Nabi Musa Ngandika marang Para Pemimpin

Nadar marang Rama kita kudu dituhoni — tembunge wong lanang naleni dheweke babar pisan. Nadare anak wadon sing isih enom utawa nadare bojo bisa dibatalake ing dina bapakne utawa bojone krungu; yen dheweke meneng wae, nadar iku tetep, lan kaluputan apa wae dadi tanggungane.

Pasal 30.

Nabi Musa ngandika marang para kepala taler Israel: Mangkene dhawuhe Rama kita. Yen ana wong lanang kang kaul marang Rama kita, utawa sumpah supaya kaiket ing janji, dheweke ora kena nyidrani tembunge; apa kang wis diucapake kudu ditindakake kabeh.

Yen ana wong wadon kang kaul marang Rama kita lan ngiket awake dhewe kanthi janji nalika isih enom, isih manggon ing omahe bapakne, banjur bapakne ngrungu kaul lan janji kang ngiket dheweke mau, nanging ora ngucap apa-apa marang dheweke, mula sakabehe kaule lan saben janji kang ngiket dheweke iku tetep laku. Nanging yen bapakne nglarang dheweke ing dina anggone ngrungu, sakabehe kaule utawa iketan kang kanggo ngiket awake dhewe iku ora ana kang laku; Rama kita bakal ngapura dheweke, awit bapakne wis nglarang dheweke.

Yen dheweke omah-omah nalika isih kabanda ing kaule, utawa ing prasetya kang diucapake kanthi grusa-grusu, banjur bojone ngrungu bab iku lan meneng wae marang dheweke ing dina anggone ngrungu, mula kaule tetep laku, lan iketan kang kanggo ngiket awake dhewe iku tetep laku. Nanging yen bojone nglarang dheweke ing dina anggone ngrungu, mula bojone mbatalake kaul kang ngiket dheweke lan prasetya grusa-grusu kang wis diucapake; lan Rama kita bakal ngapura dheweke.

Nanging kaule randha utawa wong wadon kang wis dipegat—sakabehe kang kanggo ngiket awake dhewe—iku tetep laku tumrap dheweke.

Yen dheweke kaul ana ing omahe bojone, utawa ngiket awake dhewe kanthi janji kanthi sumpah, banjur bojone ngrungu bab iku, nanging ora ngucap apa-apa marang dheweke lan ora nglarang dheweke—mula sakabehe kaule tetep laku, lan saben janji kang kanggo ngiket awake dhewe iku tetep laku. Nanging yen bojone mbatalake kabeh mau ing dina anggone ngrungu, mula apa kang wis diucapake—kaule utawa janji kang ngiket dheweke—iku ora ana kang laku: bojone wis mbatalake, lan Rama kita bakal ngapura dheweke. Saben kaul lan saben sumpah kang ngiket kanggo ngrendhahake awake dhewe, bojone kena ngukuhake utawa mbatalake. Nanging yen bojone meneng wae marang dheweke saka dina tumeka dina, mula bojone ngukuhake sakabehe kaule utawa kuwajiban kang ngiket dheweke; bojone ngukuhake kabeh mau, awit meneng wae marang dheweke ing dina anggone ngrungu. Nanging yen bojone mbatalake kabeh mau sawise ngrungu, mula bojone bakal nyangga kaluputane.

Iki pranatan kang didhawuhake dening Rama kita marang Nabi Musa, prakara wong lanang karo bojone, lan prakara bapak karo anake wadon kang isih enom lan isih manggon ing omahe.