Gilead: Tanah nu Hade pikeun Ingon-ingon

Rubin jeung Gad hayang meunang pangangonan anu alus di beulah wétaneun Yordan, sarta Musa ngadéngé deui panolakan karuhun maranéhna pikeun asup ka tanah anu dipaparinkeun ku Rama urang. Maranéhna satuju meuntas bari pakarang lengkep sarta perang di hareupeun dulur-dulurna nepi ka éta tanah kawasa, karék sanggeusna balik ka imahna.

Pasal 32.

Turunan Rubin jeung turunan Gad baroga ingon-ingon kacida lobana. Waktu narenjo tanah Yaser jeung tanah Gilead, maranehna nyaho yen eta tanah teh cocog pikeun ingon-ingon. Turunan Gad jeung turunan Rubin daratang tuluy ngomong ka Musa, ka Imam Eleasar, jeung ka para pamingpin jamaah, pokna: “Atarot, Dibon, Yaser, Nimra, Hesbon, Eleale, Sebam, Nebo, jeung Beon, nya eta tanah nu geus ditaklukkeun ku Rama urang di hareupeun jamaah Israil—eta teh tanah pikeun ingon-ingon, ari abdi sadaya gaduh ingon-ingon.” Pokna deui, “Upami abdi sadaya kenging piwelas ti Juragan, mugi ieu tanah dipaparinkeun ka abdi sadaya jadi milik. Mugi abdi sadaya ulah disina meuntas Walungan Yordan.”

Saur Musa ka turunan Gad jeung Rubin, “Na dulur-dulur maraneh kudu arindit perang, ari maraneh ngarariung bae di dieu? Ku naon maraneh ngaleutikkeun hate urang Israil nepi ka ngarandeg teu meuntas ka tanah nu geus dipaparinkeun ku Rama urang ka maranehna? Kieu pisan nu dipigawe ku karuhun maraneh basa ku kami diutus ti Kades-barnea pikeun nyaksian eta tanah. Maranehna naranjak ka Lebak Eskol, narenjo eta tanah, tuluy ngaleutikkeun hate urang Israil nepi ka embung arasup ka tanah nu geus dipaparinkeun ku Rama urang ka maranehna. Harita bendu Rama urang ngagedur, tuluy Mantenna ikrar sumpah, saur-Na, tangtu jalma-jalma anu kaluar ti Mesir, anu umurna dua puluh taun ka luhur, moal pisan narenjo tanah anu ku Kami disumpahkeun rek dipaparinkeun ka Ibrahim, ka Ishak, jeung ka Yakub—sabab maranehna henteu enya-enya nurut ka Kami. Iwal ti Kaleb bin Yepune urang Kenas jeung Yosua bin Nun, sabab duanana enya-enya nurut ka Rama urang. Bendu Rama urang ngagedur ka Israil; ku Mantenna disina ngalalana di gurun keusik opat puluh taun, nepi ka sakabeh turunan anu geus milampah jahat di payuneun Rama urang maraot.

Ayeuna maraneh geus ngaganti karuhun maraneh, turunan jalma doraka, nambahan deui kana bendu Rama urang anu ngagedur ka Israil! Lamun maraneh naringgalkeun pikeun nurut ka Mantenna, tangtu maranehna rek ditinggalkeun deui di gurun keusik, sarta maraneh baris numpurkeun sakumna ieu jalma.”

Maranehna naredak ka Musa pokna, “Abdi sadaya seja ngadamel kandang di dieu pikeun ingon-ingon, sareng kota-kota pikeun barudak abdi sadaya. Nanging abdi sadaya seja nyandak pakarang, sayaga angkat ti payun urang Israil nepi ka maranehna dugi ka tempatna, sedengkeun barudak abdi sadaya cicing di kota-kota benteng, aman ti jalma-jalma anu maratuh di eta tanah. Abdi sadaya moal mulang ka bumi samemeh unggal urang Israil nampi bagian pusakana sewang-sewangan. Abdi sadaya moal nampi pusaka jeung maranehna di peuntaseun Walungan Yordan ka ditu, sabab pusaka abdi sadaya parantos nepi ka abdi sadaya di beh dieu Walungan Yordan, di beulah wetan.”

