Gilead: Tanah kang Becik kanggo Raja-kaya

Ruben lan Gad kepengin pangonan apik ing sawetane Yarden, lan Musa krungu maneh panolake leluhure mlebu ing tanah sing diparingake Rama kita. Wong-wong mau sarujuk nyabrang kanthi gegaman lan perang ing ngarepe sedulur-sedulure nganti tanah iku katelukake, lan sawise iku lagi mulih.

Pasal 32.

Bani Ruben lan bani Gad padha duwe raja-kaya akeh banget. Bareng padha ndeleng tanah Yazer lan tanah Gilead, padha ngerti yen tanah mau cocog banget kanggo raja-kaya. Bani Gad lan bani Ruben banjur padha teka lan matur marang Nabi Musa, marang Imam Eleazar, lan marang para panggedhene pasamuwan: “Atarot, Dibon, Yazer, Nimrah, Hesbon, Eleale, Sebam, Nebo, lan Beon, inggih punika tanah ingkang sampun dipunkawonaken dening Rama kita wonten ing ngajenging pasamuwan Israel—punika tanah kangge raja-kaya, mangka para abdi panjenengan sami gadhah raja-kaya.” Aturipun malih: “Manawi kawula sami angsal sih wonten ing paningal panjenengan, tanah punika mugi kaparingaken dhateng para abdi panjenengan minangka darbe. Sampun ngantos kawula sami kapurih nyabrang Bengawan Yarden.”

Nabi Musa banjur ngandika marang bani Gad lan bani Ruben: “Apa sedulur-sedulurmu bakal padha maju perang, mangka kowe padha jagongan ana ing kene? Yagene kowe padha ngendhakake atine wong Israel supaya ora gelem nyabrang menyang tanah kang wis diparingake dening Rama kita marang wong-wong mau? Kaya mangkono uga kang wis ditindakake dening para leluhurmu, nalika padha dakutus saka Kades-Barnea kanggo ndeleng tanah kono. Padha munggah menyang Lebak Eskol, ndeleng tanah mau, banjur ngendhakake atine wong Israel supaya ora lumebu menyang tanah kang wis diparingake dening Rama kita marang wong-wong mau. Ing dina iku bebendune Rama kita mulad-mulad, temah Panjenengane supaos, pangandikane: Sanyata, wong lanang kang wis padha metu saka tanah Mesir, kang umure rong puluh taun munggah, ora bakal ndeleng tanah kang wis Daksumpahake arep Dakparingake marang Abraham, Iskak lan Yakub—amarga wong-wong mau ora setya ngetutburi Aku kanthi gumolonging ati. Kajaba mung Kaleb bin Yefune, wong Kenas, lan Yusak bin Nun, awit wong loro iku setya ngetutburi Rama kita kanthi gumolonging ati. Bebendune Rama kita mulad-mulad marang Israel; temah Panjenengane ndadosake wong-wong mau nglembara ana ing ara-ara samun nganti patang puluh taun, nganti tumpes sakabehing turunan kang wis nglakoni piala ana ing ngarsane Rama kita.

Lah saiki kowe padha ngganteni para leluhurmu, dadi tetesan wong dosa, kang saya mundhak-mundhakake mulad-mulading bebendune Rama kita marang Israel! Manawa kowe padha mlengos saka ngetutburi Panjenengane, Rama kita bakal negakake wong-wong mau ana ing ara-ara samun maneh, satemah kowe padha numpes wong sabangsa iki kabeh.”

Wong-wong mau banjur padha nyedhaki Nabi Musa sarta matur: “Kawula badhe sami yasa kandhang kangge raja-kaya kawula wonten ing ngriki, saha kitha-kitha kangge anak-anak kawula. Nanging kawula piyambak badhe sami sikep gegaman, samekta mangkat rumiyin ngrumiyini tiyang Israel ngantos sami kawula irid dumugi ing panggenanipun, mangka anak-anak kawula badhe sami wonten ing kitha-kitha ingkang santosa, aman saking tiyang-tiyang ingkang manggen ing tanah ngriku. Kawula boten badhe sami mantuk saderengipun saben tiyang Israel sampun nampeni panduman warisanipun piyambak-piyambak. Kawula boten badhe sami tampi warisan sesarengan kaliyan tiyang-tiyang punika wonten ing sabrangipun Bengawan Yarden saha salajengipun, awit warisan kawula sampun kawula tampeni wonten ing sisih ngriki Bengawan Yarden, ing sisih wetan.”

