Pangbales ka Urang Midian

Israil merangan Midian dumasar kana pangandika Rama urang, lantaran bujukan di Peor. Para prajurit jeung barang rampasan disucikeun ku seuneu jeung cai di luareun pakémahan, rampasan dibagi dua antara nu perang jeung jamaah kalawan aya bagian pikeun para imam jeung urang Lewi, sarta teu aya hiji prajurit ogé anu leungit.

Pasal 31.

Rama urang ngandika ka Musa,

“Baleskeun kanyeri urang Israil ka urang Midian; sanggeus kitu maneh bakal dikumpulkeun jeung bangsa maneh.”

Tuluy Musa nyarios ka urang rea, “Sanjataan sawatara jalma ti antara maraneh pikeun perang, sina narajang ka Midian jeung ngalaksanakeun pangbales Rama urang ka urang Midian. Maraneh kudu ngirimkeun 1.000 urang ti unggal kaom Israil ka medan perang.” Tuluy ti rebuan urang Israil, disadiakeun 1.000 urang per kaom—12.000 urang anu dilengkepan sanjata keur perang. Musa ngutus maranehna ka medan perang, 1.000 urang ti unggal kaom, jeung Pinehas putra Eleasar imam, anu nyekel parabot-parabot suci ti tempat suci jeung tarompet tanda dina leungeunna. Maranehna merangan Midian, sakumaha anu geus diparentahkeun ku Rama urang ka Musa, tuluy maranehna maehan unggal lalaki. Di antara nu tiwas, maranehna maehan raja-raja Midian—Ewi, Rekem, Sur, Hur, jeung Reba, lima raja Midian—sarta maehan Bileam putra Beor ku pedang. Urang Israil nawan awewe jeung barudak Midian, sarta ngarampas sakabeh sasatoan, ingon-ingon, jeung banda maranehna. Maranehna ngadurukan sakabeh kota tempat urang Midian maratuh jeung sakabeh pasanggrahanana, tuluy maranehna ngarah sakabeh jarahan jeung sakabeh rampasan, boh jelema boh sasatoan. Maranehna mawa tawanan, rampasan, jeung jarahan ka Musa, ka Eleasar imam, jeung ka sakumna jamaah Israil, di pasanggrahan di tanah datar Moab di sisi Walungan Yordan, hareupeun Yerikho. Musa, Eleasar imam, jeung sakabeh pamingpin jamaah indit mapagkeun maranehna ka luar pasanggrahan. Tapi Musa bendu ka para perwira balad, para kapala pasukan sarebuan jeung kapala pasukan saratusan, anu geus mulang ti medan perang. Saur Musa ka maranehna, “Naha maraneh ngantep sakabeh awewe hirup? Tenjo, awewe-awewe ieu, ku pituduh Bileam, geus ngajurung urang Israil hianat ka Rama urang dina kajadian di Peor, nepi ka matak aya pageblug ka jamaah Rama urang. ^a Ayeuna paehan unggal budak lalaki, jeung paehan unggal awewe anu geus kungsi saresmi jeung lalaki. Tapi keur maraneh sorangan, hirupkeun unggal budak awewe anu tacan kungsi saresmi jeung lalaki.

Cicing di luar pasanggrahan tujuh poe. Saha bae anu geus maehan jelema atawa nyabak mayit kudu nyucikeun maneh dina poe katilu jeung poe katujuh—maraneh jeung tawanan maraneh. Sucikeun unggal pakean, unggal parabot tina kulit, sagala rupa anu dijieun tina bulu embe, jeung unggal parabot tina kai.”

Eleasar imam nyarios ka para prajurit anu geus arindit perang, “Ieu teh katangtuan hukum anu diparentahkeun ku Rama urang ka Musa: ngan emas, perak, tambaga, beusi, timah bodas, jeung timah hideung. Sagala anu tahan ku seuneu, liwatkeun kana seuneu—bakal jadi beresih. Tapi kudu oge disucikeun ku cai panyucian. Sagala anu teu tahan ku seuneu, liwatkeun kana cai. Kumbah pakean maraneh dina poe katujuh, tangtu maraneh bakal beresih; geus kitu maraneh meunang asup ka pasanggrahan.”