Saur Musa ka maranehna, “Lamun maraneh milampah kitu—lamun maraneh nyandak pakarang di payuneun Rama urang pikeun perang, sarta unggal jalma anu nyandak pakarang ti antara maraneh meuntas Walungan Yordan di payuneun Rama urang nepi ka Mantenna ngusir sakabeh musuh-Na ti payuneun-Na, sarta eta tanah geus ditaklukkeun di payuneun Rama urang, sanggeus kitu maraneh meunang mulang sarta bebas tina kawajiban ka Mantenna jeung ka Israil, tur ieu tanah bakal jadi milik maraneh di payuneun Rama urang. Tapi lamun maraneh teu milampah kitu, geuning maraneh geus migawe dosa ka Rama urang, sarta kudu nyaho: dosa maraneh bakal nyusul ka maraneh. Jieun kota-kota pikeun barudak maraneh, kandang pikeun domba-domba maraneh, sarta pigawe naon anu geus diucapkeun ku sungut maraneh.”

Turunan Gad jeung Rubin ngawangsul ka Musa, “Abdi sadaya seja ngalaksanakeun sakumaha anu diparentahkeun ku Juragan. Barudak, pamajikan, domba, sareng sakabeh ingon-ingon abdi sadaya bakal cicing di dinya, di kota-kota Gilead, nanging abdi sadaya, unggal jalma anu nyandak pakarang pikeun perang, bakal meuntas di payuneun Rama urang pikeun merangan, sakumaha saur Juragan.”

Ku sabab eta Musa marentah ka Imam Eleasar, ka Yosua bin Nun, jeung ka para pamingpin kaom ti kabilah-kabilah Israil ngeunaan maranehna. Saur Musa ka maranehna, “Lamun turunan Gad jeung Rubin marilu meuntas Walungan Yordan jeung maraneh, unggal jalma anu nyandak pakarang pikeun perang di payuneun Rama urang, sarta eta tanah geus ditaklukkeun di hareupeun maraneh, pek bikeun Gilead ka maranehna jadi milikna. Tapi lamun maranehna embung meuntas bari nyandak pakarang jeung maraneh, maranehna kudu narima milik di antara maraneh di tanah Kanaan.”

Turunan Gad jeung Rubin ngawangsul, “Abdi sadaya seja ngalampahkeun sakumaha anu didawuhkeun ku Rama urang ka abdi sadaya. Abdi sadaya ku anjeun bakal meuntas bari nyandak pakarang di payuneun Rama urang ka tanah Kanaan, sarta milik pusaka abdi sadaya bakal tetep jadi gaduh abdi sadaya di peuntaseun Walungan Yordan.”

Tuluy Musa mikeun ka maranehna—ka turunan Gad, turunan Rubin, jeung satengah kabilah Menase bin Yusup—Karajaan Sihon raja urang Amori jeung Karajaan Og raja Basan: eta tanah katut kota-kotana, wewengkonna, sarta kota-kota di nagri sakurilingna. Turunan Gad ngadegkeun kota Dibon, Atarot, Aroer, Atrot-sopan, Yaser, Yogbeha, Bet-nimra, jeung Bet-haran—kota-kota benteng sarta kandang-kandang pikeun domba. Turunan Rubin ngadegkeun kota Hesbon, Eleale, Kiryataim, Nebo, Baal-meon (anu dirobah ngarana), jeung Sibma—maranehna mere ngaran anyar ka kota-kota anu diadegkeun deui ku maranehna. Turunan Makir bin Menase indit ka Gilead, ngarebut eta tanah, tuluy ngusir urang Amori anu maratuh di dinya. Ku sabab eta Musa mikeun Gilead ka Makir bin Menase, tuluy manehna matuh di dinya. Yair bin Menase indit tuluy ngarebut kampung-kampungna, sarta dingaranan Hawot-yair. Noba indit tuluy ngarebut Kenat katut kampung-kampungna, sarta dingaranan Noba, nurutkeun ngaranna sorangan.