Nabi Musa banjur ngandika marang wong-wong mau: “Manawa kowe padha nindakake prakara iki—yaiku manawa kowe padha sikep gegaman ana ing ngarsane Rama kita kanggo perang, lan saben wong ing antaramu kang sikep gegaman nyabrang Bengawan Yarden ana ing ngarsane Rama kita, nganti Panjenengane nundhung sakabehing mungsuhe saka ngarsane, sarta tanah iku wis kalah ana ing ngarsane Rama kita, sawuse iku kowe padha kena mulih lan luwar saka kuwajibanmu marang Panjenengane sarta marang Israel, mangka tanah iki bakal dadi darbekmu ana ing ngarsane Rama kita. Nanging manawa kowe padha ora nindakake prakara iki, delengen—kowe padha gawe dosa marang Rama kita, lan kawruhana: dosamu bakal nututi kowe. Padha yasaa kitha-kitha kanggo anak-anakmu, lan kandhang kanggo wedhus-wedhusmu, sarta tindakna apa kang wis diucapake dening cangkemmu.”

Bani Gad lan bani Ruben banjur matur marang Nabi Musa: “Para abdi panjenengan badhe sami nindakaken kados ingkang dipundhawuhaken dening bendara kawula. Anak-anak, semah, wedhus, saha sakathahing raja-kaya kawula badhe sami wonten ing ngriku, inggih ing kitha-kithaning Gilead, nanging para abdi panjenengan, inggih saben tiyang ingkang sikep gegaman kangge perang, badhe sami nyabrang wonten ing ngarsaning Rama kita majeng ing paprangan, kados ingkang dipunngandikakaken dening bendara kawula.”

Nabi Musa banjur paring dhawuh bab wong-wong mau marang Imam Eleazar, Yusak bin Nun, lan para panggedhene kulawarga saka para talere Israel. Nabi Musa ngandika marang wong-wong mau: “Manawa bani Gad lan bani Ruben padha nyabrang Bengawan Yarden bareng karo kowe, saben wong sikep gegaman kanggo perang ana ing ngarsane Rama kita, lan tanah iku wis kalah ana ing ngarepmu, tanah Gilead wenehna marang wong-wong mau minangka darbeke. Nanging manawa wong-wong mau ora gelem nyabrang kanthi sikep gegaman bareng karo kowe, wong-wong mau kudu padha nampa panduman ana ing antaramu ing tanah Kanaan.”

Bani Gad lan bani Ruben banjur mangsuli: “Kawula badhe sami nindakaken kados ingkang sampun dipunngandikakaken dening Rama kita dhateng para abdi panjenengan. Kawula piyambak badhe sami nyabrang kanthi sikep gegaman wonten ing ngarsaning Rama kita lumebet ing tanah Kanaan, mangka panduman warisan kawula badhe tetep dados darbe kawula wonten ing sabrangipun Bengawan Yarden.”

Nabi Musa banjur maringake marang wong-wong mau—yaiku marang bani Gad, bani Ruben, lan saparone taler Manasye bin Yusuf—kraton Sihon, ratu wong Amori, lan kraton Og, ratu nagara Basan: yaiku tanahe, kitha-kithane, tlatah-tlatahe, lan kitha-kithaning nagara ing saubenge. Bani Gad banjur padha mbangun kutha Dibon, Atarot, Aroer, Atrot-Sofan, Yazer, Yogbeha, Bet-Nimrah, lan Bet-Haran—yaiku kutha-kutha kang santosa lan kandhang-kandhang kanggo wedhus. Bani Ruben padha mbangun kutha Hesbon, Eleale, Kiryataim, Nebo, Baal-Meon (kang salin jeneng), lan Sibma—wong-wong mau padha menehi jeneng anyar marang kutha-kutha kang padha dibangun maneh. Para anake Makir bin Manasye padha lunga menyang tanah Gilead, ngrebut tanah mau, lan nundhung wong Amori kang padha manggon ana ing kono. Nabi Musa banjur maringake tanah Gilead marang Makir bin Manasye, satemah dheweke manggon ana ing kono. Yair bin Manasye uga lunga ngrebut desa-desane wong mau, banjur dijenengake Hawot-Yair. Nobah uga lunga ngrebut kutha Kenat lan desa-desane, banjur kutha mau dijenengake Nobah, manut jenenge dhewe.