Ngitung Jarahan

Rama urang ngandika ka Musa,

“Maneh, Eleasar imam, jeung para kapala kulawarga jamaah, itung jarahan anu geus dirampas, boh jelema boh sasatoan. Bagi jarahan teh jadi dua: antara para prajurit anu geus maju perang jeung sakumna jamaah. Ti para prajurit anu geus maju perang, cokot pajeg keur Kami: hiji tina unggal 500—jelema, sapi, kalde, jeung domba. Cokot tina bagian maranehna anu satengahna tea tuluy bikeun ka Eleasar imam minangka pangbakti ka Kami. Tina bagian urang Israil anu satengahna, cokot hiji tina unggal lima puluh—tina jelema, sapi, kalde, domba, jeung sakabeh sasatoan—tuluy bikeun ka urang Lewi anu ngurus Kemah Suci Kami.”

Musa jeung Eleasar imam ngalampahkeun sakumaha anu geus diparentahkeun ku Rama urang ka Musa. Jarahan anu nyesa tina rampasan anu dicokot ku balad teh aya 675.000 domba, 72.000 sapi, 61.000 kalde, jeung sakabehna 32.000 jelema—nya eta awewe anu tacan kungsi saresmi jeung lalaki. Bagian satengah milik jalma-jalma anu geus arindit perang teh aya 337.500 domba, sarta pajeg keur Rama urang tina domba teh 675. Sapi aya 36.000, pajeg keur Rama urang tina eta 72. Kalde aya 30.500, pajeg keur Rama urang tina eta 61. Jelema aya 16.000, pajeg keur Rama urang tina eta 32. Musa masrahkeun pajeg, nya eta pangbakti keur Rama urang, ka Eleasar imam, sakumaha anu diparentahkeun ku Rama urang ka anjeunna. Ari bagian urang Israil anu satengah, anu geus dipisahkeun ku Musa tina bagian jalma-jalma anu marperang, bagian satengah jamaah teh aya 337.500 domba, 36.000 sapi, 30.500 kalde, jeung 16.000 jelema. Tina bagian urang Israil anu satengah, Musa nyokot hiji tina unggal lima puluh—boh jelema boh sasatoan—tuluy dibikeun ka urang Lewi anu ngurus Kemah Suci Rama urang, sakumaha anu geus diparentahkeun ku Rama urang ka Musa.

Para perwira anu mingpin pasukan balad, para kapala pasukan sarebuan jeung saratusan, daratang ka Musa, tuluy unjukan ka anjeunna, “Abdi sadaya parantos ngitung prajurit anu di handapeun parentah abdi sadaya; teu aya saurang ti antawis abdi sadaya anu leungit. Ku margi kitu abdi sadaya ngahaturkeun kurban ka Rama urang—nya eta pamanggih unggal jalma: parabot emas, gelang panangan, gelang, ali cap, anting-anting, jeung manik-manik—pikeun nebus dosa abdi sadaya di payuneun Rama urang.”

Musa jeung Eleasar imam narima emas ti maranehna, nya eta sakabeh parabot anu geus dijieun. Sakabeh emas pangbakti anu dihaturkeun ku maranehna ka Rama urang, ti para kapala pasukan sarebuan jeung kapala pasukan saratusan, jumlahna kira-kira 420 pon. Para prajurit perang masing-masing geus nyokot jarahan keur dirina sorangan. Musa jeung Eleasar imam nyokot emas ti para kapala pasukan sarebuan jeung saratusan tuluy dibawa asup ka Kemah Tepangan minangka pangeling-ngeling pikeun urang Israil di payuneun Rama urang.