki ngabeungkeut manéhna sagemblengna. Nadar budak awéwé anu masih ngora atawa nadar saurang pamajikan bisa dibolaykeun dina poé bapana atawa salakina ngadéngé éta; lamun manéhna cicing waé, nadar éta tetep laku, sarta kasalahan naon waé jadi tanggungan manéhna.

Pasal 30.

Musa nyarios ka para kapala kaom Israil: Ieu anu dipundut ku Rama urang. Lamun aya lalaki ngikrarkeun hiji jangji ka Rama urang, atawa sumpah ngabeungkeut dirina ku hiji perjangjian, manehna ulah ingkar tina ucapanana; manehna kudu ngalaksanakeun sagala anu geus diucapkeun ku sungutna.

Lamun aya awewe ngikrarkeun hiji jangji ka Rama urang jeung ngabeungkeut dirina ku hiji perjangjian keur ngora keneh, bari nyicingan imah bapana, waktu bapana ngadenge eta jangji jeung perjangjian anu ngabeungkeut manehna, tuluy teu nyarita naon-naon ka manehna, sagala jangjina jeung unggal perjangjian anu ngabeungkeut dirina teh tetep laku. Tapi lamun bapana ngalarang poe waktu ngadengena, moal aya hiji ge jangjina atawa beungkeutan anu ku manehna dibeungkeutkeun kana dirina anu bakal laku; Rama urang bakal ngahampura ka manehna, karana bapana geus ngalarang.

Lamun manehna kawin bari keur keuna ku jangjina, atawa keur keuna ku jangji anu kaluar teu dipikir ti heula, tuluy salakina ngadenge hal eta sarta cicing teu nyarita naon-naon ka manehna dina poe waktu ngadengena, jangjina teh tetep laku, sarta beungkeutan anu ku manehna dibeungkeutkeun kana dirina ge tetep laku. Tapi lamun salakina ngalarang poe waktu ngadengena, salakina ngabolaykeun jangji anu ngabeungkeut manehna jeung jangji anu kaluar teu dipikir ti heula; sarta Rama urang bakal ngahampura ka manehna.

Tapi jangji hiji randa atawa awewe anu geus dipegatkeun—sagala anu ku manehna dibeungkeutkeun kana dirina—teh tetep laku pikeun manehna.

Lamun manehna ngikrarkeun jangji di imah salakina, atawa ngabeungkeut dirina ku hiji perjangjian dina sumpah, tuluy salakina ngadenge hal eta, teu nyarita naon-naon ka manehna, sarta henteu ngalarang—nya kitu sagala jangjina teh tetep laku, sarta unggal perjangjian anu ku manehna dibeungkeutkeun kana dirina ge tetep laku. Tapi lamun salakina ngabolaykeun eta dina poe waktu ngadengena, moal aya hiji ge anu diucapkeun ku manehna—boh jangjina boh perjangjian anu ngabeungkeut dirina—anu bakal laku: salakina geus ngabolaykeun eta, sarta Rama urang bakal ngahampura ka manehna. Sakur jangji jeung sakur sumpah anu ngabeungkeut pikeun ngarendahkeun diri, salakina meunang ngukuhkeun atawa ngabolaykeunana. Tapi lamun salakina cicing teu nyarita naon-naon ka manehna ti poe ka poe, eta hartina ngukuhkeun sagala jangjina atawa kawajiban anu ngabeungkeut manehna; salakina ngukuhkeun eta, karana cicing teu nyarita naon-naon ka manehna dina poe waktu ngadengena. Tapi lamun salakina ngabolaykeun eta sanggeus ngadenge, salakina bakal nanggung kasalahan awewe eta.

Ieu teh aturan-aturan anu dipundut ku Rama urang ka Musa, antara lalaki jeung pamajikanana, antara bapa jeung anak awewena anu ngora keneh bari aya keneh di imahna.